Ακαταδίωκτο και συχωροχάρτια

Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως και πάντα –τουλάχιστον εξ όσων υπέπεσαν στην αντίληψή μου– αρνητικά το διαβόητο «ακαταδίωκτο» της τριμελούς επιτροπής που θα ερευνήσει το εθνικό δυστύχημα των Τεμπών. Η οποία διορίστηκε από την κυβέρνηση (τον κ. Γεραπετρίτη, ως αρμόδιο υπουργό ή διοικητή, ό,τι είναι τέλος πάντων· αδιάφορη η ιδιότητα, ό,τι κάνει έχει το πολύ ενδιαφέρον) και απηλλάγη εκ των προτέρων πασών των ευθυνών (αυτό, αν δεν κάνω λάθος, σημαίνει το «ακαταδίωκτο»), για ό,τι συμπεράσματα βγάλει, όποιον και αν θίγουν, για ένα δυστύχημα που πέρασε στην ιστορία του τόπου, στις πιο μαύρες σελίδες της.

«Ακαταδίωκτο» υπήρξε πάλι: και στους τραπεζίτες το 2019 και στους λοιμωξιολόγους το 2021 και παλιότερα, όταν ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Προβόπουλος… υπέκλεψε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων… Ομως «ακαταδίωκτο»… συνώνυμο με προσβολή μνήμης νεκρών κορυφαίου τροχαίου δυστυχήματος, το οποίο προκλήθηκε από αυταπόδεικτες ενέργειες και παραλείψεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα –ηθικός αυτουργός δηλαδή είναι το κράτος και η κυβέρνηση που σήμερα το εκπροσωπεί– είναι πρώτη φορά που συμβαίνει στη νεότερη Ιστορία της χώρας, τουλάχιστον τη μεταπολεμική, και ελπίζω και μακάρι να είναι και η τελευταία.

Αυτομάτως πήγε το μυαλό –δεν χρειάστηκε και πολύ– στα άθλια συχωροχάρτια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που… δόξασαν το Βατικανό και τα ταμεία του και τους παρατρεχάμενους, πάστορες, καρδιναλίους, καλογήρους και τους μπεζαχτάδες τους από τον Μεσαίωνα, με κορύφωση τις Σταυροφορίες, μέχρι (το διάβασα και δεν το πίστευα!) τον περασμένο –20ό– αιώνα. Μάλιστα, η απαλλαγή από τιμωρίες (στην εκκλησιαστική γλώσσα, επιτίμια), αλλά και η άφεση αυτών καθαυτών των αμαρτιών, εκ των υστέρων και εκ των προτέρων, αναλόγως του καταβαλλόμενου ποσού, ίσχυε μέχρι των αιώνα των… φώτων και της επιστημονικής… επανάστασης!

Πολύ φοβάμαι ότι ετούτη η κυβέρνηση θα μας προκαλέσει πολλούς ανάλογους συνειρμούς, ου μην αλλά και… τύψεις ενοχικές απερίγραπτες: πώς τους ανεχτήκαμε!..