Παιδιά στο περιθώριο

Σκέψεις, παρακολουθώντας την παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Φαφαλιού «Κορίτσια στο περιθώριο – Μαρτυρίες» (εκδ. Αλεξάνδρα): Στενόχωρο θέμα, και τέτοιες ώρες, γενικής στενοχώριας: Παιδιά (εδώ κορίτσια) από ευάλωτες ομάδες… φυλακές, αναμορφωτήρια, ιδρύματα, βασανισμοί, ανάδοχες οικογένειες, ανύπαρκτη έως ελάχιστη δημόσια φροντίδα (πέντε κοινωνικοί λειτουργοί στον Πειραιά, δεκαεφτά στην Αθήνα· τ’ ακούς και δεν το πιστεύεις!). Χρησιμότατα μεν, να ξέρουμε και τι μας γίνεται, να μη ζούμε καθένας στην κοσμάρα του, αλλά με στοιχεία (εξακριβωμένα) και πειστήρια (ακαταμάχητα)… να σου κόβεται η ανάσα.

Μοίρα των φτωχών, που όταν η ζωή, για τον άλφα-βήτα λόγο, τους πετάει στο περιθώριο και, εκτός από φτωχοί, είναι παιδιά, ορφανά, είτε με μανάδες φοβισμένες και πατεράδες αλκοολικούς, ακόμα και βιαστές των παιδιών τους και όταν αυτά τα παιδιά συμβαίνει να είναι και κορίτσια, που εκτός από καταπίεση μες στο σπίτι ή έξω, στην κοινωνία, έχουν υποστεί εγκλεισμούς και αναμορφώσεις σε ποικιλώνυμα (εκ)παιδευτήρια και ιδρύματα ανηλίκων και «αλητοπαίδων», τότε το ποτάμι της αθλιότητας γίνεται χείμαρρος που μπορεί να παρασύρει ακόμα και τους «ασφαλείς» στην αδιαφορία τους.

Εχει επιδημικά χαρακτηριστικά η αθλιότητα. Μπορεί να την κολλήσεις εκεί που δεν την περιμένεις· στο κοινωνικό σου απυρόβλητο, στο οχυρό σου και στο κάστρο σου. Είναι και τα μέσα… εξημέρωσης, τα «αντικειμενικά» και «απροκατάληπτα», που, αλίμονο, έχουν ψωμοτύρι τη βία με τις πιο αιμοσταγείς και ασελγείς περιγραφές, όσο ένα θέμα μπορεί και διατηρείται ζεστό, έτοιμο να σερβιριστεί σε μερίδες και πακέτα με τα «ενημερωτικά» «ντελίβερι».

Μετά… ποιος νοιάζεται, αν η 12χρονη του Κολωνού φιλοξενείται, σε κάποιο νησί, από την άνεργη και ξεχασμένη από δημόσια αρωγή θεία της, η οποία έχει, επιπλέον, και δυο δικά της παιδιά, ενώ η μικρούλα, μέρες, τότε, «στα μανταλάκια» της άλλης αθλιότητας, τρέμει, τώρα, να βγει από το σπίτι που απέχει από την… ψυχολογική υποστήριξη εκατό χιλιόμετρα!..