Στα πρόθυρα εμφύλιας σύρραξης βρίσκεται η Γεωργία, καθώς δεκάδες χιλιάδες αντικυβερνητικοί διαδηλωτές έχουν συγκεντρωθεί έξω από το κτίριο του κοινοβουλίου στη λεωφόρο Ρουσταβέλι στο κέντρο του Τμπιλίσι (Τιφλίδα), και απαιτούν την άμεση απόσυρση του νόμου περί «ξένων πρακτόρων» που εγκρίθηκε χτες σε πρώτη ανάγνωση από τη Βουλή.
Πρόκειται ουσιαστικά για αντιγραφή του αντίστοιχου ρωσικού νόμου κατά των ξένων ΜΚΟ που εγκρίθηκε το 2012: γι’ αυτό και οι διαδηλωτές -που κρατούν σημαίες της Γεωργίας και της Ε.Ε.- τον αποκαλούν «ρωσικό νόμο», αν και η εκλεγμένη γεωργιανή κυβέρνηση υποστηρίζει ότι χρησιμοποίησε ως πρότυπο έναν πανομοιότυπο αμερικανικό νόμο που ισχύει από το 1938. Είχαν προηγηθεί ογκώδεις συγκεντρώσεις αλλά και άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία το βράδυ της Τρίτης, με τους διαδηλωτές να πετούν βόμβες μολότοφ και πέτρες και τους αστυνομικούς να απαντούν με δακρυγόνα, αντλίες νερού και περισσότερες από 66 συλλήψεις, ενώ δεκάδες τραυματίστηκαν.
Το επίδικο

Οι διαδηλωτές και η φιλοδυτική αντιπολίτευση, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η πρόεδρος της χώρας Σαλόμε Ζουραμπισβίλι, αντιδρούν έντονα στον «νόμο περί της ξένης επιρροής», που ψηφίστηκε από το κυβερνών κόμμα Γεωργιανό Ονειρο, διότι κατά τη γνώμη τους σηματοδοτεί μια αυταρχική στροφή που βλάπτει τις πιθανότητες της Γεωργίας να αποκτήσει στενότερους δεσμούς με την Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα ο νόμος απαιτεί από κάθε οργάνωση που λαμβάνει πάνω από το 20% της χρηματοδότησής της από το εξωτερικό να εγγράφεται ως «ξένος πράκτορας» και τις θέτει υπό επιτήρηση από το υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλιώς θα υπόκεινται σε βαριά πρόστιμα.
Μιλώντας από το Βερολίνο ο πρωθυπουργός της Γεωργίας, Ιρακλί Γκαριμπασβίλι, επιβεβαίωσε την υποστήριξή του στο σχέδιο νόμου, λέγοντας ότι οι προτεινόμενες διατάξεις για ξένους πράκτορες πληρούν τα «ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρότυπα». «Το μέλλον της χώρας μας δεν ανήκει και δεν θα ανήκει σε ξένους πράκτορες και υπηρέτες ξένων χωρών» δήλωσε. Αλλά και ο πρόεδρος του Γεωργιανού Ονείρου, Ιρακλί Κομπακχίντζε, υπερασπίστηκε και πάλι χτες το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο, λέγοντας ότι θα βοηθήσει να ξεριζωθούν «όσοι εργάζονται ενάντια στα συμφέροντα της χώρας» αλλά και της ισχυρής Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο ίδιος επέκρινε τη «ριζοσπαστική αντιπολίτευση» της Γεωργίας για την υποκίνηση των διαδηλωτών να προβούν σε «πρωτοφανή βία» κατά τη διάρκεια των προχθεσινών συγκεντρώσεων, υποστηρίζοντας ότι τραυματίστηκαν 50 αστυνομικοί.
Αντίθετα, η πρόεδρος Ζουραμπισβίλι -που υπήρξε στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος και εξελέγη με τις δικές του ψήφους το 2018, έκτοτε όμως εξελίχθηκε σε φανατική αντίπαλο του αλλά και εκλεκτή της Δύσης- εξέφρασε και πάλι την υποστήριξή της προς τους διαδηλωτές, δηλώνοντας ότι οι νομοθέτες που ψήφισαν το σχέδιο νόμου «παραβίασαν το Σύνταγμα» και υποσχόμενη να ασκήσει βέτο, έστω και αν το Σύνταγμα επιτρέπει στο κοινοβούλιο να ακυρώσει στην πράξη το προεδρικό βέτο.
Στην πραγματικότητα η ατμόσφαιρα στην Τιφλίδα θυμίζει έντονα Κίεβο του 2014, καθώς τόσο οι Βρυξέλλες όσο και η Ουάσινγκτον θεωρούν την κυβέρνηση υπερβολικά φιλορωσική και πιέζουν ασφυκτικά για μια (φυσικά πρόωρη και χωρίς κάλπες…) «αλλαγή καθεστώτος». Είναι χαρακτηριστικό πως παρά το ότι το κυβερνών κόμμα επαναλαμβάνει συνεχώς την πρόθεσή του να ενταχθεί η Γεωργία το ταχύτερο δυνατόν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά όχι και στο ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. απέρριψε πέρσι το αίτημα της Γεωργίας να λάβει το στάτους της υποψήφιας για ένταξη χώρας, απαιτώντας μεταρρυθμίσεις σε τομείς όπως το κράτος δικαίου, η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ενώ αρκετοί αξιωματούχοι της Ε.Ε. -ανάμεσά τους και οι Σαρλ Μισέλ, Ζοζέπ Μπορέλ- έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με τον νόμο.
Ισες αποστάσεις
Οπως και να ‘χει, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση της Τιφλίδας, που έχει τηρήσει εξ αρχής πολιτική ίσων αποστάσεων απέναντι στη ρωσο-ουκρανική σύρραξη και έχει αρνηθεί, παρά τις πιέσεις, να βοηθήσει έμπρακτα τους Ουκρανούς, προώθησε τον συγκεκριμένο νόμο για να προλάβει την εκδήλωση μιας νέας έξωθεν χρηματοδοτούμενης «έγχρωμης επανάστασης» σαν την «Επανάσταση των Ρόδων» του 2004. Την εξέγερση που είχε φέρει στην εξουσία τον εκλεκτό των ΗΠΑ, Μιχαήλ Σαακασβίλι (ο οποίος είχε εισβάλει επικεφαλής πλήθους όχλου στο κοινοβούλιο κρατώντας κόκκινα τριαντάφυλλα, εξ ου και το «παρατσούκλι» της εξέγερσης), και οδήγησε τέσσερα χρόνια αργότερα στην καταστροφική για τη Γεωργία επίθεση στη Νότια Οσετία και τον ατυχή «Πόλεμο των Πέντε Ημερών» με τη Ρωσία.
Ο ολετήρας του λαού του Σαακασβίλι βέβαια ανατράπηκε, (αυτο)εξορίστηκε, καταδικάστηκε ερήμην για κατάχρηση δημόσιου πλούτου, και κατόπιν πέρασε για ένα φεγγάρι και από την Ουκρανία, όπου διορίστηκε μάλιστα από τον Ποροσένκο… κυβερνήτης της Οδησσού (!), προτού απελαθεί και από εκεί και καταλήξει σε μια φυλακή της πατρίδας του. Αλλά κάποιοι ισχυροί φαίνεται πως θέλουν να πατήσουν το «ριπλέι»…
