Η Κίνα προειδοποίησε χωρίς περιστροφές ότι δεν πρόκειται να παρακολουθήσει ως θεατής την κλιμάκωση της απειλητικής ρητορικής των ΗΠΑ.
Η ενοχοποίηση της Κίνας για παροχή οπλικών συστημάτων και πολεμοφοδίων στη Ρωσία που τροφοδοτούν οι ΗΠΑ τις τελευταίες βδομάδες προκάλεσε συναγερμό στο Πεκίνο.
Μπορεί η Κίνα να κρατά χαμηλό προφίλ στην Ταϊβάν, τη Νότια Σινική Θάλασσα, τη Θάλασσα της Ιαπωνίας, μπορεί να προσπαθεί η σκληρή καταστολή που ασκεί στο Χονγκ Κονγκ, στο Θιβέτ και στο Σιγκιάγκ να μην ξεπεράσει ένα όριο, αλλά η κατηγορία για ενίσχυση του Πούτιν στον πόλεμο της Ουκρανίας αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά για τα επόμενα βήματα των ΗΠΑ.
Η στοχοποίηση του Πεκίνου από την Ουάσινγκτον για στήριξη της Ρωσίας στον πόλεμο της Ουκρανίας είναι φανερό ότι προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή νέων κυρώσεων, με στόχο να πιεστούν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ να περιορίσουν το διμερές εμπόριο με την Κίνα αλλά και τις κινεζικές επενδύσεις και εξαγορές στη Γηραιά Ηπειρο.
Εξυπακούεται ότι με το κόστος και τις παρενέργειες των κυρώσεων που έχει επιβάλει η Δύση στη Ρωσία η αντίδραση της Ευρώπης και κυρίως της Γερμανίας θα δημιουργήσει αναταράξεις και τρικυμία στη διατλαντική σχέση.
Προφανώς τα παραπάνω λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στην αμερικανική πρωτεύουσα όπου δεν έχουν αυταπάτες ότι οι Ευρωπαίοι θα σπεύσουν να στοιχηθούν πίσω από τις ΗΠΑ όπως συνέβη μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία πριν από έναν χρόνο.
Χωρίς υπέρμετρες προσδοκίες, η αμερικανική πλευρά θέλει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα που προκύπτει από πραγματική ή και εικαζόμενη ενίσχυση της πολεμικής ικανότητας της Μόσχας από το Πεκίνο για να δημιουργήσει σήμερα ρωγμές και αύριο ρήγματα στις σχέσεις Ευρώπης-Κίνας.
Η επιβολή κυρώσεων στην Κίνα θα είναι βόμβα στα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας, καθώς η χώρα λειτουργεί πλέον ως ατμομηχανή της παγκοσμιοποίησης.
Με την Κίνα να έχει αναπτύξει προνομιακές εμπορικές σχέσεις και να είναι ο σημαντικότερος επενδυτής στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική είναι υπαρκτός ο κίνδυνος η σκληρή ρητορική των ΗΠΑ να καταγράφεται στο Πεκίνο όχι ως επίδειξη αποφασιστικότητας αλλά ως ένδειξη αδυναμίας, ως ανασφάλεια μιας υπερδύναμης που από το Ιράκ και το Αφγανιστάν μέχρι την ευρύτερη Μέση Ανατολή συνολικά δίνει την αίσθηση ότι ήδη βρίσκεται σε μη αντιστρέψιμη πορεία αποδρομής.
Ολα τα παραπάνω μοιάζουν με αυτοεκπληρούμενη προφητεία όπου η εξέλιξη που επιχειρείται να ματαιωθεί επιταχύνεται.
