Σε κάποιο χρονογράφημα, πριν από ενενήντα χρόνια, ρωτά κάποιος μεγάλος επιχειρηματίας έναν νέο της γειτονιάς του «τι δουλειά απεφάσισες να κάμεις τώρα που τέλειωσες το Γυμνάσιο;». «Σπουδάζω ζωγράφος, φέτος παίρνω το δίπλωμά μου», του αποκρίνεται ο νέος.
«Τι λες μωρέ, μπογιατζής; Ελα κοντά μου να σου δείξω πώς βγαίνει ο παράς. Με τη ζωγραφική σου με τα πινέλα και τις μπογιές σου δεν γεμίζει η κοιλιά!». Και συμπληρώνει: «Δες εμένα, δεν ξέρω γράμματα αλλά πουλώ και αγοράζω εμπορευόμενος κι έκανα περιουσία, αυτό είναι το παν». Ο χρονογράφος, αυτήκοος μάρτυρας, μένει άφωνος. Σταμάτησε το μυαλό του μπροστά στη νοοτροπία του επιχειρηματία και ελεεινολόγησε το θράσος του εμπόρου να αποτρέψει τον νέο να ακολουθήσει την κλίση του.
Λίγο έως πολύ όλοι οι μεγάλοι σε ηλικία είμαστε επιφυλακτικοί στις ιδιαίτερες προτιμήσεις των παιδιών μας, των νέων. Οσο κι αν είμαστε ανοιχτοί στις νέες ιδέες ή εκφραζόμαστε θετικά για κάτι καινούργιο, θέλουμε να υπάρχει κάποια σχετική σταθερότητα στις επιλογές των παιδιών. Μπορούμε να δούμε παραδείγματα από τον περίγυρό μας, τους μαθητές, τους γνωστούς και φίλους, ακόμα κι απ’ την οικογένειά μας.
Οταν ο γιος μου άρχισε την προετοιμασία για να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, τον προέτρεψα να δώσει και σε κάποιες άλλες παρεμφερείς. Για να είναι υποψήφιος σε περισσότερες σχολές. Λάθος βέβαια. Γιατί δεν μπορεί κάποιος μαθητής να προετοιμάζεται, να ασκείται στα σχέδια και ταυτοχρόνως να διαβάζει και για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι τέχνες, όποιες κι αν είναι, θέλουν αποκλειστικότητα, αφοσίωση. Δεν μπορείς να υπηρετήσεις «δύο κυρίους», έστω και ως υποψήφιος καλλιτέχνης.
Αλλά και μετά είναι δύσκολος, μοναχικός ο δρόμος της δημιουργίας. Υπάρχουν πάρα πολλά θέματα να αντιμετωπίσει, να ξεπεράσει ο καλλιτέχνης. Από να τον αποκαλέσουν «μπογιατζή» μέχρι να μη θεωρείται επάγγελμα η ασχολία του. Αν εξετάσουμε τον βίο πολλών δημιουργών -κάθε μορφής- τέχνης, θα εντοπίσουμε ανηφορικές πορείες. Κι όχι μόνο στην αρχή, αλλά και σ’ όλη την πορεία τους.
Απέναντί τους έχουν, συχνά, και την Πολιτεία, τα υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας. Να θυμίσουμε ότι πέρσι το υπουργείο Παιδείας ελάττωσε τις ώρες των καλλιτεχνικών μαθημάτων, σε κάποιες τάξεις τις αφαίρεσε. Κι όμως το 2015, με υπουργό τον κ. Ν. Φίλη, εντάχθηκε στο πρόγραμμα όλων των τάξεων του Δημοτικού σχολείου η διδασκαλία των καλλιτεχνικών μαθημάτων και της θεατρικής αγωγής από πτυχιούχους εκπαιδευτικούς, με τις όποιες πρακτικές δυσκολίες.
Τώρα έχουμε νέα επίθεση εναντίων των καλλιτεχνών με υποβάθμιση των σπουδών τους. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν τους εξισώνει η Πολιτεία με τους αποφοίτους του Λυκείου. Οι καλλιτέχνες δεν είναι πτυχιούχοι Λυκείου, είναι το αλάτι της ζωής μας.
