Η Ομοσπονδία του μπάσκετ, αφού πρώτα διοργάνωσε (πέρυσι) την τελική φάση του Κυπέλλου με τη μορφή final-4 (μεσολάβησαν 17 χρόνια μονών τελικών), φέτος τόλμησε ένα μεγάλο άλμα: να το μετατρέψει σε final-8, εναρμονιζόμενη με τον τρόπο που κρίνονται τα Κύπελλα στις αθλητικά προηγμένες χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Οκτώ κορυφαίες ομάδες της χώρας, ανάμεσά τους και οι πιο λαοφιλείς με στρατούς φιλάθλων που δεν φημίζονται για την «αγιότητά» τους, βρέθηκαν στο Ηράκλειο της Κρήτης και διαγωνίστηκαν για έναν τίτλο. Και αφού όλα τελείωσαν ήρθε η ώρα του απολογισμού.
Ως συνήθως τα συμπεράσματα ήταν αντικρουόμενα. Κατά σύμπτωση, όσοι έκαναν λόγο για «αποτυχία» επικαλούμενοι τη μικρή προσέλευση με εξαίρεση τον ημιτελικό Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, ήταν εκείνοι που είτε στήριζαν την προηγούμενη διοίκηση της ΕΟΚ ή την (όποια) ομάδα που δεν κατέκτησε το τρόπαιο. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν να αντιπαραθέσουν εικόνες από τα «Δυο Αοράκια» με εκείνες που ήρθαν από την ισπανική εκδοχή που φιλοξενήθηκε στην Μπανταλόνα. Το θέμα όμως είναι ότι η σύγκριση αυτή είναι και παραπλανητική και αδόκιμη.
Η εξέλιξη απαιτεί από τον καθένα να ξεπερνά τον δικό του εαυτό και όχι κάποιον… άλλο. Συνεπώς η πρώτη σύγκριση θα έπρεπε να γίνει με όσα βλέπαμε στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. Τότε που οι ίδιες οι ομάδες, μεταφέροντας «δυνάμεις κρούσης», διέλυαν τις πόλεις που φιλοξενούσαν τα final-4. Τότε που οι «αιώνιοι» έπαιζαν στο Ελληνικό, με 300 χούλιγκαν σε κάθε πέταλο να ανταλλάσσουν φονικές φωτοβολίδες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν άνοιξε μύτη. Βρέθηκαν στις κερκίδες φίλοι με διαφορετικές φανέλες, όλα κύλησαν ομαλά. Προς το παρόν αυτό το κοινωνικό, πνευματικό, αθλητικό υπόβαθρο έχουμε και δυστυχώς, αυτό μπορούμε να αντέξουμε. Το θέμα είναι να αυτορυθμιστούμε για να δείξουμε ότι μπορούμε ενσυνείδητα να αλλάξουμε «πίστα». Γιατί σημασία δεν έχει πού στέκεσαι, αλλά προς ποια κατεύθυνση βαδίζεις.
