Αναπλάθοντας τον κόσμο

Με βάση την αρχή «Βλέποντας, κόβοντας και κάνοντας» ο Ντίνος Σιώτης, που ξεκίνησε να φτιάχνει κολάζ στο Σαν Φρανσίσκο το 1971, βλέπει τι εικόνες έχει διαθέσιμες, τις κόβει και κατασκευάζει μια νέα έρημο, ανασυνθέτοντας έναν κόσμο ταραγμένο, διαλυμένο, καθημαγμένο, που όμως επιμένει στην αναζήτηση ενός παραδείσου.

Τα κολάζ του Σιώτη είναι όπως τα ποιήματά του: αιμορραγούν το καθημερινό, το τυχαίο, το παράδοξο και το ανθρώπινο· πολεμικές παραστάσεις συμπράττουν με ταπεινές, σχεδόν αγιοποιημένες προσωπογραφίες και αποκαλύπτουν τον κόσμο όπως είναι: διχασμένος και διχαστικός, ταραγμένος, νοσηρός και σκαιός, αλλά και όμορφος, οικείος, φιλόξενος και γεμάτος απ’ όλα όσα κάνουν τον άνθρωπο άνθρωπο, απ’ όλα όσα είναι, απ’ όλα όσα αγαπά.

Στα έργα του Σιώτη «συγκατοικούν μορφές αταίριαστες και στοιχεία ετερόκλητα με την επαναστατική, προκλητική, απελευθερωτική τεχνική του κολάζ που εισήγαγε στην τέχνη και στη ζωή το κίνημα του νταντά και καθιέρωσε ο υπερρεαλισμός», όπως γράφει η Λήδα Καζαντζάκη, ενώ ο Κωνσταντίνος Μπούρας υπογραμμίζει: «Χρησιμοποιώντας την τεχνοτροπία του κολάζ, ο ποιητής φτιάχνει αλλόκοτες εικόνες μιας άγνωστης θρησκείας χωρίς ίχνος θρησκευτικότητας, ανευλαβείς ίσως, ουδέποτε βέβηλες. Καλλιεργεί το ψαλίδι του με στοιχεία του κόσμου τούτου, όσο κι αν είναι εκθεμελιωμένος. Εμπνεύσεις από την πολιτική, τη διαφήμιση, την ειδησεογραφία, τον πόλεμο, το περιβάλλον παρέχονται γεωμετρικά στην πανταχού παρούσα ποίηση, με την ακάματο στιχοποιία, την εγγενή μελαγχολία. Εμπνεύσεις ενισχυμένες από την πλανητική ταραχή».

Τα κολάζ του Ντίνου Σιώτη σε καλούν να τα πλησιάσεις, να τα μυρίσεις, να τα αγγίξεις, να αφουγκραστείς τον ειρμό τους και την ιστορία τους. Διηγούνται την ιστορία της εποχής μας, είτε με τις εικόνες του είτε με τις λέξεις του, δηλαδή ο Σιώτης είναι ένας άνθρωπος καταδικασμένος να είναι ποιητής.

«Ο ποιητής Σιώτης δεν πέφτει στην παγίδα να καταλύσει την τυχαιότητα και την παραδοξότητα, στερώντας από τον θεατή την αυθεντική παρατήρηση», σημειώνει η Αγγελική Κορρέ. «Γι’ αυτό και συμπονά μόνος του το τραύμα του κόσμου, κοιτάζει κατάματα τον πόλεμο, διακρίνει την ομορφιά του βροτού.

“Η τέχνη είναι εδώ – λύνει τα προβλήματα”, αναγράφεται σ’ ένα κολάζ με παχιά κόκκινα γράμματα, ανάμεσα από τα μικρά εικονίδια ενός πίνακα του Μιρό κι ενός υπερηχογραφήματος εμβρύου, ανάμεσα από την πεμπτουσία του νου που δημιουργεί και του σώματος που δημιουργεί».

? Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 29 Ιανουαρίου και πραγματοποιείται με την υποστήριξη του εκδοτικού οίκου Κοινωνία των (δε)κάτων. Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος)

?Τα κείμενα του καταλόγου της έκθεσης υπογράφουν η Λήδα Καζαντζάκη, η Αγγελική Κορρέ και ο Κωνσταντίνος Μπούρας