Τετέλεσται! Ούτε άναξ, ούτε μεγαλειότατος, ούτε έκπτωτος, ούτε τέως. Τέρμα τα δίφραγκα, έχουν-δεν έχουν απάνω τη φάτσα σου. Το δράμα των βασιλιάδων, εκπεσόντων και μη, έγκειται στο ότι ο Χάροντας λειτουργεί ως υπέρτατος άρχων-κριτής και πολιτεύεται με αμείλικτα δημοκρατικές διαδικασίες. Μένει κυνικά απαθής απέναντι σε γιρλάντια και στέμματα. Κι ας τζαμπουνάει ο Ζαμπούνης. Πορφύρες και λινάτσες αστράφτουν το ίδιο στο ψυχρό βλέμμα του. Μαζί με την υλική υπόσταση καθενός, το δρεπάνι του θερίζει οφίκια, αξιώματα και προεδριλίκια. Τίποτα σκουριασμένα μετάλλια και παράσημα πλάι στο φέρετρο παρηγορούν τους οικείους και θαμπώνουν το πόπολο.
Εμβασμα δίχως αντίκρισμα, έσχατη ματαιοδοξία, η υστεροφημία. Μετά την απομάκρυνση από τις όχθες της Αχερουσίας ουδείς τίτλος αναγνωρίζεται. Γίνεσαι απλώς μακαρίτης. Οση χρυσόσκονη κι αν χύσουν στην πολιτεία σου οι συνήθεις παρατρεχάμενοι και τα πρόθυμα κανάλια, δεν αχτιδοβολούν οψίμως οι μελανές σελίδες της ιστορίας. Αχ αυτά τα κανάλια! Επειτα από τα άκρως εμπορικά σίριαλ με την Πισπιρίγκου, τον Μίχο, τον «πατήρ» Αντώνιο –κατά την προσφιλή τους προσφώνηση– και το τρισκατάρατο Qatargate, ο θάνατος του τέως τούς ήρθε κουτί. Πιένες γνώρισε το άτυπο ταμείο της τηλοψίας. Επτακόσιες χιλιάδες δίσκοι, σύμφωνα με την αμίμητη ατάκα.
Ωχρόφαιους χρωματισμούς προσέδωσαν στη σεπτή τελετή. Ο καθείς και η παλέτα του. Δεν πρέπει να ’χουμε παράπονο, πάντως. Καθότι πληροφορηθήκαμε απ’ τους εγκυρότερους αναλυτές γαργαλιστικές λεπτομέρειες, βγαλμένες απ’ την ευρύχωρη κλειδαρότρυπα των βασιλικών οίκων της Γηραιάς –σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης– Ηπείρου. Και δώσ’ του κόντρα ιστορίες, για εστεμμένους, διαδόχους, πρίγκιπες και ινφάντες. Η παρέλασή τους, παρεμπιπτόντως, από την Αθήνα προκάλεσε ζωηρότατο ενδιαφέρον στους άφρονες βασιλόφρονες και ανείπωτη μελαγχολία στους βασίμως εχέφρονες. Σόι το βασίλειο! Κυριολεκτικά. Από μια δράκα γαλαζοαίματων αιμομικτών μόνο τερατογενέσεις δύνανται να προκύψουν.
Σάστιζε τάχα η χορεία των παρουσιαστών από την προσέλευση τόσων «πιστών» στο παρεκκλήσιο και τα πέριξ στενά. Ουδόλως ενοχλήθηκαν από την αποθέωση της κακογουστιάς, που αναμφιβόλως κολλάει γάντι στην αισθητική τους. Ανάρπαστες έγιναν οι σημαίες με το χρυσό στέμμα στο κέντρο του σταυρού. Τρελές κονόμες έκανε ο τυπάκος που ’χε τη φαεινή να τις λανσάρει. Την παράσταση, ωστόσο, έκλεψαν για πολλοστή φορά τα ελληνικά των δαιμόνιων ρεπόρτερ. Επλεκαν διαρκώς εγκώμια στον «εκλιπών» που όλως τυχαίως υπήρξε αδελφός της «βασιλομήτωρ». Οι μετοχές αορίστου και τα τριτόκλιτα ουσιαστικά και επίθετα διδάσκονται στη Γ΄ Δημοτικού. Και επαναλαμβάνονται στη Δ΄. Αλλά για τους αστέρες της τιβί αποτελούν ψιλά γράμματα.
