Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα ο θάνατος του 23χρονου Βίκτωρα κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς στο Μάτι τον Ιούλιο του 2018 συγκλόνισε το δικαστήριο. Προχθές ήταν η κατάθεση του πατέρα του που περιέγραψε τις τραγικές στιγμές που έμαθε για τον χαμό του παιδιού του. «Ακουσα ότι πτώμα νεαρού άντρα ξεβράστηκε στο λιμάνι της Ραφήνας. Με έπιασε ταραχή. Ημουν σίγουρος ότι ήταν το παιδί μου -και ήταν το παιδί μου», έλεγε ο Γεώργιος Μίχας με δάκρυα στα μάτια. Χθες ήταν η σειρά της μητέρας και της αδελφής του Βίκτωρα, που ήταν αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου του.
«Αν είχαμε καθυστερήσει να φύγουμε δυο-τρία λεπτά, η φωτιά θα μας είχε προλάβει και θα είχαμε καεί μέσα στο αυτοκίνητο. Δεν υπήρχε κάποιος να μας ειδοποιήσει, να χτυπήσει μια καμπάνα. Ενας να είχε ειδοποιήσει κάποιον, θα είχαμε φύγει και τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά. […] Τα κουκουνάρια που καίγονταν έπεφταν πάνω μας και για να μην καούμε μπήκαμε στο νερό. Μόλις ο αδερφός μου αντιλήφθηκε ότι η φίλη της μαμάς μας, Αιμιλία, δεν ήταν στη ζωή, πανικοβλήθηκε. Μετά από δύο κύματα ο Βίκτωρας έφυγε. Ηταν γυρισμένος ανάποδα. Η μαμά μου δεν ξέρω πώς άντεξε και το αντιμετώπισε. Τον γύρισε, είδε το πρόσωπό του και ήταν μαύρος. Μου έλεγε “ο Βίκτωρας δεν είναι πλέον στη ζωή”. Περίμενα κάποιον να έρθει. Τον κρατούσα. Μου είπε “αν συνεχίσεις να τον κρατάς, θα φύγεις και εσύ, θα φύγω και εγώ”», κατέθεσε η Βασιλική Μίχα και εξήγησε ότι έδεσαν με τη μητέρα της τα χέρια με τα εσώρουχά τους για να μη χωριστούν. Τις περισυνέλεξε ένα καΐκι και σώθηκαν.
Εγκλήματα…
«Φοβάμαι να ζήσω τη ζωή μου σε αυτή τη χώρα γιατί ξέρω ότι δεν θα υπάρξει κανείς να με προστατεύει. Πού ήταν οι αρμόδιοι; Πού βρίσκονταν; Αν συνέβαινε ένας πόλεμος, σε όλους εσάς μιλάω, τι θα γινόταν; Αυτά που συνέβησαν είναι εγκληματικά. Εχετε ακούσει όλες τις μαρτυρίες των ανθρώπων που πνίγηκαν, κάηκαν ζωντανοί ουρλιάζοντας και όλα αυτά γιατί κανείς δεν έκανε τη δουλειά του. Ενας να είχε κάνει τη δουλειά του θα είχαν σωθεί οι περισσότεροι», είπε.
Η μητέρα του Βίκτωρα, Αθηνά Μουτάφη, ζήτησε από την έδρα να μη φανεί κατώτερη των περιστάσεων, όπως οι αρμόδιοι τη μέρα της πυρκαγιάς. «Είδα τον Βίκτωρα μπρούμυτα να επιπλέει. Τον γύρισα ανάσκελα, του μιλούσα και δεν απαντούσε. Hταν μαύρος παντού. Ο χειρότερος εφιάλτης που φαντάζεστε εσείς οι γονείς, εγώ τον έβλεπα μπροστά μου. Ή θα πήγαινα μαζί του ή θα άφηνα τον Βίκτωρα να σώσω τη Βάσια. Δεν ξέρω πώς το έκανα, μη με ρωτάτε. Λειτούργησε το μητρικό ένστικτο. Δεν έχω λόγια να σας περιγράψω εκείνες τις στιγμές. Δεν υπάρχουν λέξεις στο ελληνικό λεξικό».
