Είμαστε μυστήρια τρένα! Ξεσαλώνουμε δυο μέρες πριν κι άλλες τόσες μετά την ξενόφερτη και άκρως καταναλωτική γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου τροφοδοτώντας με άφθονο χρήμα, που γκρινιάζουμε πως δεν διαθέτουμε, λουλουδάδικα, ζαχαροπλαστεία και καταστήματα ειδών δώρου. Στο καπάκι πλακώνει Τσικνοπέμπτη, οπότε κάνουν γερή κονόμα χασάπηδες και καρβουνιαραίοι, ενώ τα γιοματάρια μετατρέπονται σε σώσματα εν μιά νυκτί.
Σειρά παίρνουν τα θαλασσινά κι οι χαλβάδες της Καθαροδευτέρας, όπως και τα ντολμαδάκια, τα όσπρια και ο ταραμάς, τον οποίο ενίοτε μασούν οι κατσίκες, λίγο προτού θυσιαστούν παρέα με τους ταλαίπωρους αμνούς στον βωμό της Λαμπρής. Και πάει λέγοντας! Τα χρηστά μας ήθη και έθιμα αιμοδοτούν αμείωτα και οπωσούν σταθερά λογής λογής κατηγορίες επαγγελματιών, οίτινες περιμένουν με καρδιοχτύπι τις δυο-τρεις μέρες που τους αναλογούν μες στον χρόνο μπας και δουν Θεού πρόσωπο και περάσουν, κατά το μέτρο του δυνατού, αλώβητοι τις Συμπληγάδες της κρίσης.
Μόνο στα κόμματα προσφέρουμε δουλειά με φούντες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους κι αυτά μας το ανταποδίδουν με χοντρό δούλεμα, ιδίως τώρα που πλησιάζει η ανοικτίρμων ώρα της κάλπης. Συνήθιζε να λέει ο Οτο φον Μπίσμαρκ, όστις κατείχε όσο λίγοι τα μυστικά της πολιτικής, πως τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές. Ενάμιση αιώνα μετά, η σημαδιακή φράση διατηρεί στο ακέραιο την ισχύ της· όσο κονταίνει μάλιστα το ανάστημα των ηγετών τόσο θεριεύουν οι κάλπικες υποσχέσεις τους. Αν πιστέψεις τους επιτελείς της Νου Δου και του ΣΥΡΙΖΑ, όταν περιγράφουν τα επιτεύγματα των ημερών τους και τα δήθεν κοστολογημένα τους προγράμματα για το μέλλον, θα νομίζεις ότι ζούμε στον επί Γης παράδεισο.
Ο ανερυθρίαστος εσμός τους μας ρίχνει στάχτη στα μάτια, στοχεύοντας να θολώσουν κομμάτι τα δικά τους αίσχη σε σχέση με τις πομπές του μισητού αντιπάλου, να στραβωθούμε, να τους ξαναψηφίσουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκαιά συμπεριφορά τους απέναντι στους απόμαχους της δουλειάς, που είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται στο ελάχιστο με τους αλλεπάλληλους μνημονιακούς νόμους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Κατρούγκαλου-Βρούτση.
Σαν να μη συνέβη το παραμικρό, οι μεν μοιράζουν ψιχία την ύστατη ώρα κι οι άλλοι τάζουν πετραχηλάτους λαγούς, αλλά οι συντάξεις συρρικνώνονται περαιτέρω ελέω ακρίβειας. Αμφότεροι εφάρμοσαν ειδεχθείς διατάξεις για το ξεσπίτωμα των ευάλωτων και τώρα κόπτονται τάχα για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Οι καρνάβαλοι οδηγούν το άρμα τους μοιραία στο Πάσχα και για την επίζηλο θέση των αμνοεριφίων προορίζουν, όπως πάντα, τους κοψοχέρηδες ψηφοφόρους. Το γιοματάρι γίνεται σώσμα, αλλά εμείς εκεί· σαν έτοιμοι από καιρό, καίτοι απελπισμένοι, αντί να τους μαυρίσουμε μια και καλή, τους βγάζουμε διαρκώς ασπροπρόσωπους.
