Το είδος των εμπλεκόμενων υπόκειται σε μεταβολές

Τις προηγούμενες μέρες προέκυψε στα ΜΜΕ, και στα ελληνικά, η είδηση της σύλληψης στο Παλέρμο του φερόμενου ως αρχηγού της σικελικής Μαφίας Ματέο Μεσίνα Ντενάρο. Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις κεντρίζουν την προσοχή των περισσοτέρων η μυθιστορηματική και η αστυνομική διάσταση της κάθε αντίστοιχης περίπτωσης. Όμως, υπάρχουν και άλλες διαστάσεις. Π.χ. ακούγεται πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος «δόθηκε» από «δικούς του» για να δρομολογηθεί πιο γρήγορα μία διάδοχη κατάσταση. Εμείς φυσικά δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ισχύει κάτι τέτοιο. Άλλωστε, αυτά σχεδόν πάντα τα γνωρίζουν λίγοι και τα έχουν βιώσει «από μέσα» ελάχιστοι…

Ο ανταγωνισμός είναι σύμφυτος και τον βλέπουμε ακόμα και στις πιο κοντινές ανθρώπινες σχέσεις, όπως για παράδειγμα στις οικογενειακές. Ειδικά σε τέτοιους χώρους, όπως ο επαγγελματικός παρανομισμός, στον οποίο διακυβεύονται μεγάλα χρηματικά ποσά και ασύλληπτες για τον κοινό νου υποχρεώσεις και επιρροές, αυτοί οι ανταγωνισμοί ξεφεύγουν πολύ εύκολα και οι ισορροπίες είναι κάτι παραπάνω από λεπτές. Κάποιοι παίρνουν τα ρίσκα τους και όλοι γνωρίζουν τους κινδύνους, αλλά και τι τους περιμένει όταν οξύνονται οι αντιθέσεις. Παρόλα αυτά, διαλέγουν να κάνουν τα ίδια… Και πολύ εύκολα πια παραβιάζονται τα άτυπα moratorium, παρά τηρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα… Το είδος των εμπλεκόμενων υπόκειται σε μεταβολές.

Από την άλλη, εδώ και κάποια χρόνια πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για στροφή της ιταλικής Μαφίας (στις διάφορες εκδοχές της, ανάλογα με την περιοχή προέλευσης της βασικής εστίας) σε νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ειδικά την εποχή της πανδημίας του κορονοϊού, σύμφωνα με πολλά δημοσιεύματα, το φαινόμενο εξαπλώθηκε. Αυτό δεν σημαίνει πως αλλάζει η ουσία της ύπαρξής της, ούτε πως λαμβάνει χώρα κάποιος εξωραϊσμός. Δημιουργεί, όμως, κάποια «κοινωνιολογικά» δεδομένα που πρέπει να αναλογιστούμε. Στην ευρύτερη πιάτσα υπάρχουν δύο σχεδόν αξιωματικές καταγραφές. Το χρήμα πηγαίνει στο χρήμα, λένε. Επίσης, δίνει μονάχα όποιος έχει (χωρίς αυτό να σημαίνει πως όποιοι έχουν δίνουν πάντα…). Αν στις σύγχρονες κοινωνίες οι οικονομικές πιέσεις και στενότητες οξύνονται κατακόρυφα είναι πολύ λογικό κάποιοι να καταφεύγουν σε πλάγιους τρόπους. Όπως και το να μπορούν οι πλάγιοι αυτοί τρόποι (και οι φορείς τους) να καλύπτουν κενά που δημιουργούν οι πολιτικές και κοινωνικές αδυναμίες και αδράνειες…

Κι εδώ στην Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς…, έχει εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες ο επαγγελματικός παρανομισμός. Φυσικά κάθε εποχή έχει τους δικούς της όρους και τα δικά της «κεφάλια». Το επίσημο κράτος πάντα φροντίζει να έχει γνώση και να διαχειρίζεται τα τεκταινόμενα. Κάποιες φορές κυνηγάει, κάποιες φορές συνομιλεί, κάποιες φορές απλά παρακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση τα κρατικά συμφέροντα, έτσι όπως εκπροσωπούνται διαμέσω των φυσικών προσώπων που ηγούνται κατά καιρούς στις διάφορες θεσμικές θέσεις, είναι εκείνα που προσδιορίζουν το είδος των κινήσεων του κράτους απέναντι στο φαινόμενο του οργανωμένου εγκλήματος.

Σε μία χώρα που η ηθική εξαχρείωση έχει «θεριεύσει», που οτιδήποτε δημόσιο είναι προς πώληση, που οι βασικές κατευθύνσεις άσκησης πολιτικής εκπορεύονται από το εξωτερικό, που παρατηρούνται διάφορα αντιανθρώπινα φαινόμενα σε σχεδόν όλους τους τομείς κοινωνικών δραστηριοτήτων, που οι κοινωνικά αδύναμοι δέχονται διαρκώς επιθέσεις με όλα τα μέσα, που η άσκηση βίαιων πρακτικών γίνεται είτε για «γηπεδικές διαφορές», είτε για ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, παλεύουμε όλοι να συμβιβαστούμε με τη φύση μας… Η κατάλληλη προσαρμογή χρειάζεται τον κατάλληλο χρόνο. Και κυρίως «ζύγισμα» των πάντα καθαγιασμένων ιδεών με την πρακτική ωμότητα…