Αμα το πάρουμε κι από την άλλη με τη «γνωμοδότηση Ντογιάκου», νόμους έκανε και η χούντα. Το θέμα είναι –ήταν τότε– ποιοι και πώς εφαρμόζανε τους νόμους της χούντας. Το λέω κι ας με διαψεύσει όποιος θέλει: Εκτός από τους νόμους του φόβου, που είχαν να κάνουν γενικά με την ελεύθερη, δημόσια έκφραση πολιτικών φρονημάτων (συναθροίσεις, συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια κ.λπ., αν και γίνανε και κάποια σημαντικά, αυθόρμητα, παρότι απαγορευμένα), ουδείς νόμος χουντικός, με πολιτικά… παρακολουθήματα, όπως θα έλεγε με τα… πηγαία ελληνικά του και ο Μητσοτάκης, τηρήθηκε επιμελώς.
Ολοι οι Ελληνες ανεξαιρέτως, ακόμα και οι φίλα προσκείμενοι στη δικτατορία (από άποψη, όχι επειδή τα κονομούσαν από το καθεστώς), ήμασταν, καθένας με τον τρόπο του, από απείθαρχοι έως παράνομοι σε θέματα εν γένει «δημοσίας τάξεως», «παρακολουθήσεων» (τότε λεγόντουσαν παρακολουθήσεις, οι… επισυνδέσεις ήρθαν πολύ μετά), «ατομικών δικαιωμάτων» κ.λπ., επίκαιρα και σήμερα!
Τι παριστάνουν τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο εισαγγελέας Μητσοτάκη (όγδοος στην ιεραρχία ήτανε και έγινε, ένα χρόνο προτού βγει στη σύνταξη, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου· θέση που είχε, προτού γίνει πρωθυπουργός της χούντας, ο Κωνσταντίνος Κόλλιας), ο εκπρόσωπος Μητσοτάκη με τα αστειάκια του, που όλα καταλήγουν στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ, τελευταία, μετά τη «γνωμοδότηση Ντογιάκου» (23 σελίδες! Χαρά στο κουράγιο του!), έβαλε στο ρεπερτόριο και τον Βαρουφάκη (προσβλητικά, αλλά μάλλον από άγνοια!);
Τι παριστάνει όλος αυτός ο… εσμός που απαρτίζει τη σημερινή κυβέρνηση με νόμους-μονοκοντυλιές; Και με τρόπους, που… καλύτερα να μην τους σχολιάζεις· όσο τους σχολιάζεις… μολύνεσαι. Για πόσο, νομίζουν, θα μπορούν ακόμα να… σώζουν τη χώρα, να φτάνουν μέχρι σε «μυστικές επαφές» για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, τόσα και τόσα… Οταν είναι βέβαιο ότι από τους εκατοντάδες νόμους (καμιά τρακοσαριά νομίζω), που τους κρισιμότερους ψήφισαν οι ίδιοι μονοκούκι, θα μείνουν μόνο θλιβερές αναμνήσεις…
