Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2023, 5.29. Ξύπνιος από 4.30. Υπνος αρκετά καλός. Ενα πιάσιμο μόνο στη μέση καθώς σηκωνόμουν. Γεράματα… Κατά τα λοιπά καλά. Απροσδόκητος ο θάνατος του Νότη Μαυρουδή! Ηταν 77, συνομήλικος, αλλά δεν πέθανε από θάνατο, πέθανε από πτώση στο εξοχικό τους στη Μακρυνίτσα (Κουκουράβα) εντελώς αναπάντεχα!
»Στενοχωρήθηκα. Τον παρακολουθούσα από νεαρό κιθαρίστα στις μπουάτ· από τους πρωτοπόρους στο νέο κύμα. Ενα φεγγάρι συνδεθήκαμε, γνώρισα τη γυναίκα του, τη Βάσω. Ηξερα και το σόι της, αριστερή οικογένεια Αθηναίων, νομίζω από το Θησείο. Ο Νότης, από αριστερή οικογένεια και αυτός, ποντιακής καταγωγής, από Καλλιθέα, γεννήθηκε στη φυλακή, όπου η μητέρα του ήταν κρατούμενη!
»Τον θυμάμαι Πάσχα του 2006 στον Λαύκο. Είχανε πια πάρει το σπίτι στη Μακρυνίτσα με τη Βάσω και κείνο το Πάσχα φιλοξενούσαν τον Βασίλη Δημητρίου με τη γυναίκα του, Νανά. Ο Νότης και ο Βασίλης, κολλητοί, συνάδελφοι και φίλοι, από την εποχή των μπουάτ… Εμφανίστηκαν και οι τέσσερις, απροειδοποίητα, απομεσήμερο του Πάσχα στον Λαύκο (μάλλον και οι πέντε· ο Νότης είχε μαζί –όπως πάντα– την κιθάρα του), προς μεγίστη απόλαυση ημών των υπολοίπων.
»Μαζευτήκαμε, καμιά δεκαπενταριά, στο υπόστεγο –σιγανοψιχάλιζε, τραγουδιστικά– του σπιτιού της Νάνσης Βεκιαρέλη και του Αντώνη Ταβάνη. Τέτοιο κέφι δεν θυμάμαι άλλο Πάσχα. Δεν υπήρχαν ακόμα και κάδρα στους τοίχους! Πρώτη παραγγελία, της Νάνσης: “Ισως φταίνε τα φεγγάρια”! Μέχρι την κιθάρα του μου εμπιστεύτηκε, μετά φόβου Θεού, ο Νότης: “Πρόσεχε, Πέτρο! Πρόσεχε!”. Εσπασα μια χορδή!
»Τον θυμάμαι, προ τριετίας, στο “Μπαράκι της Διδότου” του φίλου Στρατή, σε βραδιά του, πλούσια σε ακούσματα και αισθητικό ήθος, να παίζει στην κιθάρα ένα τανγκό του και να χορεύομε στο ημίφως με θελκτική κυρία!».
ΥΓ. Στο ύψος της αισθητικής και της ευπρέπειάς του ο αποχαιρετισμός στο κοιμητήριο Χαλανδρίου το Σάββατο.
