Η ώρα για να παρακολουθήσουμε «Τα παραμύθια του Χόφμαν» του Ζακ Οφενμπαχ, την πολυαναμενόμενη συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Οπερα Λα Μονέ των Βρυξελλών στην ευφυή σκηνοθεσία του κορυφαίου Ευρωπαίου σκηνοθέτη της όπερας και του θεάτρου, Κριστόφ Βαρλικόφσκι, έφτασε.
Από αύριο 18 Δεκεμβρίου έως τις 8 Ιανουαρίου η αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» μεταμορφώνεται σε ένα μοναδικό κινηματογραφικό σύμπαν, μέσα στο οποίο ο Πολωνός σκηνοθέτης αναλαμβάνει να αποκαλύψει την ουσία ενός έργου όπου τόπος και χρόνος είναι τα κατάλοιπα ενός κατεστραμμένου ψηφιδωτού.
Στον ρόλο του τίτλου θα ακούσουμε τον Ανταμ Σμιθ, έναν από τους πιο περιζήτητους ανερχόμενους Βρετανούς τενόρους (πρώτη διανομή), και τον Γιάννη Χριστόπουλο (δεύτερη).
Τους τέσσερις γυναικείους ρόλους του έργου (Στέλλα, Ολυμπία, Αντωνία και Τζουλιέτα) θα ερμηνεύσουν η δραματική κολορατούρα σοπράνο Νικόλ Σεβαλιέ και η διεθνώς καταξιωμένη υψίφωνος της ΕΛΣ, Βασιλική Καραγιάννη. Διευθύνει ο Λουκάς Καρυτινός.
«Ο Βαρλικόφσκι έχει ολοκληρωμένη εικόνα της άποψής του για το έργο, ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Το αξιοθαύμαστο είναι πως ενώ η παραγωγή είναι έτοιμη, καθώς ανέβηκε το 2019 στις Βρυξέλλες, διορθώνει τον εαυτό του (!) επαναλαμβάνοντας υπέροχες φράσεις: “Μα πώς το έκανα αυτό τότε εγώ;” ή “Πώς μου ξέφυγε τότε αυτό;” Επίσης, εξίσου σημαντικό: αλλάζει πράγματα, προσθέτει, αφαιρεί, αντικαθιστά γιατί εμπνέεται με άλλον τρόπο από τη διαφορετική προσωπικότητα του κάθε καλλιτέχνη! Είναι ευφυής, αστείρευτος και εμπνευσμένος. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα προκαλέσει και δεν είναι ζητούμενο ν’ αρέσει. Περισσότερο απ’ όλα τον απασχολεί η εσωτερική αναζήτηση του κοινού. Τον έχω λατρέψει» μας λέει η Β. Καραγιάννη
● Πώς συνταιριάζεται η πνευματώδης και περιπαικτική πλευρά του Οφενμπαχ με τον γνώριμο ρεαλισμό του Βαρλικόφσκι;
Νομίζω πως η συγκεκριμένη όπερα δεν θα μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο με αυτό το χαρακτηριστικό του Βαρλικόφσκι! Στα «Παραμύθια του Χόφμαν» ο τίτλος είναι άκρως παραπλανητικός. Μπορεί εύκολα να θεωρηθεί μια επιφανειακή ή κωμική όπερα, όμως κάθε άλλο παρά παραμύθια είναι.
Οι ιστορίες που διηγείται ο πρωταγωνιστής τού Χόφμαν περιγράφουν τη σταδιακή συναισθηματική ωρίμανση του άντρα περνώντας από τη μια ηρωίδα στην άλλη. Κι αν ο Οφενμπαχ το παρουσιάζει σε ένα πρώτο επίπεδο εμβάθυνσης, ο Βαρλικόφσκι φτάνει ώς το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο επίπεδο.
● Τι θέλει λοιπόν να αναδείξει στο έργο αυτό;
Θα ξεκινούσα λέγοντας τι ΔΕΝ θέλει! Σίγουρα δεν σκηνοθετεί με σκοπό να προσφέρει ένα τρίωρο ελαφράς ψυχαγωγίας. Ο Βαρλικόφσκι μπαίνει πολύ πιο βαθιά με σκοπό να προβληματίσει εσωτερικά τον καθένα χωριστά. Θα παρότρυνα όσους έρθουν να περιμένουν ώς το τέλος προτού βγάλουν τα συμπεράσματά τους…
● Η κινηματογραφική επιρροή πώς αποτυπώνεται;
Είναι ακριβώς το κλειδί για την ερμηνεία της κεντρικής ιδέας του! Ο Βαρλικόφσκι τοποθετεί τον Χόφμαν ως έναν σεναριογράφο, σκηνοθέτη, ηθοποιό, παραγωγό, που βλέπει την καριέρα του να ολισθαίνει και συγχρόνως τη σύντροφό του, πρωταγωνίστρια των ταινιών του και μητέρα των δύο παιδιών του, τη Στέλλα, να δοξάζεται.
Ενώ λοιπόν εκείνος αυτοκαταστρέφεται από τη θλίψη, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τον εγκλεισμό και τις φοβίες, ξεκινά ένα φλας μπακ κατά τη διάρκεια του οποίου αναλογίζεται τις ταινίες και τα γυρίσματα που έχουν κάνει μαζί με τη Στέλλα. Ετσι οι τρεις πράξεις ισορροπούν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.
● Μιλήστε μου για τις γυναίκες που ερμηνεύετε.
Τόσο κατά τον Οφενμπαχ όσο και κατά τον Βαρλικόφσκι οι γυναίκες αυτές είναι η ίδια γυναίκα! Αυτό που αλλάζει για τον θεατή είναι πώς βλέπει την κάθε μία ο Χόφμαν ανάλογα με την ωριμότητα, τις διαφορετικές φάσεις της ζωής του και την επήρεια ουσιών. Η Ολυμπία, για παράδειγμα, για την οποία τυφλώνεται από έρωτα, είναι όμορφη, αλλά ψυχρή, «κενή» και εύθραυστη.
Η Αντωνία είναι ο αληθινός και αμοιβαίος έρωτας του ήρωα: μια γυναίκα ορφανή από μητέρα, φυλακισμένη από τον πατέρα που της απαγορεύει να τραγουδήσει. Η Τζουλιέτα, τέλος, «πόρνη» σύμφωνα με τον Οφενμπαχ και «πρωταγωνίστρια αισθησιακών ταινιών» κατά τον Βαρλικόφσκι, είναι αυτή που εγκλωβίζει στα δίχτυα της τον Χόφμαν και θέλει να του κλέψει την ψυχή.
● Ποια συμπαθείτε περισσότερο;
Ομολογώ ότι ταυτίζομαι περισσότερο με την Αντωνία, που είναι τραγουδίστρια. Είναι ο πιο εσωτερικός ρόλος και η μουσική του Οφενμπαχ μεγαλειώδης! Δεν της επιτρέπεται να τραγουδά όμως και καθώς δεν υπακούει, πεθαίνει για την τέχνη και τον έρωτα.
Καταλαβαίνετε ότι φωνητικά η δυσκολία να τραγουδάει μια υψίφωνος όλους τους ρόλους είναι αρκετά μεγάλη. Για μένα είναι μια τεράστια ερμηνευτική πρόκληση, καθώς για κάθε ηρωίδα απαιτείται ένα εντελώς διαφορετικό είδος σοπράνο. Είναι μαγικό στο ίδιο έργο να περνάω από τον ρόλο μιας ψυχρής κολορατούρας κούκλας σε αυτόν της εύθραυστης άρρωστης που πεθαίνει. Κι αμέσως μετά να μεταμορφώνομαι σε μοιραία εταίρα! Αυτό που κρατώ απ’ όλες είναι πως μια γυναίκα μπορεί να γίνει τα πάντα, αρκεί να το θέλει.
? «Τα παραμύθια του Χόφμαν» Παραστάσεις 18, 20, 22, 28, 29 Δεκεμβρίου και 4, 5, 8 Ιανουαρίου στις 19.30 (Κυριακή: 18.30).
Σκηνικά-κοστούμια: Μαλγκορζάτα Στσέσνιακ
Χορογραφία: Κλοντ Μπαρντούιγ
Φωτισμοί: Φελίς Ρος
Βίντεο: Ντενί Γκεγκέν
Εισιτήρια: 10-90 ευρώ
