Στη Γαλλία οι παρακολουθήσεις των τηλεφώνων είναι μια πονεμένη πολιτική ιστορία, συνδεδεμένη με τουλάχιστον δύο προέδρους της Δημοκρατίας: τον Φρανσουά Μιτεράν και τον Νικολά Σαρκοζί.
Ο πρώτος, πριν από 40 χρόνια, δηλαδή λίγο μετά την έναρξη της πρώτης του θητείας στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, με επιχείρημα ή πρόσχημα την ανησυχία του για την ακεραιότητα της κρυφής του θυγατέρας Μαζαρίν Πινζό, η οποία μπαινόβγαινε στο Ελιζέ, ζήτησε από τις κρατικές υπηρεσίες εξωτερικής ασφαλείας της Γαλλίας να δημιουργήσουν εντός του προεδρικού μεγάρου ένα τμήμα τηλεφωνικών παρακολουθήσεων. Ο τότε διευθυντής των υπηρεσιών, Πιερ Μαριόν, αρνήθηκε να ικανοποιήσει το προεδρικό αίτημα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον πρόεδρο Μιτεράν να κάνει αυτό που ήθελε.
Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Σαρλ Ερνιού, παραχώρησε 50 τηλεφωνικές γραμμές, δύο ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χίλια μαγνητόφωνα και κάποιους αξιωματικούς οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε παρακείμενο του προεδρικού μεγάρου κτίριο και έπιασαν δουλειά. Αρχισαν να παρακολουθούν όλους όσοι θα μπορούσαν «να βλάψουν» τη μη αναγνωρισμένη κόρη του προέδρου, έως ότου κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε πως μεταξύ αυτών ήταν πρόσωπα που μάλλον ήταν αδύνατο να έχουν ανάλογες προθέσεις (όπως ο τότε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας Le Monde, Πλενέλ, η ηθοποιός Μπουκέ κ.ά.) και των οποίων ο συνολικός αριθμός πλησίαζε τα 1.000 άτομα.
Οταν ο Μιτεράν υποχρεώθηκε σε πολιτική συγκατοίκηση στην εξουσία με τον κεντροδεξιό Εντουάρ Μπαλαντούρ, η παραπροεδρική υπηρεσία παρακολούθησης διαλύθηκε, όπως άλλωστε ο τελευταίος αποκάλυψε στο βιβλίο του «Η εξουσία δεν μοιράζεται». Για την Ιστορία, σε μία από τις δίκες που ακολούθησαν η Καρόλ Μπουκέ δικαιώθηκε και έλαβε χρηματική αποζημίωση 6.000 ευρώ το 2007, δηλαδή έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του Μιτεράν.
Η περίπτωση Σαρκοζί
Με αφορμή όμως αυτό το συμβάν διαμορφώθηκε σταδιακά στη Γαλλία ένα νομοθετικό πλαίσιο για τις παρακολουθήσεις, συνακροάσεις και επισυνδέσεις, θύμα του οποίου έπεσε αργότερα, και συγκεκριμένα το 2013, ο Νικολά Σαρκοζί. Με βάση το νέο νομοθετικό πλαίσιο υπάρχουν δύο ειδών νόμιμες παρακολουθήσεις τηλεπικοινωνιών στη Γαλλία. Οι διοικητικές και οι ποινικές. Οι πρώτες αφορούν την ασφαλή λειτουργία και τα συμφέροντα του κράτους, των οικονομικών συμπεριλαμβανομένων. Τις εισηγείται αρμόδιος υπουργός και τις εγκρίνει ο πρωθυπουργός. Οι ποινικές γίνονται κατόπιν εισαγγελικής αδείας και σχετίζονται με εγκληματικού χαρακτήρα υποθέσεις. Αν αφορούν βουλευτή ή γερουσιαστή, απλά ενημερώνεται ο πρόεδρος του Σώματος, ενώ αν αφορούν δικηγόρο, πρέπει να σχετίζεται με συμμετοχή του σε εγκληματικές ενέργειες και ενημερώνεται ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου.
Το 2013, δηλαδή έναν χρόνο μετά την αποχώρησή του από την προεδρία της Δημοκρατίας, ο Νικολά Σαρκοζί βρίσκεται υπό παρακολούθηση, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, για να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο ενισχύθηκε οικονομικά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2007 από το καθεστώς Καντάφι της Λιβύης. Από τις παρακολουθήσεις αυτές προέκυψε μεταξύ άλλων και ασχέτως προς την υπόθεση Καντάφι ότι ενόσω ήταν πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Σαρκοζί, μέσω του δικηγόρου του, Τιερί Ερτζόγκ, ζήτησε κάποια εξυπηρέτηση από τον δικαστή Ζιλμπέρ Αλιμπέρ υποσχόμενος «ανταπόδοση» της εξυπηρέτησης.
Η γαλλική Δικαιοσύνη, τον Μάρτιο του 2021, έκρινε ενόχους και τους τρεις, επιτρέποντας όμως την κατ’ οίκον έκτιση της ποινής και υπό ηλεκτρονική παρακολούθηση. Ο Νικολά Σαρκοζί παρομοίασε τις γαλλικές αρχές με τη Στάζι, ο δικηγόρος του έκανε λόγο για παραβίαση του δικηγορικού απορρήτου και προς το παρόν αναμένεται η εκδίκαση της έφεσης που κατέθεσαν.
