Σε ηλικία 95 ετών πέθανε τη Δευτέρα η θρυλική Ιταλίδα ηθοποιός Τζίνα Λολομπρίτζιντα, παγκόσμιο sex symbol των δεκαετιών ’50 κι ’60. Αιτία του θανάτου της, οι συνέπειες κατάγματος στον μηρό, για την αποκατάσταση του οποίου είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.
Ήταν διάσημη διεθνώς με το παρατσούκλι «Λα Λόλλ» και μια από τις σημαντικότερες ευρωπαίες ηθοποιούς, που πάντως είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλές αμερικανικές ταινίες, κάνοντάς την αστέρα στο Χόλιγουντ. Η καριέρα της είχε «απογειωθεί» στη χρυσή εποχή του ιταλικού κινηματογράφου και ειδικότερα στην περίοδο του «νεορεαλισμού» και τις πρώτες συνεργασίες με γνωστούς Ιταλούς σκηνοθέτες μεγάλου καλλιτεχνικού διαμετρήματος όπως οι Βιττόριο ντε Σίκα, Μάριο Μονιτσέλι, Πιέτρο Τζέρμι και Μάριο Σολντάτι. Στη Γαλλία συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως οι Ρενέ Κλαιρ και Κριστιάν-Ζακ.
Η Τζίνα Λολομπρίτζιντα γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Σουμπιάκο, στην επαρχία της Ρώμης, στις 4 Ιουλίου 1927, κόρη του Τζιοβάνι Λολομπρίτζιντα (1897-1977), ενός πλούσιου κατασκευαστή επίπλων που έχασε όλη την περιουσία του εξαιτίας ενός αγγλοαμερικανικού βομβαρδισμού, και της Τζιουζεπίνα Μερκούρι (1900-1970). Ούσα εγγονή της Kελιδόνια Μερόζι (1883-1995), υπεραιωνόβιας της Ιταλίας, η Τζίνα από νεαρή ηλικία, αποκαλύπτει έναν χαρακτήρα φιλόδοξο, αποφασιστικό και εριστικό, που δε συμβιβάζεται.
Το 1944, πριν από την άφιξη των συμμάχων, η οικογένειά της μετακόμισε στη Ρώμη, όπου η Λολομπρίτζιντα μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε γλυπτική, με την οποία κιόλας ασχολήθηκε. Την άνοιξη του 1947, ένας φίλος της την έπεισε τελευταία στιγμή, να λάβει μέρος στο διαγωνισμό της Miss Roma. Αν και δεν είχε κατάλληλο φόρεμα, κατέκτησε τη δεύτερη θέση και είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που προσκλήθηκε στη Στρέσα για τους τελικούς της Miss Italy όπου κατέκτησε την τρίτη θέση, μετά τις Lucia Bosè και Gianna Maria Canale, μελλοντικά αστέρια του κινηματογράφου. Την ίδια χρονιά πήραν μέρος στην εκδήλωση και η Eleonora Rossi Drago, η οποία αποκλείστηκε επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις (ήταν ήδη παντρεμένη) και η Silvana Mangano. Και οι ίδιες αργότερα έγιναν γνωστές ηθοποιοί.
Στο ευρύ κοινό, η Λολό έγινε γνωστή κυρίως με το έργο «Ψωμί, έρωτας και φαντασία», το οποίο γυρίστηκε το 1953, με σκηνοθέτη τον Λουίτζι Κομεντσίνι και συμπρωταγωνιστή τον Βιτόριο Ντε Σίκα.
Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’50 η Λολό, όπως είχε γίνει ευρέως γνωστή από τον Τύπο, γίνεται πρωταγωνίστρια διεθνών παραγωγών του Χόλιγουντ, όπως «Πιο δυνατός απ’ τον Διάβολο» και ο «Θησαυρός της Αφρικής» του Τζον Χιούστον, με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και την Τζένιφερ Τζόουνς, «Διασταυρούμενα σπαθιά» με τον Έρολ Φλιν και το «Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου» (1955), με τον Βιτόριο Γκάσμαν, μια βιογραφική ταινία πάνω στη ζωή της σοπράνο Λίνα Καβαλιέρι. Σε αυτόν τον ρόλο η Λολομπρίτζιντα έδωσε μια καλή ερμηνεία ως τραγουδίστρια όπερας, και κέρδισε το βραβείο David di Donatello Α’ Γυναικείου Ρόλου, βραβεία που ίδρυσε η Ιταλική Ακαδημία Κινηματογράφου εκείνη την χρονιά.
Την επόμενη χρονιά, πρωταγωνίστησε στο «Βαριετέ» του Κάρολ Ριντ, δίπλα στον Μπαρτ Λάνκαστερ και τον Τόνι Κέρτις, στην ταινία «Η Παναγία των Παρισίων» (1956), όπου παίζει την όμορφη και αισθησιακή Εσμεράλδα, δίπλα στον Άντονι Κουίν, ο οποίος υποδύεται τον Κουασιμόδο, «Η ωραία της Καλκούτας» του Τζον Στέρτζες, μαζί με τον Φρανκ Σινάτρα, «Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαβά» (1959) του Κινγκ Βίντορ, με τον Γιουλ Μπρίνερ (που αντικατέστησε τον Τάιρον Πάουερ, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων).
Επίσης, έπαιξε στο φιλμ «Ένας Ωραιότατος Νοέμβρης», του Μάουρο Μπολονίνι, το οποίο γυρίστηκε το 1968. Από τους κύριους παρτενέρ της ήταν ο ηθοποιός Ροκ Χάτσον, στενός της φίλος στο Χόλιγουντ. «Όποιος δεν ασχολείται με κάτι, γερνάει νωρίτερα», είχε δηλώσει η Ιταλίδα ηθοποιός.
Στα χρόνια του 1970 είχε παίξει στην ιδιαίτερα δημοφιλή τηλεταινία «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο», στον ρόλο της νεράιδας, με σκηνοθέτη τον Λουίτζι Κομεντσίνι και συμπρωταγωνιστή τον Νίνο Μανφρέντι. Ο ιταλικός και ο διεθνής Τύπος παρουσίαζε ανέκαθεν την Τζίνα Λολομπρίτζιντα, ως ανταγωνίστρια της άλλης πασίγνωστης ντίβας, της Σοφία Λόρεν.
Τον Ιανουάριο του 1949, παντρεύτηκε τον Σλοβάκο γιατρό Μίλκο Σκόφιτς, στο όρος Terminillo di Rieti, ο οποίος υπηρέτησε τους πρόσφυγες που στεγάζονταν προσωρινά στο κινηματογραφικό στούντιο «Cinecittà». Τον Ιούλιο του 1957, απέκτησαν έναν γιο, τον Αντρέα Σκόφιτς, ο οποίος τους χάρισε έναν εγγονό, τον Ντιμίτρι, που γεννήθηκε το 1994. Το 1971, χώρισε τον σύζυγό της, με τον οποίο ζούσε τουλάχιστον πέντε χρόνια χωριστά, καθώς εκείνος είχε ήδη αρχίσει μια σχέση με Αυστριακή τραγουδίστρια της όπερας. Από τη δεκαετία του ’50 ζούσε σε μια μεγάλη βίλα στην Αππία οδό στη Ρώμη.
Το 1999 και πέρυσι, η Ιταλίδα ηθοποιός είχε θέσει υποψηφιότητα για την Ευρωβουλή και το ιταλικό κοινοβούλιο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Τα τελευταία χρόνια, ο γιος της είχε κατηγορήσει τον γραμματέα της καλλιτέχνιδας ότι της ασκούσε αθέμιτη επιρροή και της είχε αφαιρέσει σειρά πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων. Η ίδια, σε σειρά τηλεοπτικών συνεντεύξεων, επέμενε ότι ήταν απόλυτα διαυγής και η σχετική δικαστική διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
