Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Εχει και την τεχνογνωσία και την εμπειρία το ΚΚΕ να γεμίζει στάδια, ωστόσο αυτή τη φορά ο κόσμος δεν ήταν μόνο μέλη του Κόμματος. Ο λόγος προφανής: η Κ.Ε. του ΚΚΕ έκανε μια συναυλία-αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες που έχουμε ακόμη εν ζωή στη χώρα, με τραγούδια που «συνόδευσαν» γενιές και γενιές. Ο ίδιος ο γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ είπε πως «ο Σταύρος Ξαρχάκος μιλάει τόσο βαθιά στη λαϊκή ψυχή, γιατί στη δημιουργία του βρίσκει απόλυτη έκφραση ο καημός της φτωχολογιάς, μέσα από έναν μοναδικό συνδυασμό της διάχυτης σε όλο το έργο του αγάπης και της πίκρας από τη βασανισμένη ζωή της».
Στη σκηνή παραβρέθηκαν σπουδαίοι καλλιτέχνες: Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Μητσιάς, Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Ηρώ Σαΐα… Ολοι και όλες ερμήνευσαν αγαπημένα κομμάτια, πάντα υπό την καθοδήγηση του μουσικοσυνθέτη, δείχνοντας τόσο με την παρουσία όσο και με την ερμηνεία τους την εκτίμηση και τον σεβασμό τους στον μαέστρο. Ακούστηκαν κομμάτια όπως «Τα τρένα που φύγαν», «Ασπρη μέρα και για μας», «Ονειρο δεμένο», αλλά και τραγούδια σημαδεμένα από τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, όπως το «Εβαλε ο Θεός σημάδι», «Πώς να σωπάσω», «Γεια σου, χαρά σου Βενετιά» κ.ά. Ιδιαίτερες στιγμές έζησε το κοινό σαν τραγουδήθηκε το «Ητανε μια φορά», όπου και οι μουσικοί έγιναν ένα με τους ερμηνευτές, αλλά και το «Καίγομαι – καίγομαι» και το «Εμείς που μείναμε» που ακούστηκε από όλο το στάδιο.
Με το τέλος της συναυλίας, ο Δ. Κουτσούμπας πρόσφερε στον Στ. Ξαρχάκο έναν πίνακα του κομμουνιστή εικαστικού Γιώργη Βαρλάμου, ενώ το κοινό φώναζε «κι άλλο, κι άλλο». Η συναυλία συνεχίστηκε για λίγο ακόμη. Ο Στ. Ξαρχάκος παίρνοντας τον λόγο μίλησε για μια «ιστορική βραδιά», για την οποία το ΚΚΕ «έκανε την υπέρβαση», καθώς είναι το «μόνο κόμμα που έχει τα κότσια να την κάνει». Βέβαια, ο κ. Ξαρχάκος προέρχεται από τον χώρο της Ν.Δ. όπως όλοι γνωρίζουμε, ωστόσο οι καιροί (και οι άνθρωποι) αλλάζουν, όπως όλα δείχνουν. Τα τραγούδια, πάντως, πάντα μένουν σταθερά!
