Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ευρωβουλή

Το ότι η Εύα τον δάγκωσε τον απαγορευμένο καρπό είναι βέβαιο και σε αυτό ομονοούν άλλωστε Ιουδαίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Τα πράγματα περιπλέκονται ως προς τον ρόλο του Αδάμ, που οι περισσότεροι (του Θεού συμπεριλαμβανομένου) τον θεωρούν συνυπεύθυνο. Κάποιοι όμως κρίνουν κυρίως ένοχη την Εύα και πιστεύουν πως πρέπει έκτοτε να κρύβει με μαντίλα -και ίσως από ντροπή- το πρόσωπό της.

Ως προς τα άλλα ζητήματα τώρα, σκόπιμο είναι να αποσαφηνιστούν τα εξής: κατ’ αρχήν τα όσα συμβαίνουν εσχάτως κάθε άλλο παρά πρωτοφανή είναι. Ιταλός που διαχειριζόταν δισεκατομμύρια της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής ήταν ο πρώτος ευρωϋπάλληλος που πριν από κάμποσες δεκαετίες πήδηξε από το παράθυρο του γραφείου του στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, χωρίς ποτέ να αποσαφηνιστεί τι τον οδήγησε στην αυτοκτονία, ενώ Ελληνας ήταν ο πρώτος υπουργός κράτους-μέλους της ΕΟΚ που πήγε φυλακή για απάτη σε βάρος του κοινοτικού προϋπολογισμού.

Σκόπιμο είναι επίσης να αποσαφηνιστεί πως στα λόμπι των Βρυξελλών συνωστίζονται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Αλλοι υπηρετώντας έναν καλό κοινό σκοπό και άλλοι εξυπηρετώντας ιδιωτικά συμφέροντα, χωρίς αυτό να θεωρείται αμαρτωλό, ούτε και ανήθικο. Από μια άποψη ευτυχώς άλλωστε, γιατί μεταξύ αυτών υπάρχουν και μη κυβερνητικές οργανώσεις προστασίας του περιβάλλοντος, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κοινωνίας των πολιτών κ.ο.κ. που έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά αποτελεσματικές.

Υπάρχουν βεβαίως και αυτοί που έχουν άδηλους πόρους, αφού όπως είναι πασίγνωστο όλα τα κράτη του κόσμου έχουν «μυστικές υπηρεσίες» και διαθέτουν «μυστικά κονδύλια» τα οποία συνήθως διαχειρίζονται τα υπουργεία Εξωτερικών.

Στην περίπτωση του Κατάρ αυτά τα μυστικά κονδύλια φαίνεται πως περίσσευαν. Πράγμα λογικό για ένα κράτος με πάνω κάτω την έκταση της Πελοποννήσου και τον πληθυσμό της Πάτρας, που κάθεται πάνω σε εκατοντάδες δισ. δολάρια και που κατά καιρούς έχει εχθρούς όπως οι ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ο χώρος της Ευρωβουλής υπήρξε άλλωστε ανέκαθεν προνομιακός για τη διοχέτευση αυτών των κονδυλίων. Οι ίδιοι οι ευρωβουλευτές είχαν αποφασίσει κατά τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους να λαμβάνουν τις διόλου ευκαταφρόνητες αμοιβές από τη συμμετοχή τους στις εργασίες των κοινοβουλευτικών επιτροπών σε ρευστό και χωρίς να υπογράφουν κανένα έγγραφο είσπραξης.

Σήμερα ισχύει δε πως, ενώ οι υπάλληλοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν περιορισμούς ως προς τις δουλειές που μπορούν να κάνουν μετά τη συνταξιοδότησή τους, για τους ευρωβουλευτές τέτοιοι περιορισμοί δεν υπάρχουν. Εξ ου και ο σύντροφος Πιερ-Αντόνιο Παντσέρι, που ως σοσιαλιστής ευρωβουλευτής διέκρινε κάποιου είδους «ρατσισμό» σε όσους κατά καιρούς κατηγορούσαν το Κατάρ και το Μαρόκο, μετά το πέρας της θητείας του συνέχισε να προβάλλει τις ίδιες «ιδέες», με το αζημίωτο όμως και σε ρευστό. Ρευστό που διαχειριζόταν, όπως έχει ήδη ομολογήσει, ο τέως συνεργάτης του και νυν σύντροφος της Ευας Καϊλή, Φραντσέσκο Τζόρτζι.

Το ακριβές ύψος αυτών των ρευστών δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Οπως άλλωστε δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί και το πραγματικό πολιτικό όφελος του Κατάρ, αφού είναι γνωστό τοις πάσι πως ο ρόλος της Ευρωβουλής στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. είναι μάλλον αμελητέος. Οι αποφάσεις εν προκειμένω λαμβάνονται αλλού και συγκεκριμένα στο Συμβούλιο των υπουργών της Ε.Ε., το οποίο συχνά αδιαφορεί για τα ψηφίσματα των ευρωβουλευτών.

Ανεξαρτήτως πάντως από την έκβαση της ποινικής πτυχής αυτής της υπόθεσης, είναι σαφές πως στον χώρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπάρχουν σημαντικά προβλήματα διαφάνειας. Στην περίπτωση Καϊλή, για παράδειγμα, είναι ασαφής ο λόγος για τον οποίο της δόθηκε μία από τις αντιπροεδρίες που εδικαιούτο η Σοσιαλιστική Ομάδα της Ευρωβουλής και μάλιστα χωρίς να ζητηθεί η γνώμη του κόμματός της.

Το μόνο που είναι σαφές είναι πως τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Ελλάδα θα πρέπει να επανεξεταστεί ο τρόπος εκλογής των ευρωβουλευτών, αφού με το υπάρχον σύστημα εκλέγονται πρωτίστως τα πρόσωπα που φιλοξενούνται συχνά στην τηλεόραση, με πρώτους φυσικά τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους. Και όπως είναι γνωστό η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα που μπορεί να σε οδηγήσει παντού, αρκεί κάποια στιγμή να την εγκαταλείψεις. Αυτή είναι όμως μια άλλη συζήτηση.