Σοβαρά προβλήματα από τη λειτουργία της Ιατρικής ΑΠΘ με δίδακτρα

Το Αγγλόφωνο Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών διαδραματίζει επιβαρυντικό ή αιτιολογικό ρόλο σε πρωτοφανείς εκπαιδευτικές δυσκολίες με υποβάθμιση της κλινικής εκπαίδευσης ακόμη και στα θεωρητικά μαθήματα κι αυτά που γίνονται σε αμφιθέατρα.

Είναι το βασικό περιεχόμενο της πρώτης διαμαρτυρίας φοιτητών του ΑΠΘ -και μάλιστα αυτών που βρίσκονται στο 5ο έτος της Ιατρικής- εναντίον του Προγράμματος της Ιατρικής με δίδακτρα. Ηδη με ανακοίνωσή τους καθηγητές κάνουν λόγο για σαφή υποβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου και ιδιωτικοποίηση που καταλήγει σε… ιατρικό mall στο Αγρόκτημα της Γεωπονικής δίπλα στο αεροδρόμιο.

Η επιστολή εστάλη στις 8/12/2022 και απευθύνεται στο εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου Φοιτητών, του Συλλόγου Καθηγητών και σε όλα τα μέλη ΔΕΠ της Ιατρικής. Οσοι και όσες υπογράφουν το κείμενο λένε ότι «από την αρχή του τρέχοντος εξαμήνου, αντιμετωπίζουμε δυσχερείς καταστάσεις στην ακαδημαϊκή μας καθημερινότητα» με πρώτο την «υποβάθμιση της κλινικής μας εκπαίδευσης».

Οπως περιγράφουν, «συμφοιτητές μας που ανήκουν στον πόλο του ΑΧΕΠΑ και ειδικότερα στην Α’ παθολογική κλινική προσέρχονται στους θαλάμους μία φορά την εβδομάδα, με τις ώρες κλινικής ενασχόλησης να έχουν μειωθεί κατά το ήμισυ (σε σχέση με προηγούμενα έτη και σε σχέση με άλλους πόλους).

Παράλληλα, σε πολλά τμήματα κλινικών μαθημάτων προκύπτουν υπεράριθμες ομάδες, γεγονός που -κατά κοινή ομολογία των καθηγητών- επιδρά αρνητικά στην αποδοτικότητα των μαθημάτων. Οι πρωτοφανείς αυτές αλλαγές στην κλινική μας καθημερινότητα συμπίπτουν με την έναρξη του ξενόγλωσσου προγράμματος σπουδών. Αυτό μεταφράζεται ως υπέρμετρη αύξηση του εκπαιδευόμενου ανθρώπινου δυναμικού σε ένα ήδη υπερφορτωμένο πρόγραμμα φοίτησης».

Αλλά ακόμη και στα αμφιθέατρα, «από την ανακαίνιση των μεγάλων αμφιθεάτρων και έπειτα παρατηρείται μια εμφανής ανακατανομή και ανισορροπία στις ώρες των ετών σε αυτά» καθώς σε συγκεκριμένο μάθημα «λόγω των περιορισμένων επιλογών χώρων, η διδασκαλία του πραγματοποιείται σε ένα αμφιθέατρο 150 θέσεων, το οποίο προφανώς και δεν χωράει το σύνολο ή έστω τα 2/3 του έτους». Αλλα μαθήματα πραγματοποιούνται «στο προβληματικό (ηχητικά κυρίως) αμφιθέατρο του ανατομείου και είναι κοινά τόσο για το 5ο έτος όσο και για το 4ο, με τις θέσεις του αμφιθεάτρου να μην επαρκούν». «Ολα τα προαναφερθέντα θεωρούμε ότι –αν όχι ανακύπτουν- τουλάχιστον επιδεινώνονται σε μεγάλο βαθμό από το Αγγλόφωνο Πρόγραμμα Σπουδών».

Σημειώνοντας ότι ούτε επικροτούν ούτε δαιμονοποιούν το αγγλόγλωσσο τμήμα, ωστόσο ρωτούν «η ταυτόχρονη λειτουργία αυτών των προγραμμάτων είναι μεταξύ τους “ανταγωνιστική”; Και αν ναι, ποιοι φοιτητές επωμίζονται τις αντικειμενικές δυσκολίες που προαναφέραμε; Είναι δυνατόν και εύλογο δύο παράλληλα αλλά διαφορετικά προγράμματα σπουδών να καταλήγουν στον ίδιο τίτλο και σε ίσες επαγγελματικές προοπτικές;».

Σε συνέχεια της επιστολής αυτής η Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών ΑΠΘ ΠΑΜΑΚ εξέδωσε ανακοίνωση σημειώνοντας πως «η διαδικασία ιδιωτικοποίησης των ΑΕΙ προχωράει με ταχύτητα στο ΑΠΘ, η ηγεσία του οποίου έχει αναλάβει τον ρόλο του “λαγού” σε πανελλαδικό επίπεδο. Ηδη η “πρωτοπόρα” εφαρμογή της στο τμήμα Ιατρικής επιτρέπει την πρώτη αποτίμηση των επιπτώσεών της», δηλαδή τη μετατροπή του δωρεάν δημόσιου Πανεπιστημίου σε «πτωχοκομείο εκπαίδευσης».

Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι συνδέουν ευθέως τις εξελίξεις αυτές με την «αρπαγή» του Αγροκτήματος από τη Γεωπονική Σχολή καθώς, όπως τονίζει η Πρωτοβουλία, «δεν αποτελεί πλέον αρρωστημένη φαντασίωση η δημιουργία ενός δυναμικού και κερδοφόρου τμήματος που θα αναπτυχθεί ως πολυδύναμο mall επιχειρήσεων Υγείας στη θέση του στρατηγικά παραγωγικού, ερευνητικά και εκπαιδευτικά, Αγροκτήματος, το οποίο όμως έχει την ατυχία να καταλαμβάνει τον χώρο ενός ιδιαίτερα κερδοφόρου “φιλέτου” γης». Οπότε, «αν συνεχιστεί η ίδια εξέλιξη, ο ελληνικός λαός δεν θα έχει πλέον, στο ορατό μέλλον, τους γιατρούς που χρειάζεται. Αυτοί δεν θα έχουν παραχθεί, κι εκείνοι οι λίγοι που θα έχουν παραχθεί θα φροντίζουν αποκλειστικά τους εύπορους».