«Ματωμένα»…

Τα έχουν αποκαλέσει, όχι τυχαία, και «ματωμένα». Η προσπάθεια ανατροπής του Λούλα, από το λόμπι των εξορύξεων πολύτιμων μετάλλων που κατατρώει τον Αμαζόνιο, έφερε στο προσκήνιο όχι μόνο τη διαρκή δυνατότητα «αναμενόμενων πραξικοπημάτων» ή την ανάγκη για έναν βαριά συμβιβασμένο Λούλα και μια Αριστερά που πρέπει «να απογοητεύσει» σαν όχημα επιβίωσης, αλλά και τις βαθιές συνδέσεις της αποικιοκρατίας με τον υπόγειο πλούτο της γης. Πληθώρα ερευνητών, όπως π.χ. ο Trapido τη δεκαετία του 1970 ή ο Thomas το 1996, όταν ακόμη η κριτική έρευνα είχε φωνή «αρκετή» σε εφημερίδες, βιβλία και αμφιθέατρα, ανέδειξαν ότι η εξόρυξη των μετάλλων –θεμέλιος λίθος του αποικιακού κράτους– ήταν η κύρια οικονομική δραστηριότητα γύρω από την οποία σχηματίστηκαν συνασπισμοί και συμμαχίες ανίερες.

Οι κεφαλαιαγορές των μητροπολιτικών καπιταλιστικών κέντρων έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να επιτρέψουν στο αποικιακό κράτος να έχει πρόσβαση σε κεφάλαια που απαιτούνται για τις υποδομές στον τομέα εξόρυξης, μετατρέποντάς το σε μηχανισμό που στρεφόταν όλο και περισσότερο υπέρ της κερδοφορίας των ιδιοκτητών τους, εις βάρος των πολιτών. Πρώτα και κύρια στις αποικίες κι έπειτα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, συγκροτώντας έναν Τρίτο κόσμο απόκληρων στα σπλάχνα του Πρώτου. Τα σχόλια στα Κοινοβούλια συχνά έπαιρναν τη μορφή καταγγελιών σχετικά με «ειδικά συμφέροντα» που ανάγκαζαν κυβερνήσεις να ακολουθήσουν μια «πολιτική των δημόσιων οικονομικών καθαρά οργανωμένη προς το συμφέρον ενός συγκεκριμένου τμήματος» (Συζητήσεις προϋπολογισμού στο αγγλικό Κοινοβούλιο 1878). Ο κλεμμένος από τις κοινωνίες πλούτος έφερνε δύναμη και η εξουσία πλούτο· και «οι ντόπιοι πολιτικοί μπορούσαν να αγοραστούν με κολακεία και μερικές χιλιάδες λίρες».

Οι αληθινά βάρβαροι φορούσαν ή κρατούσαν σε θυρίδες ή κρεμούσαν ως τρόπαια επίδειξης σε λαιμούς και καρπούς γυναικών (άλλη ιδιοκτησία) την τάξη τους, πάμπολλες γυναίκες δέχτηκαν τον ρόλο αυτόν ακκιζόμενες ως «εξίσου πολύτιμες»(!), αφού για την κερδοφορία και τον παθολογικό ναρκισσισμό της κατοχής υλικών που μας κάνουν «ξεχωριστούς» (κι ας είμαστε λίπασμα εν κινήσει), ονομάσαμε μερικές πέτρες «πολύτιμες» εντελώς αυθαίρετα, επειδή λάμπουν… Και όμως η «Δύση» είχε το θράσος να κοροϊδεύει τους Ινδιάνους γιατί πουλούσαν τα αγαθά τους για γυαλιστερά αντικείμενα και να αποκαλεί τα ζώα ανώριμα! Οχι μόνο χώρες και ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και πλασμάτων έχουν καταστραφεί γι’ αυτό λόγω των πολιτικών της αποικιοκρατίας, αλλά σήμερα ο πλανήτης καταρρέει γρηγορότερα από τότε που η εξόρυξη κατατρώει τον «απελευθερωμένο» ως αγορά από τον Μπολσονάρο Αμαζόνιο.

Στον πλανήτη που το κακό είναι οργανωμένο και το καλό αυθόρμητο οι εναλλακτικές στο όνομα της ελευθερίας καταλήγουν φενάκη… Οπως και η ουσιαστική «Δημοκρατία».