Aftersun (Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2022, 102’)
★★★☆☆
● σκηνοθεσία: Σάρλοτ Γουέλς
● ηθοποιοί: Πολ Μεσκάλ, Φράνκι Κόριο
Η Σόφι έχει μόλις γίνει 11. Ο μπαμπάς της, ο Κέιλεμ, σε λίγες μέρες θα γίνει 130. Τουλάχιστον έτσι μοιάζει στο κοριτσάκι, που περνά μαζί του, μετά το διαζύγιο με τη μαμά, μια εβδομάδα διακοπών σ’ ένα all inclusive ξενοδοχείο στα τουρκικά παράλια. Τη δεκαετία του ’00. Γιατί σήμερα, είκοσι χρόνια αργότερα, η Σόφι ξαναζεί τις αναμνήσεις της από εκείνες τις διακοπές, σαν ψηφιδωτό του νου, στιγμές τρυφερότητας, αδεξιότητας, μοναξιάς, στιγμές που καθόρισαν, τελικά, με διαφορετικό τρόπο και τους δυο.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Σάρλοτ Γουελς όχι απλώς βραβεύτηκε στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου και με τη Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά έχει και τη σκηνοθετική ποιητικότητα και τη συναισθηματική ευαισθησία, ώστε ν’ αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές κάθε θεατή που υπήρξε παιδί και που, ίσως, μεγάλωσε χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τη σχέση του με τους γονείς του.
Με μια αισθητική καλοκαιρινή, ηλιόλουστη, με τη μελαγχολία μιας καλοκαιρινής βραδιάς, με home videos που ο Κέιλεμ και η Σόφι τραβούν στο μπανάλ δωμάτιο του ξενοδοχείου τους, με μια σειρά από flash backs που, υπερκαλύπτοντας το ένα το άλλο, αφήνουν να διαγραφεί μια συγκινητική αλήθεια. Οχι θεαματική, όχι συνταρακτική: περισσότερο σαν αυτές τις αλήθειες που συνειδητοποιούμε για τους γονείς μας όταν μεγαλώνουμε ή όταν κάνουμε παιδιά. Οτι μπορεί ν’ αναζητούσαν την ελευθερία τους, μια ζωή διαφορετική, ότι η αγάπη δεν τα γιατρεύει όλα κι ότι μπορεί κι εμείς να κάνουμε τα λάθη τους και να τους δικαιολογούμε. Οτι αν είσαι 11 χρόνων και τραγουδάς μόνη σου καραόκε REM, «I think I thought I saw you try, but that was just a dream», μπορεί ν’ αξίζει να ξαναδείς το ίδιο όνειρο στα τριάντα σου.
Η συνωμοσία του Καΐρου
(Walad Min Al Janna, Σουηδία, Γαλλία, Φινλανδία, Δανία, 2022, 126’)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Ταρίκ Σαλέχ
● ηθοποιοί: Φάρες Φάρες, Ταουφίκ Μπαρχόμ, Μεχντί Ντεμπί
Ο Αντάμ, ένα αθώο αγόρι από μια φτωχική οικογένεια ψαράδων σ’ ένα χωριό της Αιγύπτου, παίρνει υποτροφία για το περίοπτο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ στο Κάιρο, την καρδιά του σουνιτικού Ισλάμ και της αραβικής διανόησης. Γρήγορα, όμως, ο Αντάμ θα γίνει πιόνι στην παρασκηνιακή θρησκευτική διαμάχη για την ηγεσία του Πανεπιστημίου, θέση-κλειδί για την αιγυπτιακή πολιτική σκηνή.
Ο αιγυπτιακής καταγωγής Σουηδός σκηνοθέτης Ταρίκ Σαλέχ, ο οποίος ήδη από το 2017 έκοψε τα δεσμά του με την Αίγυπτο όταν αποκηρύχτηκε από το εκεί καθεστώς εξαιτίας της ταινίας του, «The Nile Hilton Incident», στήνει ένα πολιτικό θρίλερ (με βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Κανών), μια σύγκρουση διαφθοράς και αθωότητας, ισότιμο με δεκάδες αντίστοιχα, στιβαρά αν και όχι καινοτόμα, αμερικανικά φιλμ. Εάν η πρωτοτυπία του έγκειται στη ματιά-από-την-κλειδαρότρυπα στις ισλαμικές τάξεις εξουσίας (κι όχι, φέρ’ ειπείν, στις Καθολικές που κινηματογραφικά γνωρίζουμε απ’ έξω κι ανακατωτά), η αρετή του βρίσκεται περισσότερο στη φιγούρα του Φάρες Φάρες, που υποδύεται τον κυβερνητικό πράκτορα που προσεγγίζει τον Αντάμ, συμπυκνώνοντας την ουσία του ηττημένου από το σύστημα ανθρώπου, κάθε θρησκεύματος και κάθε εθνικότητας.
Ο Παπουτσωμένος Γάτος: η τελευταία επιθυμία
(Puss in Boots: The Last Wish, ΗΠΑ, 2022, 100’)
★★★☆☆
● σκηνοθεσία: Τζόελ Κρόφορντ, Χανουέλ Μερκάντο
● με τις φωνές των: Αντόνιο Μπαντέρας, Σάλμα Χάγιεκ, Χάρβεϊ Γκιγιέν
Ο Παπουτσωμένος Γάτος (παλιός μας γνώριμος από το franchise του «Shrek»), ή αλλιώς Γάτος Σπιρουνάτος για τους φίλους, έχει δοθεί στην περιπέτεια, ως ληστής κι έχει ήδη ξοδέψει τις οκτώ από τις εννιά ζωές του – αλλά ποιος μετράει; Ο Γάτος, φυσικά, που ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι στα βάθη του Μαύρου Δάσους, για να εντοπίσει το Αστέρι των Ευχών που θα του δώσει πίσω τις χαμένες ζωές του.
Δέκα χρόνια απ’ όταν συναντήσαμε τελευταία φορά τον πιο… αμφιλεγόμενο Γάτο των παιδικών παραμυθιών δίπλα στον πράσινο γίγαντα Σρεκ, η Dreamworks τον ξαναφέρνει στις οθόνες μας, στην πιο διασκεδαστική και μαζί σκεπτόμενη παιδική (και όχι μόνο, φυσικά) ταινία κινουμένων σχεδίων της χρονιάς. Animation που απογειώνει την αίσθηση του παραμυθιού, αυξανόμενο σασπένς στη δράση και μια συλλογιστική που θαυμάσια, μεν, θ’ αφομοιώσουν οι μικροί θεατές, αλλά που καταπιάνεται με ουσιαστικά ζητήματα, σαν τον φόβο του θανάτου, την ανθρώπινη προδοσία, την αυτοεκτίμηση, συνθέτουν ένα κινηματογραφικό παραμύθι για όλους τους λόγους, τελικά, για τους οποίους κανείς αξίζει να χαίρεται τη ζωή. Και το γάλα φυσικά.
Η λεοπάρδαλη του χιονιού (La panthère des neiges, Γαλλία, 2021, 92’)
★★★☆☆
● σκηνοθεσία: Μαρί Αμιγκέ, Βενσάν Μινιέ
Στα 1.500 μέτρα από τα «ανθρώπινα», στις υψηλές κορυφές του Θιβέτ, ζουν πλάσματα εξωτικά, μαγικά, αξιοζήλευτα. Αυτά παρακολουθεί, με ιώβεια υπομονή, ο διάσημος φωτογράφος τοπίων και ζώων, Βενσάν Μινιέ, στην τελευταία αποστολή του και, μαζί, ο συγγραφέας και φυσιοδίφης Σιλβέν Τεσόν. Κοπάδια, μοναχικές διαδρομές, επιθέσεις, σμιξίματα, με μια ελπίδα, να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τη λεοπάρδαλη του χιονιού, όσο φευγαλέα κι αν είναι η ύπαρξή της.
Κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ, βραβευμένο με Σεζάρ, με ασύλληπτη φωτογραφία σε χορταστικό σινεμασκόπ και με τη μουσική του Νικ Κέιβ και του Γουόρεν Ελις να δίνει τον τόνο, σ’ ένα κομμάτι του κόσμου που χαζεύεις να παρακολουθείς και που νιώθεις ότι έχει να πει για την κοινωνία των ανθρώπων τόσα περισσότερα από τις σιωπές του. Αντίθετη με αυτή τη… σιωπή έρχεται η αφήγηση του Σιλβέν Τεσόν, σε κείμενο του ιδίου, με μια επιτηδευμένη ποιητικότητα κι ένα στόμφο στην ανάγνωση που αυτομάτως υποδαυλίζεται από το μεγαλείο της φύσης που, με τέτοιες εικόνες, δεν χρειάζεται τον λόγο. Πάντως αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα εναλλακτική για παιδιά και ενήλικες που θέλουν, αυτές τις γιορτές, να κάνουν ένα συναρπαστικό ταξίδι από το κάθισμα της κινηματογραφικής αίθουσας.
Army Baby (Ελλάδα, 2022, 100’)
● σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας
● ηθοποιοί: Ιαν Στρατής, Μαρία Κωνσταντάκη, Γεράσιμος Γεννατάς, Δημήτρης Μακαλιάς, Μαριέλλα Σαββίδου, Λουκάς Κυριαζής, Τάσος Παλατζίδης, Γιώργος Γιαννόπουλος
Ο Γιάννης, ένα απλό ανέμελο παιδί που κάνει τη θητεία του στον Εβρο, προσπαθεί απλώς να αφήνει τον χρόνο να περνά, ώσπου να… λευτερωθεί. Ωστόσο, ο πρότερος ανεύθυνος βίος του θα τον συναντήσει στην είσοδο του στρατοπέδου, με τη μορφή ενός μωρού 6 μηνών, καρπού μιας από τις πολυάριθμες εφήμερες ερωτικές περιπέτειές του, το οποίο τώρα «απαιτεί» κηδεμονία, ντάντεμα, αλλαγή πάνας και υπευθυνότητα.
Ο Γιώργος Κορδέλλας, σκηνοθέτης της «Ρόζας της Σμύρνης», δοκιμάζει τις υποκριτικές ικανότητες του Ιαν Στρατή, δοκιμάζει και τις αντοχές του κοινού σε μια ακόμα στρατολάγνα «λαϊκή» κωμωδία, με μια ταινία για την οποία παραγωγή και διανομή προτίμησαν να κάνουν επίσημη πρεμιέρα αλλά όχι δημοσιογραφική προβολή, πράγμα που ποτέ δεν υποψιάζει για καλό.
