Συγχαρητήρια, κυρία Τζόρτζια Μελόνι

Ανέλαβε πριν από μερικές μέρες τα πρωθυπουργικά της καθήκοντα η Τζόρτζια Μελόνι ηγούμενη μιας μεταφασιστικής συμμορίας, η οποία -και μόνο με την ύπαρξή της- θέτει εν αμφιβόλω και τα τελευταία υπολείμματα πολιτισμένης συμβίωσης στον «ελεύθερο κόσμο».

Ομορφη, ζωηρή, «χαρισματική», όπως θα έλεγαν πολλοί και σοβαροί, κατά τα άλλα, άνθρωποι, αντισυμβατική, ως ανύπαντρη μητέρα, με τον ανύπαντρο πατέρα σύντροφό της να παρίσταται στην ορκωμοσία έχοντας στην αγκαλιά του το μωρό, είναι «μια φιγούρα ενδιαφέρουσα». Τα ζόμπι με τα οποία συγκυβερνά χαλάνε λίγο την εικόνα, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα.

Από την άλλη η δεδομένη λατρεία της για τον Μουσολίνι δεν αποτελεί παράπτωμα αρκετό για να καταδικαστεί από τους ηγέτες της Ε.Ε. Ηδη η Φον ντερ Λάιεν και ο Σαρλ Μισέλ, πριν καν ορκιστεί, διαγκωνίστηκαν ποιος πρώτος θα εκφράσει τα συγχαρητήριά του. Ακολούθησε ο Στόλτενμπεργκ του ΝΑΤΟ.

Ο Κυριάκος εκφράστηκε με πιο ενθουσιώδη τρόπο: «Θερμά συγχαρητήρια στη νέα πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι. Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε στενά προς όφελος της ευρωατλαντικής μας οικογένειας και της σταθερότητας της περιοχής μας». Υπήρξε θερμός και ανυπόμονος. Οπως και ο Μακρόν άλλωστε, που το απέδειξε εμπράκτως σπεύδοντας στη Ρώμη από τις πρώτες ώρες για να συναντηθεί διά ζώσης μαζί της. Βέβαια η Μελόνι φρόντισε να μην αφήσει παραπονεμένο κανένα μέρος της ευρύτερης πολιτικής οικογένειάς της αλλά και πέρα από αυτήν, στο μέτρο που πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν τον Ντράγκι κεντροαριστερό – το οποίο δεν είναι καθόλου απίθανο (!) αν επαναφέρουμε στη μνήμη μας πως οι πιο θερμοί υποστηρικτές, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του βρίσκονταν στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Στην κυβέρνησή της σε κάποια από τα σημαντικότερα υπουργεία τοποθετήθηκαν δεξιοί και κεντρώοι τεχνοκράτες, της απόλυτης αρεσκείας τού «σούπερ Μάριο».

Είναι και γι’ αυτό που δεν ήταν δυνατό να μην εκφράσουν την ανεπιτήδευτη χαρά τους, μοιραζόμενοι τη χαρά της Τζόρτζια, οι ευρωατλαντιστές που λέει κι ο Κυριάκος.

Εχουμε λοιπόν μια ιταλική κυβέρνηση με τους μεταφασίστες στην καρδιά της και είναι όλοι ευτυχείς. Αντιεμβολιαστές, συνωμοσιολόγοι, κυνηγοί κεφαλών στο προσφυγικό – μια χαρά «Ευρωπαίοι».

Συγκρίνετε λίγο με την υποδοχή που επιφύλαξαν όλοι αυτοί στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του ’15. Κατά τη γνώμη μου έχουμε να αποκομίσουμε πολύ σπουδαία συμπεράσματα από αυτό.

Με πρώτο και καλύτερο πως δεν έχει καμιά σημασία τίποτα αν διασφαλιστεί η συνέχεια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε ολόκληρη την ήπειρο. Κάντε ό,τι θέλετε, μόνο μην πειράξετε τον ζουρλομανδύα. Μην αγγίξετε του πλούσιους και την επιχειρηματικότητα.

Να επισημάνω ακόμη πως και με τα δικά τους, πάντα αμφιβόλου ηθικής, μέτρα η κατρακύλα είναι μεγάλη: πριν από είκοσι χρόνια η είσοδος του Χάιντερ στην αυστριακή κυβέρνηση είχε καταγγελθεί από την ευρωενωσιακή ηγεσία. Υπήρξαν και κυρώσεις.

Ενώ τώρα; Θέλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κρυφτεί και δεν την αφήνει η χαρά της. Αν και υπάρχει αμφιβολία ακόμη και για το αν θέλει να κρυφτεί.

Είναι προφανές πως οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι, συντηρητικοί και κεντροδιάφοροι αισθάνονται πολύ κοντύτερα στους μεταφασίστες παρά στην Αριστερά. Και καλά κάνουν. Το θέμα είναι η Αριστερά να μην έχει ψευδαισθήσεις. Κατά τη γνώμη μου, αντίθετα προς τη στάση της Αριστεράς -ακόμη και της επαναστατικής-, αν στη Γαλλία υπήρχε 2ος γύρος προεδρικών εκλογών μεταξύ Λεπέν και Μελανσόν δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως το κατεστημένο -για να θυμηθούμε κάτι ξεχασμένες λέξεις- αλλά και ο λαός της ιδιοκτησίας θα ήταν αναφανδόν και αβλεπί με τη μεταφασίστρια.

Δεν είναι μακριά άλλωστε το ελληνικό παράδειγμα της συμμετοχής του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση του Ελληνα Ντράγκι μαζί με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Και ζωντανή και σπαρταριστή πραγματικότητα είναι η συμμετοχή των επιφανέστερων δικών μας μεταφασιστών -ή και σκέτα φασιστών- στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Προβλέπω, δε, στοιχηματίζω καλύτερα πως αν η Ν.Δ. χρειαστεί τον Βελόπουλο για αν σχηματίσει κυβέρνηση, δεν θα διστάσει καθόλου. Βέβαια εδώ το σοβαρότατο ατόπημα του ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με τον Καμμένο δίνει πάτημα στους σημερινούς να ισχυρίζονται πως επ’ αυτού «όλοι ίδιοι είμαστε».

Δεν αλλάζει ωστόσο όσα ήδη έχω σημειώσει. Γιατί η υποδειγματική δημοκρατική και αντιφασιστική στάση της Αριστεράς -και της «Ακρας»-, ακόμη κι αν είναι να υποστηρίξει τους χειρότερους δεξιούς, τύπου Σιράκ ή Μακρόν, της δίνει ένα τεράστιο ηθικό πλεονέκτημα – εδώ ταιριάζει η έκφραση.

Τελικό συμπέρασμα: αν η Αριστερά είναι άξια του ονόματός της ως παράταξη των φτωχών και της εργατικής τάξης, θα τους έχει όλους απέναντι να μοιράζουν συγχαρητήρια ο ένας στην άλλη.

* εκπαιδευτικός