Αιφνιδίως, λέει (προχθεσινή «Συντακτών»), έκλεισαν τη Διώρυγα της Κορίνθου (τον Πορθμό, επί του Ισθμού, να θυμηθούμε και τα σχολεία μας!) για απαραίτητες εργασίες συντήρησης στις 4 Οκτωβρίου. Απαντες οι ενδιαφερόμενοι (πλοιοκτήτες, τουριστικά γραφεία κ.λπ.) γνώριζαν… αρμοδίως και… υπευθύνως, από συνεχείς ανακοινώσεις της ΑΕΔΙΚ (Ανώνυμη Εταιρεία Διώρυγας Κορίνθου) και δεν ξέρω ποιων άλλων… αρμοδιοϋπεύθυνων, ότι θα έκλεινε 10 με 12 Οκτωβρίου και είχαν προγραμματίσει αναλόγως.
Στις 4 του μηνός, όπως κατάλαβα, πληροφορήθηκαν… αυθημερόν ότι Διώρυγα… τέρμα, μέχρι το καλοκαίρι, που (υποτίθεται) θα ολοκληρωθούν οι εργασίες συντήρησης. Τώρα, όσοι είχαν ενημερωθεί με το… παλαιό ημερολόγιο και θα διέπλεαν τον πορθμό μεταξύ 4ης και 12ης Οκτωβρίου, το πήγαν ή θα το πάνε από γύρα την Πελοπόννησο, με ό,τι αυτό σημαίνει σε χρόνο και χρήμα. Οσο για την έκθεση σε… φήμη και πελατεία, για την ντροπή και την ξεφτίλα δηλαδή, ε, εδώ το λες… Ποιος την είχε, να τη χάσει…
Κι όμως ήταν μια ευκαιρία τώρα (την πλάκα τους αυτοί, την πλάκα μας και μεις…), για όσο διάστημα θα παραμείνει κλειστή η Διώρυγα, να στήσουν στα πρόχειρα τον περίφημο… δίολκο του Περίανδρου [πλακόστρωτο διάδρομο, «ντυμένο» με δοκάρια, πάνω στον οποίο (θα) γλιστρούσαν τα πλοία αλειμμένα με λίπος, ώστε να περάσουν τον Ισθμό]. Εργο το οποίο ο τύραννος Περίανδρος εγκατέλειψε, διότι, αν και ήταν εκ των Επτά Σοφών, συνάντησε τεχνικές δυσκολίες ανυπέρβλητες ακόμα και για σοφό.
Το άλλο… αστείο (με τον… Τοτό) είναι ότι, τρεις μέρες πριν από το κλείσιμο, την 1η Οκτωβρίου, έγιναν επιτόπου τα (επίσημα) αποκαλυπτήρια της προτομής του Χαρίλαου Τρικούπη, που ως πρωθυπουργός εμπνεύστηκε και υλοποίησε το έργο (όπως και πολλά άλλα… εκσυγχρονιστικά). Πλην, το εγκαινίασε ο βραχύβιος πρωθυπουργός Σωτήριος Σωτηρόπουλος, καλοκαιράκι του 1893. Ο Τρικούπης είχε παραιτηθεί ένα μήνα πριν. Ακολούθησε η… πτώχευση. Λέμε…
