Στον προκαθορισμένο τόπο της συνάντησής μας, όταν τον βλέπαμε να έρχεται προς το μέρος μας με σταθερό διασκελισμό, το 2005 στο Παρίσι, το βάδισμα του 50χρονου τότε Μισέλ Πλατινί μάς γέννησε τη φαντασίωση της πορείας του προς την μπάλα πριν εκτελέσει εκείνα τα φάουλ με την ευστοχία πέναλτι(!) όταν έπαιζε. Του το είπαμε λίγο αργότερα, χαμογέλασε, είπε «φάουλ ακόμη σουτάρω όταν βρίσκω ευκαιρία».
Ηταν τότε αντιπρόεδρος της γαλλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ακόμη λοιπόν εκτελούσε εύστοχα φάουλ όπως παλιά και δεν είχε υποπέσει ακόμη ο ίδιος στα «γνωστά φάουλ» της θητείας του στην προεδρία της UEFA (2007-2015). Μέχρι σήμερα είναι πρόσωπο-στόχος εισαγγελικής έρευνας για διερεύνηση οικονομικών σκανδάλων στην πατρίδα του. Ας μην αναφερθούμε περισσότερο στην απομυθοποίηση της παρουσίας του και ας επαναφέρουμε όσα μας είχε πει τότε για την εμπειρία ως δεκάρι (από τους καλύτερους μαέστρους στην ποδοσφαιρική ιστορία) σε δύο (1982, 1986) Παγκόσμια Κύπελλα. Μόνο ως πρώην παίκτης (72 παιχνίδια, 41 γκολ ως διεθνής) μας μίλησε επειδή ως προπονητής των «τρικολόρ» (1988-1992) βαρύνεται με τον αποκλεισμό της Γαλλίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο στα ιταλικά γήπεδα (1990).
Είχε προβλέψει -και δικαιώθηκε- πως «η Εθνική Ελλάδας του Ρεχάγκελ έχει τις αγωνιστικές προϋποθέσεις να δώσει το “παρών” σε επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα», τον καπουτσίνο που μας κέρασε στο Παρίσι τον είχαμε πιει δέκα μήνες μετά την απρόσμενη άνοδό μας στην κορυφή της Ευρώπης το 2004 στην Πορτογαλία. Από πού ν’ αρχίσεις όταν έχεις απέναντί σου τον Μισέλ Πλατινί;
● Με τους άλλους τρεις της γνωστής τετράδας «ζωγράφων» στη μεσαία γραμμή της Εθνικής Γαλλίας, Ζιρές, Τιγκανά, Φερναντές…
Επαιξε βέβαια τον ρόλο της και η συνοχή μας στις προπονήσεις αλλά η επικοινωνία μας στο γήπεδο ήταν αυτό που καταλαβαίνατε όλοι σας όταν αλλάζαμε την μπάλα, κυρίως εγκεφαλική. Αυτοματισμοί στις παράλληλες κινήσεις μας, αίσθηση-βεβαιότητα πού βρίσκεται κάθε ένας από εμάς πριν αποφασίσουμε να δώσουμε την μπάλα. Τεχνίτης και δυνατός παρά το μικρό ύψος του ο Ζιρές, υποδειγματική αίσθηση του χώρου ο Τιγκανά, επιταχύνσεις όταν έπρεπε ο Φερναντές, ο ρυθμός περνούσε από εμένα. Αρμονία! Τους αγαπώ και τους τρεις, περισσότερο όμως τον Φερναντές. Στον προημιτελικό του 1986 έχασα πέναλτι, απειληθήκαμε με αποκλεισμό, ένιωθα ενοχές, αλλά εκείνος έστειλε την μπάλα στα δίχτυα στο τελευταίο πέναλτι και με… απενοχοποίησε. Του το χρωστώ πάντα.
● Πολλά παιχνίδια-μύθοι. Ποιο παιχνίδι θα θέλατε να επαναληφθεί; Ο ημιτελικός του 1982 απέναντι στους Δυτικογερμανούς;
Οταν χάσαμε 5-4, με το τελευταίο χαμένο πέναλτι του Μαξίμ (σ.σ. Μποσίς). Το ξέρω πως θα ήθελε πολύ να σουτάρει πάλι το ίδιο πέναλτι για να ευστοχήσει. Πολλά παιχνίδια ακόμη έρχονται στη μνήμη μου. Το ποδόσφαιρο και η ιστορία του είναι ένας πολύχρωμος ζωγραφικός πίνακας, ένα έργο τέχνης, φτιαγμένο με διαφορετικά χρώματα από πολλά χέρια. Τι συναρπαστικό αλήθεια! Πολλά παιχνίδια μπορώ να θυμηθώ και να πω πως θέλω να τα ζήσω πάλι επειδή κάποια λάθη δεν θα έπρεπε να είχαν γίνει αλλά και σε άλλα παιχνίδια Παγκοσμίων Κυπέλλων -και όχι μόνο- που θυμάσαι τις νίκες σου, αναγνωρίζεις πως θα μπορούσες να είχες παίξει ακόμη καλύτερα. Αν και στα Παγκόσμια Κύπελλα η γοητεία βρίσκεται αλλού.
● Στην συνύπαρξη-αντιπαράθεση ετερόκλητων παρουσιών απ’ όλο τον κόσμο;
Ακριβώς. Συνομίλησα σαν παλιός φίλος με αντίπαλους παίκτες που τους συνάντησα πρώτη φορά και δεν τους ξαναείδα ποτέ πάλι. Η μπάλα είναι, μπορεί να γίνει, γέφυρα επικοινωνίας, αμοιβαιότητας.
● Ερίζουν δυο γενιές για την ανάδειξη του Μαραντόνα ή του Πελέ στην κορυφή της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιστορίας.
Η μπάλα χρωστά και στους δύο κι αυτό που λέω δεν είναι υπεκφυγή! Δεν θέλω να μιλήσω ως ηθικολόγος για την εξωγηπεδική ζωή του Μαραντόνα ή την πλούσια κοινωνική δραστηριότητα του Πελέ. Η μπάλα χρωστά και στους δύο και οι ίδιοι, όλοι μας, χρωστάμε σ’ αυτήν.
● Πού οφείλεται η επιτυχία στις μεγάλες στιγμές; Σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και όχι μόνο…
Στο ταλέντο και στους καλούς αντιπάλους που σου ζητούν να γίνεσαι διαρκώς καλύτερος.
