George Trantalidis
Looking Back
self released
★★★★☆
Επιστροφή στο… μέλλον για τον Γιώργο Τρανταλίδη, ο οποίος επανέρχεται στη δισκογραφία ύστερα από έντεκα χρόνια και μας χαρίζει ένα jazz διαμάντι, αντλώντας στοιχεία από όλο το φάσμα του δημοφιλούς και πάντα απαιτητικού αυτού είδους. Τι να πούμε άλλωστε για τον Γιώργο Τρανταλίδη που δεν το… έχει πει ο ίδιος μέσα από τη μουσική του; Ντράμερ και μέλος των θρυλικών Socrates και στη συνέχεια με μια ξεχωριστή πορεία στην jazz και όχι μόνο.
Με το «Looking Back» ο σημαντικός συνθέτης και μουσικός κάνει αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τίτλος του album. Επιστρέφει στη… ζωή του και ντύνει μουσικά τις δικές του στιγμές. Είναι, άλλωστε, ένα album πολύ προσωπικό, κάτι που καταγράφεται ακόμη και από την παιδική φωτογραφία του εξωφύλλου και η αναπόληση, η νοσταλγία και κυρίως η αγάπη φαίνονται μέσα από τις εννέα συνθέσεις.
Οκτώ συν μία για την ακρίβεια, καθώς το «A Love Supreme» είναι μια εξαιρετική εκτέλεση του κομματιού του θρυλικού John Coltrane. Οσο για τα υπόλοιπα κομμάτια; Ο Γιώργος Τρανταλίδης μαζί με μια πληθώρα συνεργατών και εξαιρετικών μουσικών μάς αποζημιώνουν πότε με smooth jazz, πότε με latin στιγμές, πάντα με την ένταση σε χαμηλά αλλά εντελώς cool επίπεδα.
Νέες συνθέσεις ή και επαναπροσέγγιση παλαιότερων κομματιών, με τον Γιώργο Τρανταλίδη να βγάζει μια «μουσική φωτογραφία» της ζωής του και να στέλνει το δικό γράμμα αγάπης στη γειτονιά και στους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσε και συνδέθηκε. Εμείς ξεχωρίζουμε το «Waveless», όμως το «Looking Back» είναι ένα ολοκληρωμένο και, κατά μια περίεργη έννοια, concept album.
Χρήστος Καλλιμάνης
NICK CAVE & WARREN ELLIS
BLONDE
Invada Records & Lakeshore Records
★★★★☆
Δεν έχω προλάβει ακόμα να δω την ταινία του Andrew Dominik, «Blonde», ένα «σκοτεινό» μυθοπλαστικό πορτρέτο της Marilyn Monroe που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της Joyce Carol Oates και προβάλλεται στο Netflix εδώ και περίπου δύο εβδομάδες. Η ταινία δίχασε κοινό και κριτικούς, δεν νομίζω όμως ότι θα συμβεί το ίδιο με τη μουσική που έγραψαν γι’ αυτήν οι Nick Cave – Warren Ellis. Δεκαπέντε ορχηστρικές συνθέσεις των δύο αγαπημένων συνεργατών και φίλων, ελεγειακές, κάποιες φορές σπαρακτικές, σχεδόν πένθιμες, κάποιες άλλες -αισθητά λιγότερες- απρόσμενα φωτεινές, όλες όμως πανέμορφες και πνευματώδεις, δημιουργούν ένα άλμπουμ που «αυτονομείται» από την ταινία, καταφέρνοντας αυτό που προσδίδει σ’ ένα σάουντρακ τον χαρακτηρισμό τού απόλυτα επιτυχημένου.
Δώρα Σελλά
Pixies
Doggerel
Pixies Recording
★★☆☆☆
Σαφώς και δεν περιμένεις πλέον από τους Pixies την πρωτοπορία που παρουσίαζαν στην ακμή της καριέρας τους, εκείνα τα χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και στις αρχές των ‘90s, τότε που ήταν από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του indie rock. Περιμένεις απλώς να βγάζουν αξιοπρεπείς δουλειές και το Doggerel σίγουρα είναι μια αξιοπρεπέστατη δουλειά. Χωρίς να έχουν την ένταση των παλιών τους στιγμών, ακούγονται πιο λυρικοί και περισσότερο μελωδικοί, ρίχνουν κάπως τους τόνους. Το πρώτο τους single, το Vault of Heaven, είναι και το πιο χαρακτηριστικό τού, χωρίς εξάρσεις, (πάντα) κιθαριστικού ήχου τους.
Δημήτρης Κανελλόπουλος
Björk
Fossora
One Little Indepedent
★☆☆☆☆
Πολύ καιρό είχα να ακούσω τόσο εκνευριστικό πράγμα. Εντάξει, είναι γνωστό πως η Björk εδώ και πολλά χρόνια αρέσκεται να μας παρουσιάζει αλλόκοτους πειραματισμούς, αλλά υπάρχουν και κάποια όρια αντοχής. Πρέπει κάποια στιγμή να σκεφτούμε και τους ακροατές, όλους εμάς δηλαδή που γινόμαστε πειραματόζωα. Αυτά τα έγχορδα και τα μπάσα, αυτή η φωνή, συγγνώμη κιόλας αλλά ακούγεται σαν μαρτύριο. Θα ήθελε βέβαια να είναι avant-garde… Είναι το 10ο άλμπουμ της και τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να είναι πάνω από 10-15 χρόνια που έχουμε να ακούσουμε κάτι καλό από την Björk.
Δημήτρης Κανελλόπουλος
