«Δεν βάζω ούτε μία πινελιά αν εκείνη τη στιγμή δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει τον κόσμο», έλεγε ο Κυριάκος Κατζουράκης, από τους κορυφαίους ζωγράφους της γενιάς του, πολυτάλαντος (σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ηθοποιός και συγγραφέας), ανήσυχος, ασυμβίβαστος, παρεμβατικός δημιουργός και ενεργός πολίτης.
Ο Κυριάκος Κατζουράκης έφυγε από τη ζωή πριν από έναν χρόνο, στις 22 Οκτωβρίου 2021, η μνήμη του ωστόσο παραμένει ζωντανή, ενώ το επιδραστικό του έργο, η πολύτιμη κληρονομιά του, πρέπει να δοθεί στις επόμενες γενιές. Για τον λόγο αυτό η αγαπημένη του σύντροφος, ηθοποιός Κάτια Γέρου μαζί με τον συλλέκτη Γιώργο Αγγελόπουλο ετοιμάζονται να δημιουργήσουν το ίδρυμα που θα φέρει το όνομά του και αναζητούν μια μόνιμη στέγη για τα έργα του, έχοντας την υποστήριξη φίλων, συνεργατών αλλά και σημαντικών φορέων.
Τα πρώτα βήματα γίνονται. Ετσι, σήμερα εγκαινιάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αλίμου έκθεση με περίπου 30 έργα του Κυριάκου Κατζουράκη με τίτλο «Αριστερά της λύπης», σε επιμέλεια του ιστορικού τέχνης Μάνου Στεφανίδη. «Ενα μεγάλο μνημόσυνο» για τον Κυριάκο, όπως τη χαρακτηρίζει η Κάτια Γέρου. Θα παρουσιαστούν και τρία τελευταία, συγκλονιστικά έργα του: «Ο νόμος της βαρύτητας» «για εμάς που θέλουμε να πετάξουμε και να απογειωθούμε αλλά η ζωή μάς προσγειώνει άσχημα», «Το βλέμμα» με πορτρέτα μικρών προσφυγόπουλων και μια ιδιαίτερη «Βιογραφία» σε τοπίο πολέμου.
«Με αυτή την έκθεση έναν χρόνο αφότου ο Κυριάκος έφυγε από τη ζωή, αποδεικνύεται ότι, όταν υπάρχουν άνθρωποι που συμπλέουν γύρω από έναν σκοπό -όπως για τη διάσωση του έργου ενός σπουδαίου καλλιτέχνη- όλα μπορούν να συμβούν και να κερδηθούν», αναφέρει η Κάτια Γέρου. «Ας πλημμυρίσουν τα μάτια μας από ομορφιά και η ψυχή μας από συγκίνηση από την έκθεση αυτή. Το σημαντικό είναι ότι γίνεται εντατική προσπάθεια να διασωθεί αυτή η ομορφιά, να υπάρχει κάπου μια μόνιμη έκθεση, έτσι ώστε οι “ιδιοκτήτες” του έργου του Κυριάκου να είναι οι επόμενες γενιές. Και όλα αυτά χάρη στη συγκινητική, σπάνια γενναιοδωρία του Γιώργου Αγγελόπουλου που προσφέρει τη συλλογή του. Ενός ευπατρίδη, έτσι τον ονομάζω εγώ… Μακάρι να βρεθεί ο τελικός χώρος. Και σίγουρα θα βρεθεί. Για τον Κυριάκο Κατζουράκη. Για τη μνήμη του. Για τον θησαυρό που μας προσέφερε».
Παράλληλα το «Τέμπλο», δωρεά στο Μουσείο Μπενάκη, ένα μνημειακό έργο (8 μέτρα μήκος και 3 μέτρα ύψος), που ο καλλιτέχνης ζωγράφισε σε τεράστια πανιά δουλεύοντας πάνω σε σκαλωσιά, ένα αφιέρωμα κυρίως στη «σταύρωση της γυναίκας», θα στηθεί στα μέσα Νοεμβρίου στην Πύλη Sabbionara στα Χανιά, από όπου κατάγεται, με την υποστήριξη του Δήμου Χανίων. «Είναι πολύ ωραίο που δύο δωρεές που έκανε ο Κυριάκος Κατζουράκης, μία στο Μουσείο Κατσίγρα στη Λάρισα και μία στο Μουσείο Μπενάκη, βρίσκουν χώρο εκτός κέντρου, γιατί ο ίδιος πίστευε στην αποκέντρωση», συνεχίζει η Κ. Γέρου.
Γενναιόδωρος, «ένας άνθρωπος που έδινε τη μεγάλη του τέχνη και την καθαρή ψυχή του», ο Κ. Κατζουράκης επεδίωκε το έργο του να είναι σε επαφή με την κοινωνία των πολιτών. «Με την τέχνη του εξέφραζε τη λατρεία του στη γυναίκα, τον θυμό του ενάντια στην προσφυγιά, στον πόλεμο, στην εκμετάλλευση παιδιών, στο τράφικινγκ. Είναι θέματα που επανέρχονται, αλλά παραδόξως νιώθουμε ανάταση όταν τα βλέπουμε γιατί είναι τόσο όμορφα ζωγραφισμένα, που πραγματικά σε κάνουν να σκέφτεσαι και να θέλεις να συμμετάσχεις σε μια προσπάθεια να τελειώσει αυτή η βαρβαρότητα στον πλανήτη», λέει η ίδια για τον τίτλο της έκθεσης «Αριστερά της λύπης».
Και σύμφωνα με τον Μάνο Στεφανίδη, η τέχνη «που δημιουργούσε συνειδητά ο Κατζουράκης ώς την τελευταία στιγμή της ασυμβίβαστης, ποιητικής ζωής του, σηματοδοτεί την ασυμβίβαστα αισιόδοξη, την αντιστεκόμενη πλευρά της δυσοίωνης περιόδου που ζήσαμε όλοι μας και εξακολουθούμε να ζούμε ακόμη. (Είπαμε: Χαρούμενοι στο πένθος μας.) Οσοι τουλάχιστον δεν εθελοτυφλούμε εμπρός στο πραγματικό και το συμβολικό σκοτάδι που κυκλοφορεί απειλητικό και στη χώρα μας και στον κόσμο με την απειλή, τις αρρώστιες ή και τον θάνατο να κρύβονται ακόμη στις πιο αθώες και πιο ανθρώπινες χειρονομίες. Σ’ ένα χάδι δηλαδή ή ένα φιλί, μια χειραψία ή μια αγκαλιά (…).
Παράλληλα να υπενθυμίζουμε ότι αργά ή γρήγορα το φως ακολουθεί και ότι το σκοτάδι εκτός από απελπισία ή ζόφο -αυτά δηλαδή που δημιούργησαν ο εγκλεισμός, ο φόβος και η απομόνωση- μπορεί να λειτουργήσει και ως εκκολαπτήριο, ως πυροκροτητής δημιουργίας. Αφού είναι πάντα απαραίτητη η δυσκολία ακόμα και η οδύνη για να κυοφορήσει το καινούργιο τον εαυτό του και να (ανα)γεννηθεί η τέχνη».
? Πληροφορίες: Εγκαίνια στις 7 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αλίμου (λεωφ. Ιωνίας 96, Αλιμος). Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου. Δευτέρα με Παρασκευή, 6-8.30 μ.μ. Σάββατο και Κυριακή, 11 π.μ.-1 μ.μ. & 6-8 μ.μ. Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω live streaming https://www.facebook.com/DimotikoSimvoulioAlimou
