Δημοκρατία εστί… παρανοείν

Η δημοκρατία χάνει τον δρόμο της ή ποτέ δε τον βρήκε;

Για να μας οδηγήσει τελικά πού

Σε μια καινούρια αρχή;

ή θα συνεχίσει ο φαύλος κύκλος της παρανόησης και παρερμηνείας του συγκεκριμένου πολιτεύματος

Δημοκρατία εστί άγομαι και φέρομαι σε μια αιώνια πάλη ανάμεσα στην ορθότητα και την παρακμή των ιδεών, στην υποκειμενικότητα της αλήθειας;

Είναι η βίαιη υποταγή της ελεύθερης έκφρασης στους απάνθρωπους, πολλές φορές, μηχανισμούς της κοινωνίας;

Η δημοκρατία έχει ξεχάσει τ’ όνομα της μέσα στα δεκάδες ονόματα που της έχουν προσδώσει με κίνδυνο να χάνει κατά καιρούς την ταυτότητα και τον προσανατολισμό της. Να ξεχνιέται, παίζοντας κι η ίδια με αφέλεια ή μάλλον μπερδεμένη στους ομιχλώδεις διαδρόμους της πολιτικής αντιπαράθεσης και στις ανούσιες συζητήσεις όσων την επικαλούνται για άλλοθι.

Φιλελεύθερη, μη φιλελεύθερη, άμεση ,έμμεση, κοινοβουλευτική, βασιλευομένη, και πολλοί πολλοί ακόμα τίτλοι τιμής; Μάλλον πλαστά προσωνύμια ενός εν δυνάμει παραβατικού που βγάζει πάντα αυτός τα φίδια από την τρύπα, μέχρι να ξαναγεμίσει.

Η δημοκρατία δεν είναι κτήμα κανενός, είναι αυτόνομη κι έμαθε να επιβιώνει στις άνισες μάχες. Εμφανίζεται τη στιγμή που την έχεις περισσότερο ανάγκη, σε στιγμές απόγνωσης, εκεί που η ιστορία αγωνίζεται να δικαιωθεί και η συνείδηση φτάνει σε αδιέξοδο, εκεί έρχεται να σώσει ό,τι απομένει. Με την ίδια όμως ταχύτητα επιλέγει να εξαφανιστεί, όταν την κακοποιούν και τη λειτουργούν ως μέσο ελέγχου της ανθρώπινης υπόστασης.

Είναι ευάλωτη, σα νεογνό που ζητά φροντίδα για ν’ αναπνεύσει.

η εξουσία της αυθαίρετης δράσης την έχει πολλάκις στηλιτεύσει κι εκπορνεύσει όλα τούτα τα χρόνια με την ελπίδα πως θα την προσαρμόσει σε ‘’κανονικότητες’’, με πολλές υποσχέσεις για αναβάθμιση του ρόλου της. Έχει απειληθεί, γιατί έχει απειλήσει παγιωμένες ιδέες και νοσηρές μορφές εξουσίας.

Η ‘’αποκατάσταση’’ της κρατά δεκαετίες πια. Σέρνει τα πόδια της στο τώρα, κουρασμένη και αποξενωμένη απ’ το παρόν. Κουβαλάει τα σκουπίδια της διαδρομής της επιβαρύνοντας την εύθραυστη φύση της.

Και η αποκατάσταση ακόμα αργεί, όσο κάποιοι την λειτουργούν προς όφελος των λίγων νομιμοποιώντας πράξεις και καταστάσεις που αναβιώνουν απολυταρχικές πρακτικές.

Η δημοκρατία,

το μεγαλύτερο άλλοθι των δυνατών για να δρουν ανεξέλεγκτα και των αδύναμων, ν’ ανέχονται στ’ όνομα της ό,τι τους πουλάνε οι πραματευτές της εκάστοτε προπαγάνδας, υποκλοπές, παρακολουθήσεις, ανέχεια, ανασφάλεια, βία σε όλες τις μορφές.

Κάποιοι ακόμη τη διεκδικούν, και καλά κάνουν, δεν την απαρνήθηκαν, δεν την πρόδωσαν.

Κι ακόμα περιμένουν να συνέλθει απ’ τους «σωτήρες» της που όλα τούτα τα χρόνια, τα χρόνια της αποκατάστασης της, τη περιθάλπουν, τη φροντίζουν με ‘’σκληρή αγάπη’’, σχεδόν εμμονικά, κάνοντας την στο τέλος, να Παρανοεί…