Απ’ το ζενίθ στο ναδίρ και διαζύγιο

Τον πρώτο καιρό η σχέση του ΟΦΗ με το περίφημο πρότζεκτ των Σαμαράδων υπήρξε ειδυλλιακή. Οι αρχές που τη διακατείχαν αποτελούσαν πρότυπο και έμοιαζαν με διαμάντι που λαμπύριζε στον βούρκο του δύσμοιρου και βάναυσα κακοποιημένου ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο ΟΦΗ τότε φάνταζε με φάρο ποδοσφαιρικής υγείας και αθλητικού πολιτισμού.

Δεν σχολίαζε ποτέ υποτιμητικά αντιπάλους και διαιτητές. Δεν εστίαζε στη σκοπιμότητα και στις νίκες με κάθε τίμημα που αλλοίωσαν επί σειρά ετών την αθλητική μας παιδεία. Κι απ’ τα μπαράζ του υποβιβασμού τον Μάιο του 2018, εκτοξεύτηκε στον ευρωπαϊκό προθάλαμο το καλοκαίρι του 2020. Το παραπάνω επίτευγμα, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, το λες και ποδοσφαιρικό θαύμα. Τίποτα όμως σ’ αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα.

Καλώς ή κακώς, δικαίως ή αδίκως, η ουσία είναι ότι δύο χρόνια μετά ο ΟΦΗ απ’ το ζενίθ γύρισε στο ναδίρ. Λες και μια κατάρα κάλυψε την ευρωπαϊκή του επιστροφή κι από εκείνο το σημείο άρχισε να τον παίρνει ο κατήφορος. Σταδιακά. Βασανιστικά.

Οι Σαμαράδες έφυγαν, το πρότζεκτ το πήρε ο άνεμος, τα λαϊκά δικαστήρια πήραν τη σκυτάλη απ’ την αποθέωση και το μυαλό των Κρητικών αντί για όνειρα γεμίζει πια με εφιάλτες του παρελθόντος.

Ο ΟΦΗ απώλεσε το όραμά του. Επαψε να είναι «διαφορετικός». Και κανείς Ομιλίτης δεν έχει πια πίστη, πόσο μάλλον υπομονή. Οι σφαλιάρες διαδέχονται η μία την άλλη κι ο προχθεσινός αποκλεισμός από την Κηφισιά στο Κύπελλο ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής.

Ο Νίκος Νιόπλιας (φωτ.) ήταν ο τελευταίος που είχε μείνει στο κατάστρωμα από εκείνες τις μέρες. Αλλά χθες ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσει κι αυτός. Κι ο Θεός βοηθός.