Δισκοκριτική: Τα albums του μήνα [Οκτώβριος]

BRIAN ENO

FOREVER ANDEVER NOMORE

Minos EMI

★★★★☆

Εφτά χρόνια πέρασαν από την τελευταία δουλειά του θρύλου της ambient, Brian Eno, αλλά φρόντισε να μας αποζημιώσει για την πολύχρονη αναμονή με την κυκλοφορία πριν από δύο εβδομάδες του άλμπουμ του «ForeverAndEverNoMore», το οποίο είναι το πρώτο μετά το 2005 και το «Another Day on Earth» που στην πλειονότητα των τραγουδιών ακούγονται τα φωνητικά του πιονέρου της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο δίσκος αποτυπώνει τις ανησυχίες του σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας τόσο από περιβαλλοντική όσο και από γεωπολιτική άποψη και τα συναισθήματα που αυτό του προκαλεί, γι’ αυτό και τα υμνοπρεπή ηχητικά τοπία που δημιουργεί -«αυτή τη φορά με ανθρώπους μέσα τους», όπως λέει ο ίδιος- έχουν τη μορφή σπαρακτικά ελεγειακών, πένθιμων θα έλεγε κανείς, τραγουδιών, η ομορφιά των οποίων σε στοιχειώνει.

Δώρα Σελλά

Yeah Yeah Yeahs

Cool It Down

Secretly Canadian

★★★★☆

Και όμως αυτό είναι μόλις το 5ο άλμπουμ της αμερικανικής μπάντας του indie rock. Και είναι το πρώτο τους έπειτα από εννιά χρόνια! Πολλά.

Μεγάλο διάστημα αποχής. Ειδικά για μια επιστροφή που διαρκεί μόλις 32 λεπτά. Αλλά χαλάλι τους. Αξίζει το «Cool It Down», αξίζει και μας θυμίζει τις παλιές ένδοξες στιγμές του συγκροτήματος, έστω κι αν έχουν αλλάξει φουλ τον ήχο τους. Τρίο είναι οι Yeah Yeah Yeahs, ο ντράμερ Brian Chase, ο κιθαρίστας Nick Zinner και, φυσικά, η τραγουδίστριά τους Karen O. Μια απίθανη performer με πολλή ενέργεια που τη διατηρεί ακόμα και τώρα.

Οι ηχητικές εξάρσεις του παρελθόντος υπάρχουν κι εδώ, έστω και αν πλέον η ένταση είναι πιο υπόκωφη, πιο εσωστρεφής. Και ίσως και πιο βραδυφλεγής, αφού το άλμπουμ θέλει πολλές ακροάσεις για να το ανακαλύψεις. «Το “Cool It Down” είναι μια συναρπαστική, αλλά χωρίς βιασύνη, επιστροφή», έγραψε το αμερικανικό NPR, ενώ το αγγλικό ΝΜΕ μίλησε για «θριαμβευτική επιστροφή». Εμείς τα παιδιά των 90s το απολαμβάνουμε. Γιατί το «Cool It Down» έχει ήχο δεκαετίας του 1990 ακόμα και στα σίνθια του που λογικά θα παρέπεμπαν σε άλλες εποχές.

Στο πρώτο single τους (που είναι και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου), το «Spitting Off the Edge of the World», η Karen O τραγουδάει μαζί με τον Perfume Genius. Ενα τραγούδι για την κλιματική κρίση που ξεκινάει σαν θρήνος αλλά καταλήγει σαν επανάσταση. Με επιρροές από Bowie παρακαλώ. Εκπληκτική επιστροφή, ομολογώ με εξέπληξε. Μας είχαν λείψει τα λαχανιάσματα και οι φωνητικοί αναστεναγμοί της Karen O.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

George Trantalidis

Looking Back

self released

★★★★☆

Επιστροφή στο… μέλλον για τον Γιώργο Τρανταλίδη, ο οποίος επανέρχεται στη δισκογραφία ύστερα από έντεκα χρόνια και μας χαρίζει ένα jazz διαμάντι, αντλώντας στοιχεία από όλο το φάσμα του δημοφιλούς και πάντα απαιτητικού αυτού είδους. Τι να πούμε άλλωστε για τον Γιώργο Τρανταλίδη που δεν το… έχει πει ο ίδιος μέσα από τη μουσική του; Ντράμερ και μέλος των θρυλικών Socrates και στη συνέχεια με μια ξεχωριστή πορεία στην jazz και όχι μόνο.

Με το «Looking Back» ο σημαντικός συνθέτης και μουσικός κάνει αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τίτλος του album. Επιστρέφει στη… ζωή του και ντύνει μουσικά τις δικές του στιγμές. Είναι, άλλωστε, ένα album πολύ προσωπικό, κάτι που καταγράφεται ακόμη και από την παιδική φωτογραφία του εξωφύλλου και η αναπόληση, η νοσταλγία και κυρίως η αγάπη φαίνονται μέσα από τις εννέα συνθέσεις.

Οκτώ συν μία για την ακρίβεια, καθώς το «A Love Supreme» είναι μια εξαιρετική εκτέλεση του κομματιού του θρυλικού John Coltrane. Οσο για τα υπόλοιπα κομμάτια; Ο Γιώργος Τρανταλίδης μαζί με μια πληθώρα συνεργατών και εξαιρετικών μουσικών μάς αποζημιώνουν πότε με smooth jazz, πότε με latin στιγμές, πάντα με την ένταση σε χαμηλά αλλά εντελώς cool επίπεδα.

Νέες συνθέσεις ή και επαναπροσέγγιση παλαιότερων κομματιών, με τον Γιώργο Τρανταλίδη να βγάζει μια «μουσική φωτογραφία» της ζωής του και να στέλνει το δικό γράμμα αγάπης στη γειτονιά και στους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσε και συνδέθηκε. Εμείς ξεχωρίζουμε το «Waveless», όμως το «Looking Back» είναι ένα ολοκληρωμένο και, κατά μια περίεργη έννοια, concept album.

Χρήστος Καλλιμάνης

NICK CAVE & WARREN ELLIS

BLONDE

Invada Records & Lakeshore Records

★★★★☆

Δεν έχω προλάβει ακόμα να δω την ταινία του Andrew Dominik, «Blonde», ένα «σκοτεινό» μυθοπλαστικό πορτρέτο της Marilyn Monroe που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της Joyce Carol Oates και προβάλλεται στο Netflix εδώ και περίπου δύο εβδομάδες. Η ταινία δίχασε κοινό και κριτικούς, δεν νομίζω όμως ότι θα συμβεί το ίδιο με τη μουσική που έγραψαν γι’ αυτήν οι Nick Cave – Warren Ellis. Δεκαπέντε ορχηστρικές συνθέσεις των δύο αγαπημένων συνεργατών και φίλων, ελεγειακές, κάποιες φορές σπαρακτικές, σχεδόν πένθιμες, κάποιες άλλες -αισθητά λιγότερες- απρόσμενα φωτεινές, όλες όμως πανέμορφες και πνευματώδεις, δημιουργούν ένα άλμπουμ που «αυτονομείται» από την ταινία, καταφέρνοντας αυτό που προσδίδει σ’ ένα σάουντρακ τον χαρακτηρισμό τού απόλυτα επιτυχημένου.

Δώρα Σελλά

SHEKU KANNEH- MASON

SONG

Decca

★★★★☆

Το τρίτο άλμπουμ του 23χρονου δεξιοτέχνη του τσέλο Sheku Kanneh-Mason, ο οποίος κέρδισε το βραβείο «Καλύτερος Νέος Μουσικός» του BBC το 2016, είναι η πιο προσωπική δουλειά του ώς τώρα σκιαγραφώντας ιδανικά το μουσικό πορτρέτο του. Με τίτλο-αναφορά στον μοναδικό τραγουδιστικό τόνο του συγκεκριμένου οργάνου, ο Βρετανός τσελίστας μάς προσκαλεί σ’ ένα ταξίδι το οποίο, μέσα από απλές folk μελωδίες, έργα των Μπαχ, Μπετόβεν, Μέντελσον, Στραβίνσκι κ.ά., jazz κομμάτια, ένα πρωτότυπο pop τραγούδι γραμμένο από τον ίδιο, αναδεικνύει τις δεξιότητές του ως συνθέτη και ενορχηστρωτή και το εύρος του ως μουσικού. Από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ το παραδοσιακό «Myfanwy», αγαπημένο της Ουαλής γιαγιάς του στην οποία και το αφιερώνει, και η διασκευή του στο πασίγνωστο κομμάτι του Burt Bacharach, «I Say a Little Prayer».

Δώρα Σελλά

THE MARS VOLTA

THE MARS VOLTA

Clouds Hill

★★★★☆

Επιστροφή με ανατρεπτικό τρόπο για το φοβερό συνθετικό ντουέτο. Οι Mars Volta όχι μόνο κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο μετά μία δεκαετία, αλλά επανεφεύρουν τον ήχο τους παρουσιάζοντάς μας μια μεγάλη μεταστροφή. Ενα νέο ξεκίνημα; Ισως. Μπορεί άλλωστε για αυτόν τον λόγο το έβδομο άλμπουμ να φέρει ως τίτλο το όνομα της μπάντας. Οι παραμορφώσεις, οι εκρηκτικοί ρυθμοί, η ψυχεδέλεια δίνουν τη θέση τους σε έναν υπέροχο pop δίσκο γεμάτο ωριμότητα. Κάποιους θα τους ξενίσει, εμάς μας εντυπωσίασε.

Χρήστος Καλλιμάνης