«Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν κιόλας πως το ξέρουν. Είμαστε, λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι δύσκολο να πω τι ακριβώς είμαστε. Αλλά δεν έχουμε μύξες. Εκείνο που έχουμε είναι φόβος κι ελπίδα. Ή μεταπτώσεις, καθώς λένε…». Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο «The strawberry statement» του Αμερικανού -φοιτητή τότε- Τζέιμς Σάιμον Κούνεν για την εξέγερση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης το 1968, το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1970 από τον Στούαρτ Χάγκμαν με τον ίδιο τίτλο και κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ των Κανών.

Στην Ελλάδα η ταινία παίχτηκε με τον τίτλο «Φράουλες και αίμα» τον Νοέμβριο του 1970 και παρ’ όλο που το δικτατορικό καθεστώς απαγόρευσε την προβολή της έπειτα από εννιά μέρες, πρόλαβε να κόψει 33.000 εισιτήρια. Στο πολύ δυνατό φινάλε της «πρωταγωνιστεί» το τραγούδι που ακούμε σήμερα, μία μέρα πριν από την 49η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το οποίο δεν είναι άλλο από το «Give peace a chance» του Τζον Λένον. Το τραγουδάνε οι ειρηνικά συγκεντρωμένοι φοιτητές, την ώρα που οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις εισβάλλουν με βίαιο τρόπο στο Πανεπιστήμιο…

● Αξίζει να διαβάσετε τον «Ιό» που υπογράφει ο Τάσος Κωστόπουλος τον Νοέμβριο του 2014 με τίτλο «Ο άλλος Νοέμβρης», στον οποίο παρουσιάζει το πώς επηρέασαν την ελληνική νεολαία εκείνης της εποχής τρεις εμβληματικές ταινίες του αμερικανικού κινήματος της νεολαιίστικης αμφισβήτησης, οι «Φράουλες και αίμα», «Ξένοιαστος καβαλάρης», «Γούντστοκ», που προβλήθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα τον Νοέμβριο του 1970. «Ο τρόπος που υποδέχτηκε αυτές τις τρεις ταινίες η ελληνική νεολαία έδειξε ότι, πέρα από κάθε αμφιβολία, υπήρχε ήδη έτοιμο το πνεύμα της “διαφορετικότητας”, το ίδιο που μετασχηματίστηκε σε μαζική αντίσταση στους φοιτητικούς χώρους τρία χρόνια αργότερα. Η ιστορική στιγμή ήταν σημαντική, γιατί η σχεδόν ταυτόχρονη προβολή των ταινιών αυτών όχι μόνο σημάδεψε τους νέους της εποχής, αλλά υποχρέωσε τη χούντα να ενισχύσει την αντινεολαιίστικη εκστρατεία της, με αποτέλεσμα βέβαια να προκαλέσει εκείνο που φοβόταν: τη μαζική αντίδραση».