Γένους θηλυκού

Από τη μια το μικρό κοριτσάκι από την Ινδία που, ρημαγμένο από όσα πέρασε, αποφάσισε να κόψει τις φλέβες του σε έναν συμβολικό τόπο παιδικής χαράς μπροστά σε μας, τους μονίμως «έκπληκτους» από όσα συμβαίνουν στα «άλλα παιδιά» γονείς. Από την άλλη οι Ιρανές γυναίκες, που εξουθενωμένες από την καταπίεση, αποφάσισαν να κόβουν τα μαλλιά τους στους δρόμους. Δύο ασύνδετα φαινομενικά γεγονότα, συνδεδεμένα όμως από το κρυφό γεφύρι των σιωπηλών κραυγών που βγάζουν τα σώματα των γυναικών σε κοινωνίες αποχαύνωσης.

Μπορεί κάποιοι να υποτιμούν τους αγώνες τους (ή τις πράξεις απελπισίας τους), υποτάσσοντας τους στις μεγάλες αφηγήσεις που χαράζουν τον πλανήτη του πατριαρχικού καπιταλισμού, γλώσσα που καταγγέλλεται ως ξύλινη μπροστά μάλιστα στη «διαφημιστική» τηλεοπτική γλώσσα, λες και δεν έχει αίμα από πίσω. Μπορεί να θεωρούνται π.χ. εκ δεξιών μονάχα ψυχιατρικά περιστατικά -σε μια απόπειρα να προσωποποιηθεί στο πρόσωπο της απελπισμένης η κοινωνική δυσλειτουργία σε σχέση με τους πρόσφυγες και την προσφυγιά, να ψυχολογιοποιηθεί το κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο, ακριβώς για να κρυφτούν οι αιτίες της απελπισίας. Ή να θεωρούνται ιμπεριαλιστικός δάκτυλος για λίγους -ευτυχώς- εξ αριστερών, σε μια απόπειρα να υποτιμηθεί η καθαυτό γυναικεία εμπειρία (και) στα θεοκρατικά καθεστώτα. Λες και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το ίδιο ερωτηματικό σε άλλους αγώνες (λες και πρέπει να υποτιμάται το έμφυλο από το γύρω σκάκι ακόμη κι αν είναι η πρωτεύουσα σύγκρουση που έλεγε ο μαρξισμός ενός συγκεκριμένου πλαισίου), αλλά τα σώματα των γυναικών είναι εδώ, κι όσο τραγικό είναι όταν καρφώνονται από αιχμηρά αντικείμενα που κρατούν άλλοι, άλλο τόσο τρομερότερο είναι όταν τα κρατούν οι ίδιες στα χέρια.

Κι όμως! Τα στόματά τους υμνούν τη ζωή. «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» διαδηλώνουν, παίζοντας τα κεφάλια τους στους δρόμους. Ο σπόρος κάθε αγώνα απελπισμένων ανθρώπων, κάθε απελπισμένου αγώνα, μπορεί να μην καρπίζει ακόμα αλλά ταξιδεύει μέσα από τα υπόγεια νερά. Ο σπόρος από τη Ροζάβα άνθισε στο Ιράν, ακόμη κι αν ακολουθήσει σφαγή στο όνομα του πανταχού παρόντα εσωτερικού εχθρού. Όπου και αν πέφτει αυτός ο σπόρος, θα ομορφαίνουν τόποι κι άνθρωποι, λέγοντας μικρές για την επίσημη ιστοριογραφία ιστορίες που όμως, λάμποντας στην αλήθεια των σωμάτων, είναι στ’ αλήθεια μεγάλες.

«Το επόμενο μεγάλο έργο δεν θα προέλθει από τύπους σαν εμάς» είπε κάποτε ο Leonard Cohen στον Jack Haubner. «Θα έρθει από εκείνη τη μαύρη γυναίκα που περπατά στον δρόμο, που της είπαν να είναι ήσυχη όλη της τη ζωή. Αυτή θα πει την επόμενη αληθινή ιστορία που θα μας ντροπιάσει όλους».