Είναι ο ορθάνοιχτος κόσμος της εγκληματικής βίας που καθημερινά ξετυλίγεται, ενίοτε υπερβαίνοντας τις συνταγές και της πιο ευφάνταστης διαστροφής των σκληρών θρίλερ και πορνό, πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης;
Αν η πολιτική ασκούνταν με όρους ανοιχτής κοινωνίας, δικαιοσύνης και αμεροληψίας, αυστηρής διάκρισης των εξουσιών και διαρκούς έκθεσης των αρχόντων στον έλεγχο των πολιτών, σαφώς όχι.
Αλλά δεν είμαστε εκεί. Πολύ συχνά δικαστικές, αστυνομικές και διοικητικές αρχές μεροληπτούν ευνοϊκά υπέρ «ημετέρων», όταν αποδεικνύεται ότι προστατεύουν αλλεπάλληλα κρούσματα διαφθοράς και ανοσιότητας ανθρώπων πολλαπλώς συνδεδεμένων με ύπατα θέσφατα της εξουσίας. Την ίδια ώρα, η αυστηρότητα των νόμων και η επιβολή των ποινών μοιράζονται αφειδώς και αδίκως σε βάρος ευάλωτων πολιτών, μακριά από κάθε αίσθημα ισονομίας και ισοπολιτείας. Αυτό αν μη τι άλλο προκαλεί την μήνιν και εύλογα εγείρει πολιτική διαμαρτυρία.
Συμβαίνει και κάτι ακόμη: μία προς μία οι δακτυλοδεικτούμενες περιπτώσεις προέρχονται από τον παραδοσιακά συντηρητικό χώρο, που με τη συνεπικουρία της Εκκλησίας, ως αξιακού στυλοβάτη της κοινωνίας, έχει παραδοσιακά αναλάβει να αναθρέψει την ελληνική κοινωνία με την υποκριτική ηθική διαπαιδαγώγηση του χουντικής έμπνευσης τρίπτυχου «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια».
Αυτό δίνει δικαίωμα στην πολιτική κριτική να αποκτήσει ονοματεπώνυμο. Οχι γιατί ο κόσμος που επιλέγει να υποστηρίξει τη συντηρητική παράταξη είναι φίλιος προς τη διαφθορά, αλλά γιατί η παράταξη που κυβερνάει ιστορικά την Ελλάδα επί δεκαετίες και έχει τώρα την πολιτική ευθύνη, κωφεύει συστηματικά και αδρανεί προς την αναγκαία κάθαρση αδιαφανών δικτύων ανομίας που κινούνται ανενόχλητα σε πολλά και ακατονόμαστα πεδία εξουσίας.
Από την εμπορευματοποίηση του πόνου μέχρι την ανοχή και συχνά συγκάλυψη ποινικών υποθέσεων που έχουν τραυματίσει πολλαπλά την ψυχική αντοχή και υπόσταση της ελληνικής κοινωνίας με απρόβλεπτες για το μέλλον συνέπειες, το στοίχημα είναι ενώπιόν μας και επιβάλλει το σπάσιμο κάθε ταμπού του ανέγγιχτου, όσο καλυμμένο κι αν βρίσκεται υπό τον μανδύα ενός δήθεν καθωσπρεπισμού.
Η ιδεολογική αναμέτρηση με το παντί τρόπω δέλεαρ του κέρδους, η ρήξη με το πατριαρχικό αξίωμα της κτητικότητας, η πολιτιστική αναγέννηση στο πνεύμα ενός νέου ανθρωπισμού είναι ενώπιον όλων μας, πρωτίστως των κρατούντων.
* φιλόλογος, συγγραφέας
