Ελεος πια!

Λέγεται ότι ο βασιλιάς του Πόντου, Μιθριδάτης ο Στ΄, ο αποκαλούμενος και Μέγας ή Ευπάτορας (132-63 π.Χ.), ζώντας σε εχθρικό οικογενειακό περιβάλλον και φοβούμενος μήπως κάποιος που εποφθαλμιούσε τον θρόνο τον δηλητηριάσει, εθίστηκε, με τη θέλησή του, στη χρήση δηλητηριωδών ουσιών, παίρνοντας κάθε μέρα μια μικρή ποσότητα από αυτές. Δεν τον πείραζε πλέον το δηλητήριο! Αυτό με τη θέληση του «άνακτος», επαναλαμβάνω.

Αυτός ο εθισμός στα δηλητήρια έρχεται στον νου του απλού τηλεθεατή, ο οποίος, κλεισμένος κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στο σπίτι του, λόγω επιδημίας, περικοπών και ακρίβειας, καταφεύγει, για ενημέρωση και για ψυχαγωγία στα ΜΜΕ και, βέβαια, κατά κύριο λόγο στα κανάλια. Η άθλια καθημερινότητα «εν ονόματι» του ανταγωνισμού των τηλεοπτικών σταθμών στα περιβόητα ποσοστά τηλεθέασης ποτίζει -μάλιστα ποτίζει- όλους μας με αλλεπάλληλες, θλιβερές εικόνες κακοποιημένων συνανθρώπων μας, ακόμη και μικρών παιδιών, που τα κακοποιεί πάλι και πάλι. Ντροπή μας!

Το φαινόμενο με ανησυχεί και φοβούμαι πως, στο τέλος, θα εθιστούμε και δεν θα μας πειράζει. Και καλά οι πολιτικοί μας, ασχολούμενοι με την ψηφοφορία δεν αδειάζουν, όπως θα ’λεγε η μάνα μου. Πού είναι όμως οι επιστημονικοί, οι επαγγελματικοί φορείς, πού είναι η κρατούσα Εκκλησία, οι οργανώσεις μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οι πολίτες που, ως φορολογούμενοι, πληρώνουν –στην κυριολεξία– άμεσα ή έμμεσα τη δαπάνη λειτουργίας των ΜΜΕ; Γιατί δεν φωνάζουμε;