Το ατού του Ερντογάν

Η κατάσταση της οικονομίας στην Τουρκία όχι μόνο δεν φαίνεται ανατάξιμη ώστε να μπορεί να αξιοποιηθεί προεκλογικά από τον Ερντογάν με ορίζοντα τον Ιούνιο του 2023, αλλά με τα σημερινά δεδομένα είναι πολύ πιθανή η περαιτέρω αποσταθεροποίησή της.

Την ίδια στιγμή δεν διαφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα καμιά προοπτική, θεαματική και μη, εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ, αρχής γενομένης με την απεμπόληση της πώλησης νέων και αναβάθμισης παλαιών F-16.

Παρ’ όλα τα παραπάνω, ο Ερντογάν διαθέτει ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.

Το πλεονέκτημα δεν είναι άλλο από τον επικεφαλής του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος έχει προσφέρει μια πολύτιμη στήριξη στον Ερντογάν, καθώς βραχυκύκλωσε έγκαιρα κάθε προσπάθεια των χαρισματικών επικοινωνιακά δημάρχων της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας να αναμετρηθούν με τον Ερντογάν στις προεδρικές εκλογές.

Ο Ερντογάν έτσι μπορεί να επιχειρήσει να ισορροπήσει τη φθορά από την εικοσαετή θητεία του στην εξουσία αλλά και την κόπωση των ψηφοφόρων, με το επιχείρημα ότι η επανεκλογή του είναι εγγύηση της σταθερότητας για δύο λόγους:

-Πρώτον, το γκρίζο επικοινωνιακό στίγμα του Κιλιτσντάρογλου, που παραπέμπει στη σκληρή και άκαμπτη επαναφορά της κεμαλικής παράδοσης παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διαφοροποιηθεί, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρότασή του για αποποινικοποίηση της κεφαλομαντίλας στις δημόσιες υπηρεσίες.

Μένει να δούμε αν ο Ερντογάν θα προκηρύξει δημοψήφισμα για την κεφαλομαντίλα που θα είναι μια σκληρή δοκιμασία για την ενότητα του CHP.

-Δεύτερον, η ετερόκλητη συνεργασία του CHP με το ακροδεξιό κόμμα της Αξενέρ, που έτσι ισοφαρίζει σε κάποιο βαθμό τη συνεργασία Ερντογάν με το ακροδεξιό κόμμα του Μπαχτσελί.

Ο Κιλιτσντάρογλου έχει δεσμευτεί τόσο απέναντι στο κόμμα του όσο και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι σε περίπτωση νίκης του θα προχωρήσει σε καθεστωτική αλλαγή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, με την κατάργηση της σουλτανικής υπερπροεδρίας και την επάνοδο σε αμιγώς κοινοβουλευτικό σύστημα όπου το κέντρο της εκτελεστικής εξουσίας θα είναι ο πρωθυπουργός.

Καθώς το μόνο που ενώνει την ετερόκλητη συμμαχία των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι η απομάκρυνση του Ερντογάν από την εξουσία, η μετεκλογική σταθερότητα υπό τον Κιλιτσντάρογλου κάθε άλλο παρά δεδομένη μπορεί να θεωρηθεί.

Αυταρχική σταθερότητα ή χαοτική αποσταθεροποίηση είναι ένα σχέδιο Β για εναλλακτικό προεκλογικό αφήγημα που σε κέντρα αποφάσεων εντός και εκτός συνόρων είναι βέβαιο ότι θα βρει ευήκοα ώτα.