Ανθίζει σαν μακρόσυρτο Ριζίτικο στις χιονοθύελλες των Λευκών Ορέων, όταν ο βοριάς φουντώνει τη φωτιά του λευκού έρωτα στις μαδάρες. Χτίζει μια νέα στράτα των Μουσούρων στο φαντασιακό των πολιτών, με όπλα την ανδρεία της Ομορφιάς, της Αλήθειας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Φιλίας, του Ερωτα και των μεγάλων οραμάτων που ζεσταίνουν τις ψυχές των ανθρώπων.
Τσαλαπατά τα σκουπίδια της μετα-αλήθειας, το διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, καθαρίζοντας τον χυδαίο βούρκο της που ξεβράζουν τα κανάλια και οι οθόνες τους. Γκρεμίζει τις ψηφιακές γκιλοτίνες της μεταμοντέρνας Μετα-Δημοκρατίας, σπάει τις ηλεκτρονικές χειροπέδες της ανηθικότητας και φλογίζει τον καθολικό έρωτα της δημιουργίας. Μια στράτα βαθιάς πνευματικότητας και ονείρου διατρέχει τους δρόμους των Χανίων, με τον Μαθιό Φραντζεσκάκη και τους εθελοντές του, μπουρλοτιέρηδες της Ομορφιάς κατά της ασχήμιας, ξεσκίζουν τα μεταμοντέρνα κουρέλια της, ξεκολλάνε τα ψηφιακά σκιάχτρα του ψεύδους και της κατευθυνόμενης ανηθικότητας, αυτής που έκανε τους μαζικούς βιασμούς ψωμοτύρι και φριχτό θέαμα των ακροδεξιών Μέσων Μαζικής Ψευδολογίας και Παραμόρφωσης. Τις νύχτες κατεβαίνει ο Δίας στους δρόμους των Χανίων με τα χρυσά στιβάνια του, κρατά από το χέρι τον αυγερινό, τον Μαθιό και τους εμπνευσμένους εθελοντές του, φέρνουν οι Κοκοβλήδες τον παράνομο πολύγραφό τους ασημένιο χρυσάνθεμο του φεστιβάλ, γεμίζουν με προκηρύξεις των άστρων την κοιμισμένη πολιτεία.
Εμπρός, ανδρείοι των οραμάτων και των συλλογικών αγωνιών της Ανθρωπότητας, ξεσηκωθείτε, εμπρός οι αντάρτες του πνεύματος με τα φισεκλίκια των μεγάλων επιχειρημάτων, των στοχασμών του ακριβού μας μέλλοντος ξεσηκωθείτε, αγκαλιά με τους πρόσφυγες και το φωτοστέφανο της οδύνης τους οδηγό, που ο Δίας ευλογεί. Εμπρός οι καταφρονεμένοι πάρτε το πεπρωμένο της ευτυχίας στα χέρια σας, κανείς δεν μας χαρίζεται, οι κλέφτες της ζωής μας διαφεντεύουν, όσο εμείς αδρανούμε.
Ο Χανιώτες μαθητές βυθίζονται στα νάματα της Τέχνης του κινηματογράφου, πυρπολούν τα σκηνοθετημένα ψεύδη της μικρής οθόνης, τις παραχαράξεις του διαδικτύου και ο Γαβράς με τον αυγερινό σκηνοθετεί το πυρ του Ηράκλειτου στου Δία το συμπαντικό στασίδι. Η νέα Αντίσταση στην κατακλυσμιαία βαρβαρότητα αρχίζει από τις βαθιές ενοράσεις του Πολιτισμού και τις οικουμενικές αξίες που αυτός γεννάει. Η πολιτισμική γέννα της φωτιάς ξέρει να καίει μόνο τα αρνητικά και τα απάνθρωπα. Ξέρει πως τίποτα δεν είναι «μοιραίο», όπως πρεσβεύει ο θεωρητικός του ναζισμού Χάιντεγκερ και επαναφέρει με μεταμοντέρνο λαϊκισμό το μητσοτακικό δικτατορικό εξάμβλωμα. Ο Μαθιός της «Πυξίδας» με όραμα και πείσμα δημιούργησε έναν κόμβο διεθνούς πολιτισμού που πρέπει να στηριχτεί απ’ όλους.
