ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Την επαύριον της χρεοκοπίας της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008 η Μέρκελ τορπίλισε την προσπάθεια του Σαρκοζί για κοινή θωράκιση Ε.Ε.-ευρωζώνης.

Δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2010, το ζεύγος Μερκοζί συναντήθηκε στην Ντοβίλ για να σωθούν τα προσχήματα.

Η πλήρης υποταγή της Γαλλίας στη Γερμανία ως προς τους όρους και τις προϋποθέσεις διάσωσης των χωρών που χάνουν την πρόσβαση στις αγορές μεταμφιέστηκε σε κοινή γαλλογερμανική πρόταση.

Σήμερα ο Μακρόν στηλιτεύει δημόσια την εθνική στρατηγική του Σολτς που με το πακέτο των 200 δισ. ευρώ όχι μόνον επιλέγει την εθνική περιχαράκωση, αλλά ταυτόχρονα οριοθετεί στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή την προσπάθεια διατύπωσης μιας κοινής ευρωπαϊκής στρατηγικής για τη διαχείριση των παρενεργειών της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Το πλήγμα για τον Μακρόν είναι διπλό, καθώς δεν ακυρώνει μόνο κάθε ελπίδα για επαναδραστηριοποίηση του γαλλογερμανικού άξονα προς την κατεύθυνση εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά και απονευρώνει από την αξιοπιστία της την εσωτερική στρατηγική του ενοίκου του μεγάρου των Ηλυσίων.

Ο Μακρόν, από την προεκλογική εκστρατεία του 2017 μέχρι και σήμερα, παρουσιάζει ένα αφήγημα που υπόσχεται την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων υπό τον όρο μιας συνολικής εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η γαλλογερμανική συνεργασία που εξιδανικεύτηκε επικοινωνιακά ως η μεγάλη υπέρβαση μιας προαιώνιας αντιπαλότητας δύο μεγάλων δυνάμεων της Γηραιάς Ηπείρου ήταν στην πραγματικότητα όχι ένα όραμα αλλά ένας ρεαλιστικός τακτικισμός των δύο πλευρών:

Η Γαλλία υπολόγιζε ότι μια διακρατική ευρωπαϊκή συνεργασία θα εξισορροπούσε αλλά και θα επέτρεπε τον έλεγχο της Δυτικής Γερμανίας, της οποίας το μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα ήταν σε μεγάλο βαθμό στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ.

Η Δυτική Γερμανία, που ήταν μια χώρα με περιορισμένη κυριαρχία, υπολόγιζε ότι με εργαλείο την ευρωπαϊκή ενοποίηση θα περιόριζε την κυριαρχία της Γαλλίας.

Με την κατάρρευση του Τείχους το 1989, ο Μιτεράν συνέδεσε την αποδοχή μιας -με τη διαδικασία του κατεπείγοντος- ενοποίησης των δύο γερμανικών κρατών με την πρόσω ολοταχώς επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι Κολ-Γκένσερ είδαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως αναγωγή του γερμανικού μοντέλου σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Ετσι το δίλημμα Γερμανική Ευρώπη ή Ευρωπαϊκή Γερμανία απαντήθηκε στην πράξη όχι με την επιλογή της μιας ή της άλλης εναλλακτικής επιλογής αλλά με τον συνδυασμό τους.

Δηλαδή και Ευρωπαϊκή Γερμανία και Γερμανική Ευρώπη.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι η βραδύτητα με την οποία η Γαλλία και οι υπόλοιποι εταίροι του Βερολίνου προσγειώθηκαν στη σκληρή πραγματικότητα.