Ατάκτως περί κιβωτού Νώε…

Να το πάμε όπως μας το έμαθαν, κάποτε, στο σχολείο: ο κατακλυσμός και η κιβωτός του Νώε. Μια μεγάλη καταιγίδα, λέει, ένας κατακλυσμός, που κράτησε σαράντα μέρες πλημμυρίζοντας τη Γη. Αλλά ο άγιος άνθρωπος του Θεού, ο μόνος καλός, λέει, ο Νώε, επειδή ήταν και καλός και άγιος άνθρωπος του Θεού, ειδοποιήθηκε από τον Πανάγαθο κι έτσι μπαρκάρανε με την κιβωτό του όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου ζευγαρωμένα και σωθήκανε από βέβαιο πνιγμό, κι αυτά και το γένος των ανθρώπων, κάπου στο όρος Αραράτ… λένε οι Γραφές, άγιες και αυτές.

Ολοι άγιοι και όλα άγια είναι εντέλει σ’ αυτό το άγιο κράτος του Θεού και των πρεσβευτών του, των επί Γης αντιπροσώπων του, με του κόσμου τις αντιπροσωπείες, τόσο που δεν βρίσκεις άκρη, εσύ ο ας πούμε άπιστος· ούτε ποιες και πόσες είναι αυτές οι αντιπροσωπείες ούτε και τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν.

Νώε πάντως ήταν το μικρό (εβραϊκό) όνομα εμπόρου παλαιών αντικειμένων, παλαιοπώλη, κυρίως, μεταχειρισμένων επίπλων και υλικών οικοδομής, με επώνυμο Γιουσουρούμ, που έδωσε το όνομά του στο γνωστό παζάρι, στο Μοναστηράκι, που, ακόμα και σήμερα, ηχεί προσβλητικά η παροιμιώδης πλέον φράση: «Αυτά δεν είναι ούτε για το Γιουσουρούμ!», που σημαίνει ότι είναι κακομοίρικα, δεν κάνουν ούτε για πέταμα. Εκκλησία δε στην Αθήνα, αφιερωμένη στον άγιο Νώε, όπως πληροφορήθηκα εσχάτως, υπάρχει μία και μόνη (παλαιά με εντυπωσίαζε ως… παράδοξος ο Αγιος Νείλος στον Πειραιά που τον έμαθα από το «Χατζηκυριάκειο» του Μπαγιαντέρα…), αυτή που ίδρυσε ο και ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου» ιερεύς Αντώνιος, του οποίου το ίδρυμα, κατόπιν…. εορτών, ανήγγειλε μηνύσεις.

Εως ότου όμως φτάσουμε στις εκδικάσεις, όπου και θα «λάμψει η αλήθεια»… θα είμαστε αιχμάλωτοι της… αλήθειας των «ορνέων» της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και των σόσιαλ μίντια, για τα οποία δυο λόγια αύριο…