Ανίδεοι δεν είμαστε για το σκότος και το έρεβος της ανθρώπινης ψυχής. Η κλασική λογοτεχνία, η φιλοσοφία, η ψυχανάλυση, με τον τρόπο τους η καθεμιά, έχουν ρίξει φως σε αυτά τα σκοτάδια. Δεν παύει, ωστόσο, ποτέ να μας εκπλήσσει το απύθμενο αυτού του σκότους. Η ανθρώπινη πραγματικότητα είναι κάτι που αδυνατούμε να το αντικρίσουμε ευθέως ολόκληρο. Μόνο αποσπάσματά της αντέχουμε να κοιτάξουμε κατάματα. Την ίδια ώρα που ξετυλίγεται ο καθημερινός βίος, μέσα στην πεζότητα, το μεγαλείο, τον καημό και τη χαρά, κάτι αδιανόητα κτηνώδες συμβαίνει δίπλα μας ή λίγο παραπέρα.
Ξέρουμε, ας πούμε, ότι έχουν χαθεί χιλιάδες παιδιά στη διάρκεια των προσφυγικών ροών μέσα από τα Βαλκάνια. Σε ποια μαύρη τρύπα εξαφανίστηκαν –σε εμπόριο οργάνων, σε κυκλώματα παιδεραστίας και πορνείας;– αντέχουμε να το μάθουμε και να το εντάξουμε στον κόσμο όπου ζούμε και κινούμαστε; Η οικονομία μιας ολόκληρης χώρας –της Ταϊλάνδης– στηρίζεται εν μέρει στην ανοχή της παιδεραστίας, γεγονός που επιτρέπει στον λούμπεν Ευρωπαίο να έχει κι αυτός μερίδιο στην πίτα της διαστροφής, εκμεταλλευόμενος την ανέχεια των ακόμη πιο καταφρονεμένων.
Η συγκλονιστική υπόθεση του 12χρονου κοριτσιού στον Κολωνό είναι μια οδυνηρή υπενθύμιση του πόσο αχώνευτη κοτρόνα είναι η πραγματικότητα. Μια υπενθύμιση του πόσο ανυπεράσπιστα είναι τα παιδιά στον κόσμο των ενηλίκων, είτε αυτοί είναι υποκριτικοί ταγοί των ιερών και των οσίων της πίστης και της πατρίδας είτε είναι οι ίδιοι οι γονείς τους που μπορεί, γενικότερα, να τα κακοποιούν συνειδητά ή μη συνειδητά, με ευγενείς ή εγκληματικές προθέσεις. Πόσο έρμαια είναι και απέναντι σε ένα κομμάτι δημοσιογραφίας ανθρωποβόρο, όταν ως θύματα κακοποίησης και εκμετάλλευσης, γίνονται επιπλέον θύματα της γλωσσικής διαστροφής και χειραγώγησης και από 12χρονα παιδιά γίνονται «κοπέλες» που «πήγαν» με κάποιον και όχι βιάστηκαν.
Η ανθρώπινη κτηνωδία διευκολύνεται μέσα από την απανθρωποποίηση του θύματος. Πρώτα αφαιρείται η ανθρώπινη ιδιότητα και μετά συντελείται το έγκλημα. Αυτό συνέβη με τους Αφρικανούς σκλάβους, το ίδιο με τους Εβραίους στο Ολοκαύτωμα και με πανομοιότυπο τρόπο συνεχίζεται η εκμετάλλευση των αδυνάτων που συνήθως είναι οι γυναίκες και τα παιδιά. Οταν ο άνθρωπος γίνει αντικείμενο, απλοποιείται η ιδιοκτησιακή σχέση μαζί του. Ως αντικείμενο-κτήμα κακοποιείται χωρίς ενδοιασμούς, ενίοτε δε αφαιρείται και η ίδια του η ζωή, όπως συμβαίνει στις γυναικοκτονίες.
Επειδή η ανθρώπινη διαστροφή δεν έχει όρια, αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να προστατευθούν τα παιδιά είναι από πολύ νωρίς να τα θωρακίσουμε με τη συνείδηση των δικαιωμάτων τους. Εδώ και τώρα πρέπει να γίνει λόγος από νωρίς στα σχολεία για την παρενόχληση με τον ενδεδειγμένο παιδαγωγικά τρόπο. Εδώ και τώρα πρέπει από το Δημοτικό τα παιδιά να γνωρίζουν τι είναι καταχρηστική συμπεριφορά, πώς να λένε όχι σε οτιδήποτε τα κάνει να νιώθουν άβολα, τι είδους κίνδυνοι υπάρχουν στον σύγχρονο κόσμο, πού να απευθυνθούν αν τους συμβεί κάτι.
Το βασικότερο, όμως, είναι η μάχη που έχουμε να δώσουμε με την υποκρισία και την ανέχεια, μητέρες κι οι δυο της εκμετάλλευσης. Μάχη αξιών, μάχη κοινωνική.
* καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια
-320x213.jpg)
