Η Μελόνι κι εμείς

Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διάφοροι δημοσιολογούντες του γλυκού νερού. «Πώς εξηγείται το φαινόμενο Μελόνι; Πού οφείλεται η κατάρρευση των άλλων κομμάτων;». Αναρωτιούνται πώς η Ιταλία, μια χώρα με μεγάλους διανοητές και πολιτικούς (Τολιάτι, Μπερλινγκουέρ κ.ά.) επέλεξε ένα κόμμα φασιστικών καταβολών.

Κατόπιν εκφράζουν φόβους για τη συνοχή της Ευρωπαїκής Ενωσης. Υποστηρίζουν δηλαδή ότι η νέα κυβέρνηση θα προσεγγίσει τον Πούτιν και θα εμποδίζει ή θα ματαιώνει τη λήψη αποφάσεων για νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Ελπίζουν στην αποδυνάμωση της Μελόνι εξαιτίας των διαφορετικών στοχεύσεων που υπάρχουν ανάμεσα στους εταίρους της συμμαχίας που τη στηρίζει. Ξέρουν αυτοί από τέτοιες «δουλειές»: διαφοροποιήσεις, αντεγκλήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις, αποχωρήσεις με σκοπό τη διάλυση.

Τέλος, ξορκίζουν το κακό με τη σκέψη ότι όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση κάνει εξαγγελίες ανέξοδα, επενδύει στις προσδοκίες των πολιτών και όταν έρθει στην εξουσία, νερώνει το κρασί του και πράττει άλλα από όσα είχε υποσχεθεί. Προσαρμόζονται στις περιστάσεις, στρογγυλεύουν τις γωνίες, απαλύνουν τις εντυπώσεις –μπας και φοβηθούν οι αγορές– και μια από τα ίδια.

Δηλαδή, θα τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. Αυτά διατείνονται και περιεργάζονται το φαινόμενο.

Αλήθεια, πότε εφάρμοσαν το πρόγραμμά τους σύμφωνα με τις προσδοκίες των πολιτών; Τα προεκλογικά φυλλάδια έγιναν αποδείξεις της αναξιοπιστίας τους. Αρχειακό υλικό για τους ερευνητές της Ιστορίας και της Πολιτικής Επιστήμης. Το ίδιο το πολίτευμα το προσάρμοσαν στις ιδιοτελείς τους επιδιώξεις και στις προσωπικές στρατηγικές κάνοντας τους θεσμούς δεσμούς για όλους τους άλλους. Η διάκριση των εξουσιών έγινε δυσδιάκριτη, οι ελεγχόμενοι ελεγκτές. Η «ασυλία», το «ασυμβίβαστο», το «απόρρητο» έγιναν ταμπού. Κανείς δεν μπορεί να τα αγγίξει. Ποιος να λογοδοτήσει; Από ποιον να ζητηθεί ευθύνη; Υπό την προστασία του νόμου απολαμβάνουν το «ανεύθυνο» για τις πράξεις τους (τραπεζίτες).

Ενα σύστημα με εσωτερικές αρρυθμίες και ιδεολογικές ρωγμές κάθε τύπου, επόμενο είναι να προαναγγέλλει την παρακμή και την αντικατάστασή του από ένα άλλο. Αυτό αποτελεί ιστορική νομοτέλεια. Προς τι, λοιπόν, οι θρήνοι και οι κοπετοί; Ψεύτικα δάκρυα που θολώνουν το πολιτικό τοπίο.

Παραζαλισμένοι οι άνθρωποι από τις οικονομικές κρίσεις, τις πολιτικές ανακατατάξεις και τις πολεμικές συγκρούσεις προσπαθούν από κάπου να πιαστούν. Χθες ήταν ο Ορμπαν, σήμερα η Μελόνι, αύριο κάποιος άλλος. Ετοιμοι είστε να ρίξετε το φταίξιμο στους απλούς ανθρώπους για την επιλογή τους. Κι αυτό θα το κάνετε, αρκεί να μη γίνετε εσείς στόχος. Προς το παρόν ενοχοποιείτε τον λαїκισμό που παραπλάνησε τους πολίτες. Παρασυρμένοι οι πολίτες δεν είδαν τις διεξόδους που τους προσφέρατε και βρέθηκαν σε αδιέξοδα μονοπάτια.

Εχασαν την εμπιστοσύνη σε εσάς. Τους υποσχεθήκατε ασφάλεια και βλέπουν καταστολή, ευημερία και ζουν με επιδόματα, δικαιοσύνη και διαπιστώνουν την καταπάτηση του δικαίου σε πολλές περιπτώσεις. Αλήθεια, τι έχετε να τους πείτε για την απόφαση της Δικαιοσύνης ύστερα από 20 χρόνια για την υπόθεση της Siemens; Σύμφωνα μ’ αυτήν, όσοι ενεπλάκησαν στην υπόθεση κηρύχθηκαν αθώοι.

Στήνετε εξεταστικές επιτροπές το αποτέλεσμα των οποίων είναι προδιαγεγραμμένο και το χειρότερο, κάθε κόμμα εκδίδει τη δική του απόφαση. Και αφού τα αντιπολιτευόμενα κόμματα συμφωνούν κατά βάση, διατηρούν την ιδιοπροσωπία τους. Ακόμη και στη συμφωνία τους διαφωνούν. Εγκλωβισμένα στην πατροπαράδοτη λογική και πρακτική, αδυνατούν να δουν το καινούργιο που έρχεται, πόσο μάλλον να το ερμηνεύσουν και να το διαχειριστούν. Το τρένο περνά από μπροστά τους κι αυτοί ψάχνουν την πόρτα. Εν τω μεταξύ κάποιοι άλλοι έχουν ήδη επιβιβαστεί και το οδηγούν στον δικό τους προορισμό. Οι άλλοι περιμένουν κάποιο άλλο να περάσει, κάποια άλλη ευκαιρία για να επωφεληθούν.

Αθεράπευτα νοσταλγοί του παρελθόντος τούς περιμένουν μήπως και χαλάσει το τρένο, για να προστρέξουν σε βοήθεια. Σαν άλλοι μηχανικοί θα επιδιώξουν να το επισκευάσουν και –γιατί όχι– να πάρουν οι ίδιοι το τιμόνι. Βεβαίως με ανάλογες παραχωρήσεις (θαλασσοδάνεια, ανακεφαλαιοποιήσεις, απαλλαγές). Κατά τα άλλα ψάχνουν τον φταίχτη, αναζητούν τα αίτια της κακοδαιμονίας και περιφέρουν τους εαυτούς τους στα ΜΜΕ συνεχίζοντας το «θεάρεστο» έργο της συσκότισης, της συκοφάντησης, της παραπλάνησης του κοινού, της δικαιολόγησης του αδικαιολόγητου, της απόκρυψης της αλήθειας, της χειραγώγησης του πολίτη.

Το «φαινόμενο Μελόνι» ήταν, είναι και θα είναι, όσο οι παθογένειες της πολιτικής ζωής γενικώς παραμένουν και δεν θεραπεύονται.

Το επιμύθιο: Συμπολίτες, γρηγορείτε.