«Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.
Aς υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση
μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού
θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού
και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.»
(Κ. Καρυωτάκης, Αισιοδοξία)
Ας το υποθέσουμε λοιπόν. Οι καφκικές μεταμορφώσεις του φιλελευθερισμού από το αόρατο χέρι του Ανταμ Σμιθ, το κομμένο χέρι του κράτους που ευαγγελιζόταν ο Χάγιεκ και η Σχολή της Βιέννης, το τεχνητό χέρι των Ordoliberalen της Σχολής του Φράιμπουργκ, μέχρι το αιματοβαμένο χέρι του Πινοσέτ που τόσο θαύμαζαν τα αγόρια του Μίλτον Φρίντμαν της Σχολής του Σικάγο, δεν μας τρομάζουν.
Κι όταν λέω «μας», αναφέρομαι εδώ σε όλες-ους-α εμάς που ονειρευόμαστε, με ή χωρίς ονειρώξεις, στην αγκαλιά μιας φαντασιωτικής Αριστεράς με τα χέρια κάτω από τα σκεπάσματα, τα τελευταία, γενναιόδωρη προσφορά της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Δεν χρειάζεται να σηκώσουμε το αριστερό μας χέρι σε γροθιά, εκτός ίσως από το ΚΚΕ που έχει συνέχεια σηκωμένο το χέρι σε γροθιά, αλλά το χέρι μούδιασε, πάγωσε το καψερό περιμένοντας την αναπόφευκτη έκρηξη της αντίφασης ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις σχέσεις παραγωγής. Πάντως έχουμε την Ούρσουλα φον ντεν Λάιεν την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, να κουνάει απειλητικά το δάχτυλο της (μέρος του χεριού κι αυτό) λίγο πριν τις εκλογές στην Ιταλία. Τρόμαξαν τόσο πολύ κι αυτοί από την χειρονομία της, η Μελόνι, ο Μπερλουσκόνι και ο Σαλβίνι, αυτό το απεχθές νεοφασιστικό μόρφωμα, που δεν τόλμησαν να σηκώσουν τα χέρια σε ναζιστικό χαιρετισμό. Τους δώσαμε να καταλάβουν. Για αυτό κι εμείς δεν τρομάζουμε.
Οσο υπάρχει η ΕΕ δεν πα να κοκορεύεται η ακροδεξιά για τις εκθαμβωτικές κατακτήσεις της στην Σουδία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία, στην Γαλλία, στην Γερμανία, ναι κι εκεί, στην Βουλγαρία, τώρα και στην Ιταλία, αλλά και αλλού, και φυσικά κι εδώ για να μη ξεχνιόμαστε. Οχι πως ξεχνιούνται εύκολα Μητσοτάκης, Πλεύρης, Βορίδης, Γεωργιάδης και σια. Βέβαια δεν πρόκειται για θέμα μνήμης. Η επιτυχία της αθλιότητας είναι ότι καταργεί την ίδια τη μνήμη του παρόντος (πάντα η μνήμη είναι του παρόντος) και εγκαθίσταται ως αιώνια, δηλαδή αμείλικτη κανονικότητα. Κι όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει.
Αλλά εμείς (η τοτεμική υπο-ομάδα της Αριστεράς) δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη. Πέρα από την αγωνιστική μας παράδοση, μας προστατεύει το πανίσχυρο τοτέμ της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μάλιστα. Κούνια που μας κούναγε. Αυτοί οι ακροδεξιοί φταίνε, που δεν έχουν ιερό και όσιο κι επιτίθενται στο τοτέμ. Δεν ήταν η σιδηρά κυρία η Μάγκι Θάτσερ που είχε πει, Δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες; Αυτή δεν ήταν μια από τους πρωτοπόρους που κουνούσε απειλητικά τη τσάντα της στην Ευρώπη; Σκέτο το χέρι δεν θάταν στην προκειμένη τόσο αποτελεσματικό.
Αλλά εμείς ούτε τρομάζουμε, ούτε αγγίζουμε το τοτέμ. Αν το αγγίζαμε, τότε θα τρομάζαμε και θα τρόμαζαν και οι ψηφοφόροι μας. Κάπως τολμήσαμε να απλώσουμε ψηλαφητά και ανάγωγα το χέρι τότε στην αρχή με τον Βαρουφάκη, αλλά μόνο που δεν μας το κοψαν και τελικά το τραβήξαμε άρον άρον ή τέλος πάντων προτείναμε το χέρι του Ευκλείδη που ξέρει από τρόπους. Ασε λοιπόν τον Κώστα Λαπαβίτσα να συνεχίζει το τροπάρι του. Παιδιά έλεος πια με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν διορθώνεται, δεν μετασχηματίζεται. Είναι δομημένη, φτιαγμένη πώς να σας το πω, πάνω στο θεμελιώδες ρυθμιστικό ταμπού του νεοφιλευθερισμού, οκ, με κάποια στοιχεία ορντο-φιλελευθερισμού Γερμανικής εμπνευσης. Τι άλλο περιμένετε να δουν τα ματάκια σας; Περισσότερη ανεργία, πιο ριζική διάβρωση των εργασιακών σχέσεων εις βάρος των εργαζομένων, κι άλλα μέτρα αυστηρότητας, περισσότερη ανισότητα, όξυνση ένος εξουθενωτικού όσο και αέναου ανταγωνισμού,πιο βίαια μεταφορά πόρων προς τα πάνω (trickle up το αντιθετο του trickle down), κι άλλες περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις, περισσότερη υποκρισία και μεθοδική βαρβαρότητα από την Frontex;
Αλλά ας αφήσουμε τον Λαπαβίτσα. Κι ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής. Δίπλα μας, μια φτυσιά δρόμος, Πάτρα-Ανκόνα εγκαθίσταται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, ο φασισμός (μετα-φασισμός ή νεο-φασισμός, δεν θα τα χαλάσουμε στην ακριβή ορολογία). Και τα μάτια συνεχίζουν να κοιτούν το αμήχανο δάχτυλο που επιμένει να δείχνει τους φασίστες, αλλά όχι την αρπαγή της Ευρώπης από την ίδια την ΕΕ. Το δάχτυλο δεν τολμάει να δείξει το τοτέμ.
Οχι. Πώς να το υποθέσουμε; Εχουμε φτάσει τα όρια της σιγής. Στο μεταξύ η ακροδεξιά, γιατί να ντραπούμε να το πούμε, ο φασισμός, μιλάει με στεντόρεια φωνή, απαγγέλει με χυδαία ευφράδεια το καταστατικό όραμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που τον τρέφει και του κουνάει το δάχτυλο που και που όταν, ή για να μην, παρεκτρέπεται. Τραγουδάει το νικητήριο σάλπισμα του. Ο εξαθλιωμένος, ταλαιπωρημένος κόσμος τον ακούει. Εξάλλου δεν ακούγεται άλλη φωνή. Μόνο ψίθυροι.
