Θα παραμείνω στο θέμα της Εθνικής μπάσκετ για την οποία είχα ξαναγράψει στη στήλη στην αρχή της εβδομάδας (12/9: «Ηδη νικητές»). Δεν θα αλλάξω λέξη από τα όσα έγραψα για μια ανόητη ήττα, όμως δεν μπορώ να μείνω μόνο στην αυτοαποθέωση, την εικονική πραγματικότητα και το κλισέ «δεν πειράζει».
Οταν από το 2011 δεν μπορούμε να περάσουμε το ίδιο εμπόδιο της 8άδας με διάφορες συνθέσεις και ανεξαρτήτως Γιάννη Αντετοκούνμπο, λες κι έχουμε κολλήσει στην ίδια πίστα ενός βιντεοπαιχνιδιού, τότε χρειάζεται να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το μπάσκετ που παρουσιάσαμε ήταν μονοδιάστατο στην επίθεση στιλ δεκαετίας ’90 (αγαπημένη αλλά έχει παρέλθει) με αποτέλεσμα ακόμα και ο Γιάννης να μην μπορεί να καταπιεί σπαθιά. Η απουσία αθλητικότητας, ενός καθαρού σουτέρ και παραγωγής νέων ταλέντων πρέπει να μας προβληματίσει για την προσπάθεια που σίγουρα θα συνεχιστεί από τον Ιτούδη, ο οποίος καλώς ανέλαβε τη μεγάλη ευθύνη.
Η Ομοσπονδία πρέπει επίσης να εκπονήσει ένα πρόγραμμα με έμφαση σε διάφορα στοιχεία ήδη από τις ηλικίες κάτω των 15. Ταλέντα θα έρχονται, όμως πρέπει να αξιοποιηθούν με τον κατάλληλο τρόπο και να πάρουν πραγματικό χρόνο συμμετοχής στις ομάδες τους και σε μεγάλα ματς ώστε να ψηθούν. Τα διδάγματα από τις απανωτές ήττες πρέπει να γίνουν κτήμα για να αλλάξει πίστα η ομάδα και να μπορέσει επιτέλους να φτάσει στην πηγή.
Οσοι βρίσκονται στην ομάδα πρέπει να το θέλουν και να δίνουν το 110%, όπως ο Λαρεντζάκης και άλλοι παλιότερα, και να μην είναι χλιαροί. Κι ο μέσος φίλαθλος πρέπει να καταλάβει επιτέλους ότι ακόμα και στην Ελλάδα όλα χτίζονται μόνο με μεσοπρόθεσμο πλάνο, μια νίκη δεν είναι επικός θρίαμβος και μια ήττα δεν τους καθιστά όλους άχρηστους. Μέχρι το επόμενο ραντεβού κρατάμε τις όμορφες στιγμές σαν μια ηλιαχτίδα μέσα στη ζοφερή συλλογική καθημερινότητα.
