Η μίτρα και η μήτρα

Χθες, στους ναούς όλης της χώρας, πραγματοποιήθηκε ενιαίο, ταυτόχρονο κήρυγμα κατά των αμβλώσεων. Μια συντονισμένη ρητορική ενορχηστρώνεται σθεναρά από την επίσημη Ελλαδική Εκκλησία προκειμένου να καταδείξει πόσο κακό και αμαρτωλό πράγμα είναι η άμβλωση και γιατί αυτή πρέπει να αποφεύγεται.

Αν το κύριο χαρακτηριστικό της ρητορικής ως είδους είναι η πειθώ, το από άμβωνος κήρυγμα αποτελεί ειδική υποκατηγορία της ρητορικής, όπου ο ρήτορας ξεκινά ευθύς εξαρχής –μπαμπέσικα– με έναν άσο στο μανίκι: την ιδιότητά του ως επί Γης εκπροσώπου του Θεού. Δεν ομιλεί, δηλαδή, ως ατομικότητα αλλά ως φορέας του θείου, κάνοντας χρήση όλης της σχετικής εξουσίας και της επιρροής που απορρέει από αυτήν.

Δεν θα μιλήσω για το δικαίωμα καθ’ εαυτό των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους, αν και αυτό είναι το κύριο ζήτημα στο οποίο αντιδρούν οι πατριάρχες και η πατριαρχία. Το σκανδαλώδες στο συγκεκριμένο, πανελλαδικό κήρυγμα είναι άλλο. Οι κληρικοί, που αποκήρυξαν ταυτόχρονα το δικαίωμα των γυναικών να ελέγχουν την αναπαραγωγική τους ικανότητα, είναι έμμισθοι υπάλληλοι του Ελληνικού Κράτους. Χρησιμοποιώντας την εξουσία της θέσης τους, ασκούν προπαγάνδα που αντίκειται σε νόμο του Κράτους από το οποίο μισθοδοτούνται. Φανταστείτε μια συντονισμένη πρωτοβουλία δημόσιων λειτουργών υπέρ του αντάρτικου πόλεων, όπου να βγαίνουν δημόσια και να ρητορεύουν περί ένοπλου αγώνα. Αυτομάτως θα ετίθετο σε λειτουργία ο μηχανισμός ελέγχου και απόδοσης ποινικής ευθύνης για υποκίνηση σε ωμή τρομοκρατία.

Η Ελληνική Εκκλησία υπερβαίνει συστηματικά τα εσκαμμένα στη σχέση της με την Πολιτεία και δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στον ιερό πόλεμο που εξαπολύθηκε για το θέμα των ταυτοτήτων. Η πρόσφατη εμπειρία της πανδημίας και των αντιστάσεων που επέδειξε η Ιεραρχία σε μια κρίσιμη για τη δημόσια υγεία συγκυρία, από μόνη της φτάνει για να καταδείξει το παιχνίδι εξουσίας μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας.

Απέναντι, όμως, στην εκκλησιαστική πανστρατιά κατά δικαιώματος κατοχυρωμένου από νόμο του ελληνικού κράτους, από όλους εκείνους που κάθε δεκαπενθήμερο βλέπουν στον τραπεζικό τους λογαριασμό την κατάθεση μισθού από το δημόσιο ταμείο της χώρας, η μόνη απάντηση που μπορεί και πρέπει να δοθεί είναι μία: ο διαχωρισμός εδώ και τώρα της Εκκλησίας από το Κράτος. Εάν οι ιεράρχες θέλουν να διατηρούν το δικαίωμα να έχουν λόγο που αντίκειται προς τους νόμους του κράτους, αυτό δεν μπορεί να γίνεται ενώ βιοπορίζονται από τον κρατικό κορβανά.

Η τάση για περιστολή του δικαιώματος στην άμβλωση έχει πλανητική διάσταση, όπως είδαμε με τις πρόσφατες εξελίξεις στις ΗΠΑ. Απέναντί στους θιασώτες της θα αντισταθεί η κοινωνία με πρώτο το γυναικείο κίνημα. Στην Ελλάδα, όμως, με την κίνηση να διεξαχθεί ιερός αγώνας κατά ενός δικαιώματος εγγυημένου από νόμο της Ελληνικής Πολιτείας, ήρθε η στιγμή να προχωρήσουμε σε αυτό που κάθε κυβέρνηση ώς τώρα αποφεύγει: τον πλήρη διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Ας θυμηθεί ο καθείς τη θεσμική του θέση κι ας μην ανακατεύεται η μίτρα των πατριαρχών με τη μήτρα των γυναικών.

* καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια