Ο πλήρης τίτλος του Καρόλου Γ’ είναι «ελέω Θεού βασιλεύς του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας, της Βόρειας Ιρλανδίας και των 14 κρατών της Κοινοπολιτείας, Υπερασπιστής της Πίστεως και Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας». Αυτό το ανεκδιήγητο «ελέω Θεού», όπως και το «Υπερασπιστής της Πίστεως», «χορηγήθηκε» το 1521 από τον Πάπα στον Ερρίκο Η’, όταν αυτός τα βρήκε με τον Ποντίφικα και τα έσπασε με τον Μαρτίνο Λούθηρο…
Μόνο και μόνο αυτή η αναφορά στον Θεό, πως ελέησε τον Βρετανό μονάρχη με το δικαίωμα να κυβερνά εξ ονόματί Του, και να είναι η κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας, λες κι ο Βρετανός άναξ είναι ο προνομιακός συνομιλητής του Υψίστου, αποτελεί μια ατράνταχτη απόδειξη πως ο θεσμός της μοναρχίας είναι κατ’ ουσίαν ένας φαιδρός αναχρονισμός, ένα πολιτικό ζόμπι, που επιβιώνει αφύσικα και αντικοινωνικά άνευ λόγου και αιτίας.
Βεβαίως, εάν οι Βρετανοί επιθυμούν να πληρώνουν, προς χάριν της παράδοσης, πάνω από 86 εκατομμύρια λίρες τον χρόνο (όσα και τα έξοδα της πάμπλουτης και φοροαπαλλαγμένης βασιλικής οικογένειας το 2021) για να έχουν έναν μονάρχη, περιστοιχισμένο από έναν εσμό ακκιζομένων παγονιών, που περιφέρουν τη ματαιόσπουδη ανοησία τους ολούθε, κάνοντας ρεβεράντζες το ένα στο άλλο, και περιμένοντας υποκλίσεις από όλους τους υπολοίπους commoners, τους κοινούς θνητούς δηλαδή, λες κι αυτοί είναι σπάνιοι αθάνατοι, εμένα δεν μου πέφτει λόγος.
Σ’ εμένα, και σ’ όλους μας, ο μόνος λόγος που μας πέφτει είναι να παρατηρούμε και να μαθαίνουμε. Οταν εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο θρηνούν χαμένοι και αδέσποτοι τον χαμό της Δέσποινας ή του Δεσπότη τους, εμείς, ως αβασίλευτοι, προσφεύγουμε στις λέξεις για να βρούμε νόημα. Και τι λέει το Λεξικό για τη λέξη «βασιλιάς»;
Λοιπόν, ο βασιλιάς είναι ο ανώτατος άρχοντας σε καθεστώς στο οποίο παίρνει την εξουσία με κληρονομική διαδοχή και την ασκεί είτε με απόλυτο τρόπο, είτε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Βέβαια, ιστορικά, κανένας βασιλιάς δεν παρέδωσε με τη θέλησή του την απόλυτη εξουσία, ούτε και αποφάσισε αίφνης να βασιλεύει κι όχι να κυβερνά – αναγκάστηκαν οι μονάρχες να το κάνουν, από την πίεση της κοινωνίας, στην οποία κάποια στιγμή το παραμύθι της θεόθεν προέλευσης της βασιλικής εξουσίας δεν έπιανε πλέον.
Βασιλιάς όμως, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, εκτός από πιόνι στο σκάκι, είναι και ο κυρίαρχος, ο πιο εντυπωσιακός, ο καλύτερος σε ένα σύνολο: το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς των ζώων, το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ, κ.λπ. Επίσης, ο βασιλιάς είναι το πρόσωπο που κυριαρχεί σ’ έναν χώρο δραστηριότητας: ας πούμε, ο βασιλιάς του Instagram είναι κάποιος Νταν Μπιλζέριαν, ενώ η βασίλισσα της μόδας είναι η Μπάρμπι στην ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων, όπως ίσως θα ξέρουν οι φαν της λαϊκής κουλτούρας…
Το Λεξικό λέει πως η αρχαία λέξη «βασιλεύς» είναι αγνώστου ετύμου, πιθανώς δάνειο ανατολικής προέλευσης, όπως άλλωστε και ο θεσμός της μοναρχίας. Η λέξη μαρτυρείται ήδη στη μυκηναϊκή ως qa-si-re-u, που σημαίνει «κατώτερος υπάλληλος», αλλά στους ιστορικούς χρόνους είναι νεότερη των συνωνύμων άναξ, τύραννος και κοίρανος. Στον Ομηρο η λέξη «βασιλεύς» περιγράφει όλους τους Αχαιούς αρχηγούς και δεν χρησιμοποιείται για θεότητες, ενώ στην κλασική γλώσσα χαρακτηρίζει γενικά θεούς, τυράννους και κληρονομικούς άρχοντες. Οι οποίοι, να προσθέσω, αν δεχθούμε τον πλήρη τίτλο του νέου βασιλιά της Αγγλίας, έχουν στενή σχέση μεταξύ τους…
«Καλημέρα Βασιλιά με τα δώδεκα σπαθιά»
«Τι δουλειά;»
«Τεμπελιά»
«Γιατί δεν ήρθατε χτες το βράδυ;»
«Είχαμε δουλειά»
(Παιδικό παιχνίδι)
