«Τυλίγουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι»…

«Είναι ένας γρίφος με περιτύλιγμα μυστηρίου, μέσα σε ένα αίνιγμα»  (Ουίνστον Τσώρτσιλ)

To πρωί της περασμένης Κυριακής ήταν αρκετά παράξενο για όσους ήρθαν σε επαφή με τη διεθνή επικαιρότητα. Η είδηση της δολοφονίας της κόρης του διακεκριμένου (αλλά και αμφιλεγόμενου στις συνειδήσεις ουκ ολίγων) Ρώσου φιλόσοφου Αλεξάντερ Ντούγκιν Ντάρια είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός, ανεξάρτητα από τον αριθμό όσων ανθρώπων μπόρεσαν από την αρχή να συνειδητοποιήσουν τι σηματοδοτεί στο ήδη τεταμένο πολεμικό σκηνικό των καιρών μας. Γιατί όσο και να εκνευρίζεται η ουκρανική πλευρά, για άλλη μία φορά τα τελευταία χρόνια ο Πάπας Φραγκίσκος προσεγγίζει με ακρίβεια πτυχές που κάποιες πλευρές «ξεχνούν» πολύ εύκολα…

Πέρα από το ανθρώπινο στοιχείο, το αυτονόητο δηλαδή για κάθε φυσιολογική συνείδηση, πως χάθηκε ένας νέος σε ηλικία άνθρωπος, η δολοφονία της Ρωσίδας δημοσιογράφου, έχει και άλλες προεκτάσεις που αφορούν στους διάφορους οξυμένους ενδοεξουσιαστικούς ανταγωνισμούς. Τις φορές που ο θάνατος θέτει τους δικούς του όρους η λογική, η νόηση, ο συναισθηματισμός έχουν δεχτεί ήδη αρκετό «ηλεκτρικό φορτίο»… Και το θάνατο τον προκαλούν ή ποντάρουν σε αυτόν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι του πλανήτη, μην έχουμε αυταπάτες… Οι τρόποι διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, από σχολή σκέψης και δράσης σε σχολή. Στο υψηλό επίπεδο του παγκόσμιου ενδοεξουσιαστικού ανταγωνισμού ο θάνατος δεν είναι τραγωδία, αλλά μέσο και τακτική…

Σε τέτοιες περιστάσεις, που δυστυχώς δεν είναι και εντελώς σπάνιες σε παγκόσμιο επίπεδο (αμέσως μου έρχεται στο νου ο Κασέμ Σουλεϊμανί…), αργά ή γρήγορα εκδηλώνονται όλες οι πτυχές των πολυποίκιλων χειρισμών που έχουν στην επιχειρησιακή φαρέτρα τους διάφορα εξουσιαστικά κέντρα (και παράκεντρα). Το κυρίαρχο στοιχείο, ειδικά τις πρώτες ημέρες…, είναι η αναζήτηση των υπευθύνων, των ηθικών αυτουργών (που ενδιαφέρουν πάντα περισσότερο από τους φυσικούς αυτουργούς…). Η κάθε πλευρά που εμπλέκεται σε σημαντικές αντιθέσεις δίνει τις δικές της εκδοχές, επιχειρώντας να τις επικαλύψει με τις απαραίτητες δόσεις αποδεικτικών στοιχείων. Έτσι εμφανίστηκαν «στο προσκήνιο της διεθνούς δημοσιολογίας» διάφοροι «ένοχοι». Για άλλους ήταν οι Ουκρανοί, για άλλους οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες, για άλλους οι ίδιοι οι Ρώσοι, ενώ δεν έμεινε έξω από τη σχετική λίστα ούτε η μαφία. Εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε, αλίμονο…, παρά μόνο να καταγράφουμε τις διάφορες αιτιάσεις, να σκεφτόμαστε και να «κάνουμε το σταυρό μας». Γιατί όταν ξεφεύγει το πράγμα, οι συνθήκες αγριεύουν επικίνδυνα και μειώνονται οι δυνατότητες ελέγχου, τήρησης των προσχημάτων και ουσιαστικής καταπράυνσης…

Γιατί τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα, ακόμα και όταν δεν πάνε πολύ καλά. Όταν εδώ και μήνες διεξάγεται ένας από τους σημαντικότερους πολέμους στην πρόσφατη ιστορία της ανθρωπότητας, δολοφονίες ανθρώπων που συμβολίζουν ευθέως κάποια συγκεκριμένα δεδομένα για τη μία πλευρά (όποια κι αν είναι αυτή κάθε φορά…) «τυλίγουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι»… Όταν οι προβοκάτσιες, οι στοχευμένες ατομικού περιεχομένου δολοφονίες αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, τότε οι περισσότεροι σοβαροί άνθρωποι ανά τον κόσμο καταλαβαίνουν πόσο κοντά μπορεί να είμαστε κάθε φορά στο χειρότερο και πόσο μακριά…

Το είδος της ανθρωπότητας που «οικοδομούμε» είναι σε άμεση συνάρτηση, και εξάρτηση…, από κάποιες συγκεκριμένες παραμέτρους. Μία από αυτές είναι το είδος των ανθρώπων που βρίσκονται στις κεφαλές κάθε θεσμικού κέντρου. Όπως και το είδος των τεχνοτροπιών που αυτοί χρησιμοποιούν κατά καιρούς. Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: μπορούμε εμείς, οι απλοί άνθρωποι, οι λεγόμενες μάζες, να επηρεάσουμε τις καταστάσεις, να διαμορφώσουμε εξελίξεις, να ελέγξουμε το είδος των κινητικοτήτων που αναπτύσσουν οι κάθε λογής εξουσιαστές; Το μόνο σίγουρο είναι πως ακόμα και αν δεν μπορούμε στο μέτρο του απαραίτητου, οφείλουμε να εξαντλήσουμε τα περιθώριά μας…