Η απόφαση του σιίτη ηγέτη Σαντρ να αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή του Ιράκ, που προκαλεί ήδη αναβρασμό στη Βαγδάτη είτε είναι ειλικρινής είτε πολιτικός ελιγμός για συσπείρωση των οπαδών του, ήλθε να μας θυμίσει τη σκληρή πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά την εισβολή των ΗΠΑ την άνοιξη του 2003 δεν είναι άλλη από την προσχηματική ενότητα μιας ντε φάκτο τριχοτομημένης χώρας.
Ο Βορράς υπό τον έλεγχο των Κούρδων, το κέντρο υπό την τοπική πλειοψηφία των σουνιτών και ο σιτικός Νότος είναι ένα ετερόκλητο σύνολο που στην πράξη λειτουργεί σαν μια χαλαρή συνομοσπονδία.
Χάρη στην επέμβαση των ΗΠΑ το 2003 η Τεχεράνη απέκτησε μέσω των σιιτών ηγεμονική επιρροή στις εξελίξεις στο Ιράκ με κύριο σημείο αναφοράς την πλειοψηφία των σιιτών στο σύνολο του αραβικού πληθυσμού της χώρας.
Ετσι, είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι το Ιράν δεν θα επιτρέψει ποτέ στο ορατό μέλλον την επάνοδο του Ιράκ σε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης που θα αποκαθιστά την πραγματική ενότητα της χώρας.
Το ενιαίο σταθερό και αυταρχικό Ιράκ που δημιούργησε η Βρετανία το 1920 υπό τον έλεγχο της σουνιτικής μειοψηφίας του αραβικού πληθυσμού, ένα καθεστώς που συνεχίστηκε και επί της μοναρχίας μέχρι το 1958 και επί του μπααθικού καθεστώτος ώς την άνοιξη του 2003, αποτελεί πλέον παρελθόν χωρίς επιστροφή.
Μια χώρα και ένα καθεστώς που δημιουργήθηκαν για να εμποδίσουν την επέκταση της επιρροής του Ιράν προς Δυσμάς.
Σήμερα, το ζητούμενο είναι αν οι σιίτες θα θελήσουν να επιβάλουν δικό τους καθεστώς στο σύνολο της χώρας με εξαίρεση τον κουρδικό Βορρά, μια επιλογή που θα ωθήσει τους σουνίτες να διεκδικήσουν το δικό τους σουνιτικό Ιράκ.
Το Ιράκ επί της ουσίας έχει μια προσχηματική ενότητα που μπορεί να συγκριθεί με αυτήν της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Οι δύο χώρες είναι ακόμη ενιαίες χάρη στον διεθνή παράγοντα και κυρίως τις ΗΠΑ, οι οποίες μέχρι πριν από λίγα χρόνια πρόβαλλαν ως εγγυητής του νέου στάτους κβο που οι ίδιες είχαν διαμορφώσει.
Σήμερα, με την απειλή απόσυρσης του Σαντρ, αύριο με κάποια άλλη αφορμή, το Ιράκ θα παραμένει ωρολογιακή βόμβα στην περιφερειακή σταθερότητα καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκαλέσει νέα ανάφλεξη της προαιώνιας αντιπαράθεσης σουνιτών-σιιτών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Ειρωνεία της Ιστορίας η υπενθύμιση του εύθραυστου χαρακτήρα του Ιράκ να καταγράφεται στην πρώτη επέτειο της άτακτης φυγής των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν.
