Triangle of sadness (Σουηδία, Γαλλία, Ην. Βασίλειο, Γερμανία, Τουρκία, Ελλάδα, 2022, 147΄)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Ρούμπεν Εστλουντ.
● ηθοποιοί: Χάρις Ντίκινσον, Σάρλμπι Ντιν, Γούντι Χάρελσον
Μια ταινία γραμμένη με απόγνωση για την ανθρώπινη κατάσταση, με μαύρο χιούμορ για την πλεονεξία του καπιταλιστικού συστήματος, τυλιγμένη σε παραλειπόμενα (ο δεύτερος Χρυσός Φοίνικας για τον Σουηδό δημιουργό, ένα φιλμ που πενθεί, ακόμα, τον απίστευτο χαμό της πρωταγωνίστριάς του, Σάρλμπι Ντιν, πριν από δυο βδομάδες, στα 32 χρόνια της), ένα extra large, από διάρκεια αλλά κι από ιδεολογική πυγμή, «ανέκδοτο», γυρισμένο κατά το ήμισυ στην Ελλάδα, στη Χιλιαδού, ως ελληνική συμπαραγωγή με την Heretic, μια ταινία που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει, έστω κι αν το επαναλαμβάνει κι υπογραμμίζει επίμονα κι απλοϊκά.
Αν στο «Force Majeure» σχολίαζε το ανδρικό πρότυπο και στο «Τετράγωνο», τον πρώτο του Χρυσό Φοίνικα, την αλαζονεία του κόσμου της Τέχνης, στο «Τρίγωνο», τώρα, ο Ρούμπεν Εστλουντ κριτικάρει τη νεοφιλελεύθερη κοινωνία του πλούτου και της υποκρισίας. Ηρωές του, στην αρχή τουλάχιστον, δυο μοντέλα, η Γιάγια και ο Καρλ. Μετά από έναν τσακωμό που μένει αξέχαστος στον θεατή για πάντα, η Γιάγια, influencer εκτός από μοντέλο, κανονίζει να πάνε οι δυο τους μια κρουαζιέρα, δώρο, φυσικά, των ακολούθων της. Μόνο που, στο κατάστρωμα και τη σάλα του γιοτ (που δεν είναι άλλο από το «Christina O» του Ωνάση), ο Καρλ και η Γιάγια θα έρθουν σ’ επαφή με τους εκπροσώπους των υπερ-πλούσιων της Ευρώπης, πράγμα που θα τους προκαλέσει μεταφορική και κυριολεκτική ναυτία – θ’ ακολουθήσουν διάρροιες, ξερατά, πλημμύρες, ξέβρασμα σε μια εκτός χάρτη παραλία, για να συνειδητοποιήσουν οι επιβάτες του γιοτ και οι θεατές ότι όσο υπάρχει εξουσία, υπάρχει και διαφθορά κι ότι μια επανάσταση γίνεται για την ανατροπή της.
Αυτό που ξεκινά ως σάτιρα του κόσμου της ομορφιάς (ο Καρλ δεν τα καταφέρνει στις οντισιόν μοντέλου γιατί το «τρίγωνο της θλίψης», οι ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια του, μοιάζει να βαθαίνουν ανεξέλεγκτα), γενικεύεται στην πορεία για να συμπεριλάβει όλους τους προνομιούχους. Οσο το πρώτο μέρος είναι πανέξυπνο κι αληθινά αστείο, τόσο το δεύτερο αγκαλιάζει με πάθος –εκτός από τη μακρά παράδοση του σκατολογικού χιούμορ– τα στερεότυπα (οι Βρετανοί οπλέμποροι Γουίνστον και Κλέμενταϊν, ο Ρώσος ολιγάρχης, η αυταρχική Σκανδιναβή προσωπάρχης του γιοτ, η Φιλιππινέζα καθαρίστρια που καταστρώνει «σχέδιο διαφυγής» επειδή, ακριβώς, κανείς δεν την παρατηρεί), καθώς, «συμβολικά», το πλοίο ταλαντεύεται και η κοινωνική δομή συντρίβεται (όχι, αυτό δεν είναι το φινάλε της ταινίας, κάθε άλλο). Η ενέργεια μειώνεται, η δράση σκουντουφλά στα βότσαλα, το κοκτέιλ ρεαλισμού και συμβολισμού απαιτεί vomex κι η πλοκή παραπαίει στην άμμο. Χωρίς αμφιβολία, ο Ρούμπεν Εστλουντ (πλέον ένας πανέξυπνος «προνομιούχος» του σινεμά κι ο ίδιος) είναι ένας αιχμηρός παρατηρητής με μηδενική ανοχή στο δήθεν. Αυτή τη φορά, ωστόσο, παραφράζοντας σκόπιμα το «Swept Away» της Λίνα Βερτμίλερ και το «Μεγάλο Φαγοπότι» του Φερέρι, ξοδεύεται σε ιδεολογικές ευκολίες, έναν κωμικά καμουφλαρισμένο διδακτισμό, την αίσθηση ότι τελικά κι η ίδια η ταινία πάσχει από την υπεροψία που επικρίνει, θεωρώντας, στα 147 λεπτά της, ότι δεν έχουμε καταλάβει απολύτως εκείνο που εξηγεί, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον θάνατο ή απέναντι σε μια μπαγιάτικη σούπα που θα σε στείλει τρέχοντας στην τουαλέτα.
Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις (Κύπρος, Ελλάδα, Ιταλία, 2021, 80΄)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Στέλιος Καμμίτσης
● ηθοποιοί: Βασίλης Μαγουλιώτης, Αντον Βάιλ, Στέλα Φυρογένη
Ο Βίκτωρας, σοβαρός, εσωστρεφής, μένει μόνος, στο σπίτι της γιαγιάς του – εκείνη νοσηλεύεται, εκείνος τη φροντίζει. Οταν η γιαγιά φύγει και μαζί κάθε υποχρέωσή του, ο Βίκτωρας θα πάρει το αυτοκίνητο και θα περάσει Ιταλία, με σκοπό να φτάσει Γερμανία – κάτι, κάποιον αναζητά. Η γνωριμία του, στον δρόμο, με τον Ματίας, τον συναρπαστικό και μαζί εκνευριστικά επιπόλαιο Γερμανό που δεν φοβάται τίποτα κι είναι έτοιμος για όλα, θ’ αλλάξει την κατεύθυνση όχι του ταξιδιού, αλλά σίγουρα της κοσμοθεωρίας του Βίκτωρα.
Μια δεκαετία μετά την πρώτη του ταινία, τα «Κωλόπαιδα», και μια πενταετία μετά τη μικρού μήκους του, «Κατηφόρα», με την οποία ο «Ανθρωπος με τις Απαντήσεις» συγγενεύει περισσότερο, ο Στέλιος Καμμίτσης γράφει και σκηνοθετεί τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από μια χαριτωμένη, φωτογενή, ταξιδιάρικη και παιχνιδιάρικη queer ρομαντική κομεντί. Μπορεί μετά το φινάλε να συνειδητοποιείς την υπεραπλούστευση των σχέσεων και των συγκρούσεων, μπορεί η «συνάντηση» όπου οδηγείται όλη η ταινία να ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι μετά από παιδικό πάρτι, όμως τα απολαυστικά locations, οι δυο πρωταγωνιστές, εξίσου όμορφοι και φυσικοί κι η ίδια η απόφαση, μέσα στο πλαίσιο του νέου ελληνικού/κυπριακού σινεμά, για μια ανάλαφρη gay ταινία που γλυκαίνει τον θεατή, αξίζουν το ταξίδι με το παραπάνω.
Το ορφανό: πρώτος φόνος (Orphan: first kill, ΗΠΑ, Καναδάς, 2022, 99΄)
★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ
● ηθοποιοί: Ιζαμπελ Φέρμαν, Τζούλια Στάιλς, Ροσίφ Σάδερλαντ
Η Εστερ, «το ορφανό» που γνωρίσαμε κινηματογραφικά πριν από μία δεκαετία, το σκάει από την ψυχιατρική κλινική στην Εσθονία όπου νοσηλεύεται και εγκαθίσταται στην Αμερική, προσποιούμενη ότι είναι η χαμένη κόρη μιας εύπορης οικογένειας. Μόνο που… οι μαμάδες ξέρουν πάντα την αλήθεια! Εντελώς υπερβολική, καθόλου πειστική ταινία τρόμου που, ωστόσο, καταφέρνει μια χούφτα από απολαυστικές σκηνές που σε τινάζουν από το κάθισμά σου.
Παιχνίδι μίσους (The hating game, ΗΠΑ, 2021, 102΄)
★½☆☆☆
● σκηνοθεσία: Πίτερ Χάτσινγκς
● ηθοποιοί: Λούσι Χέιλ, Οστιν Στόουγουελ
Η Λούσι και ο Τζόσουα δουλεύουν σ’ έναν εκδοτικό οίκο και μισιούνται με πάθος. Οταν βρεθούν αντιμέτωποι για την ίδια διευθυντική θέση, κάθε κανόνας θα καταρριφθεί κι ο πόλεμος που θα ξεσπάσει μεταξύ τους θα μοιάζει επικίνδυνα με έρωτα!
Μια ρομαντική κομεντί βγαλμένη από το αντίστοιχο εγχειρίδιο του ’80 (στην πραγματικότητα διασκευή του μυθιστορήματος της Σάλι Θορν), σχεδόν… ανήθικα προβλέψιμη και στερεοτυπική, που δεν προσφέρει τίποτε πιο ενδιαφέρον από χορταστικά πλάνα της Νέας Υόρκης.
Η κόρη (La hija, Ισπανία, 2021, 122΄)
★★☆☆☆
● σκηνοθεσία: Μανουέλ Μαρτίν Κουένκα
● ηθοποιοί: Χαβιέρ Γκουτιέρες, Πατρίσια Λόπεζ Αρναΐζ, Ιρένε Βιργκέζ Φιλιππίδη
Η έφηβη Ιρένε εξαφανίζεται από το αναμορφωτήριο. Ο εκπαιδευτής της, ο Χαβιέρ, ο άνθρωπος που ενημερώνει την αστυνομία, ταυτόχρονα την κρύβει στο σπίτι του: είναι η συμφωνία που έχουν κάνει με την Ιρένε, εκείνος θα την αφήσει ελεύθερη, εκείνη θα προσφέρει στον Χαβιέρ και τη γυναίκα του, την Αντέλα, το μωρό που εγκυμονεί. Μόνο που ο ιστός των μυστικών και των παραβάσεων θα τεντώσει ώς τα άκρα τις σχέσεις όλων των εμπλεκόμενων.
Ισπανικό θρίλερ με συμμετοχή στα φεστιβάλ του Τορόντο και του Σαν Σεμπαστιάν που επιβάλει μια ατμόσφαιρα ίντριγκας και αγωνίας στην αρχή, αλλά γρήγορα παρασύρεται από σεναριακή φλυαρία και μια υπερδραματοποίηση της υπόθεσης χωρίς, τελικά, να έχει κάτι πιο ουσιαστικό να πει για τη μητρότητα/πατρότητα, την παραβατικότητα, τις σχέσεις εξουσίας, την εμμονή.
