Χθες το πρωί, ξημερώματα, φτάνοντας στην είσοδο της Πανεπιστημιούπολης, είδα συναγμένο αθρόο φοιτητόκοσμο. Υπέθεσα τι περίπου συμβαίνει. Δεν ήξερα –το διάβασα αργότερα στην εφημερίδα– πως αυτό που υπέθεσα είχε συμβεί από το απόγευμα της Δευτέρας. Γι’ αυτό και ρώτησα σε κάποιο «πηγαδάκι»: «Συγγνώμη παιδιά. Μπορείτε να μου πείτε προς τι η διαμαρτυρία;». «Ευχαρίστως!», απάντησε κάποιος νεαρός: «Διαμαρτυρόμαστε γιατί χθες το απόγευμα εμφανίστηκαν, εδώ, τα ΜΑΤ… με τη λεγόμενη “Πανεπιστημιακή Αστυνομία”, αν γνωρίζετε…». «Γνωρίζω επαρκώς!» απάντησα και ευχήθηκα στα παιδιά: «Καλή επιτυχία» διευκρινίζοντας: «Η “καλή επιτυχία” δεν αφορά μόνον εσάς, αφορά και εμένα!».
Γέλασαν, όπως γελάνε οι νέοι ανεξαρτήτως… ηλικίας. Το σημειώνω, όχι με διάθεση λογοπαίγνιου. Αλλά επειδή πιστεύω πως ό,τι επιχειρείται εδώ και καιρό εναντίον των Πανεπιστημίων, με «άσυλα», «ειδικές αστυνομίες» κ.λπ., δεν επιχειρείται μόνον εναντίον των σπουδών, της γνώσης και της ελευθερίας σπουδών και γνώσης. Είναι γενική επιχείρηση εναντίον των νέων.
Και αυτοί που την επιχειρούν, λόγου χάριν, ο πρωθυπουργός, οι αρμόδιοι υπουργοί (Παιδείας και Αστυνομίας), οι αντίστοιχοι επιλεγμένοι και διορισμένοι (είδαμε και τα κριτήρια των διορισμών· η «ημετερότης» και η αμορφωσιά στο ζενίθ!) υπηρεσιακοί παράγοντες (της «ξάπλας» οι περισσότεροι) κ.λπ. είναι γεννημένοι… γέροι και από τα γεννοφάσκια εχθροί της νεότητας.
Εάν δεν είναι έτσι, και αυτή η «εμμονή» με τα Πανεπιστήμια (τα δημόσια, περί αυτών πρόκειται) είχε, ας πούμε… αγαθά κίνητρα, τότε θα βλέπαμε κάποιες ευεργετικές για τους νέους πολιτικές π.χ. στην εργασία, στις ευκαιρίες, στην ποιότητα ψυχαγωγίας και άθλησης, στους στρατευμένους και, προπαντός, στους νέους μετανάστες μας και δη τους πτυχιούχους. Είδε κανείς τίποτα;
Βγαίνοντας από την Πανεπιστημιούπολη, καθώς η πόλη είχε ξυπνήσει με λιακάδα, ξυπνούσαν και τα συνθήματα… Αποτύπωσα ένα: «Ζει! Ζει! Ο Τεμπονέρας ζει! Με Πέτρουλα, Λαμπράκη μάς οδηγεί!». Πιστεύουν ακόμα ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί;..
