Νεογενιτσαρισμός και πλαστικά καλαμάκια

Νεογενιτσαρισμός και πλαστικά καλαμάκια

Του ΙΑΣΟΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ

Δεν ξέρω πόσοι από σας έχετε δοκιμάσει να πιείτε κάτι –καφέ, αναψυκτικό κ.λπ.– με καλαμάκι. Φαντάζομαι λίγο ώς πολύ όλοι ήπιαμε κάτι με καλαμάκι – από πολλές μέχρι αμέτρητες φορές. Ως εδώ εντάξει, αλλά δεν εννοώ γενικά στη ζωή του καθενός πόσα καλαμάκια έχουμε ξοδέψει, αλλά αν έχετε δοκιμάσει τα χάρτινα καλαμάκια που επιβλήθηκαν μετά την απαγόρευση των πλαστικών. Λοιπόν, είναι αηδιαστικά στη γεύση και –συγγνώμη για την έκφραση– δεν είναι καθόλου εύχρηστα, πρέπει να καταβάλεις πολύ περισσότερο κόπο για να τα χρησιμοποιήσεις αλλά γενικά νομίζω πως η γεύση τους είναι το χειρότερο. Ξέρω πολλούς –μάλιστα έναν τον βλέπω πού και πού στον καθρέφτη– που ψάχνουν απεγνωσμένα σε μαγαζιά αλλοδαπών γύρω από την Ομόνοια, Αθηνάς κ.λπ., για να ανακαλύψουν ξεχασμένα πακέτα με καλαμάκια και να τα αγοράσουν πέντε πέντε, δέκα δέκα…

Επίσης δεν ξέρω κατά πόσο έχετε δοκιμάσει, σοβαρά, να κουβαλήσετε τα ψώνια σας στις χάρτινες σακούλες που έχουν αντικαταστήσει σε αρκετά σουπερμάρκετ τις πλαστικές. Ευτυχώς υπάρχουν κάτι άλλες που είναι από υλικά, λέει, που αποσυντίθενται, άσε που μπορεί μια χαρά να πληρώσεις το «πρόστιμο» των 10 λεπτών και να πάρεις τις παλιές «καλές» πλαστικές σακούλες.

Εγραψα για τα καλαμάκια και τις σακούλες για τα ψώνια γιατί αυτά μου ήρθαν στο μυαλό, αλλά το ίδιο πράγμα συμβαίνει και για πολλά άλλα πράγματα της καθημερινής ζωής που φτιάχνονταν –και πολλά από αυτά φτιάχνονται ακόμα– από πλαστικό. Οταν έχεις εκπαιδεύσει έναν ολόκληρο πλανήτη επί τόσες δεκαετίες να χρησιμοποιεί το πλαστικό στην καθημερινή του ζωή, και το πλαστικό έχει αποδείξει τις αρετές του, δεν μπορεί εν μιά νυκτί να αποφασίζεις πως το πλαστικό καταστρέφει τον πλανήτη και να ζητάς να αντικατασταθεί με άλλα υλικά. Το σκέφτεσαι, προσπαθείς να βρεις με τι θα το αντικαταστήσεις που να είναι και εύχρηστο και να μην καταστρέφει τον πλανήτη και σιγά σιγά το αντικαθιστάς με τα καινούργια υλικά.

Σίγουρα δεν βάζεις «πρόστιμο» 5, 10 ή 20 λεπτά σε αυτόν που θα πάρει μια σακούλα να κάνει τη δουλειά του και μάλιστα με τη γελοία δικαιολογία πως τα έσοδα από αυτό θα πάνε για τον αγώνα εναντίον του πλαστικού!

Και ξαναγυρίζουμε σε αυτό που έγραψα στην αρχή για τα καλαμάκια. Δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο να πίνει ευχάριστα με τα συγκεκριμένα καλαμάκια τον καφέ ή το αναψυκτικό του.

Βεβαίως και αυτό όπως και πολλά ακόμα πρακτικά ή ηθικά θέματα των τελευταίων χρόνων έχουν σταυροφόρους και ιδιαιτέρως λυσσασμένους και φανατικούς μαχητές: τους εκπροσώπους του νεογενιτσαρισμού. Και ανεξαρτήτως αν τα πρακτικά ή ηθικά θέματα έχουν σωστή βάση, η λύσσα και η υπερβολή των νεογενίτσαρων –που δεν κυκλοφορούν μόνο στην Ελλάδα, ε;– συχνά τα φτάνουν να γίνονται αντιπαθητικά ίσως και κουραστικά. Ο νεογενίτσαρος, όπως και ο παλιός γενίτσαρος, ανακαλύπτει την καινούργια του θρησκεία και γίνεται πιο φανατικός και από αυτόν που δεν άλλαξε ποτέ θρησκεία…

Φυσικά το θέμα μου σε αυτό το κομμάτι δεν ήταν τα πλαστικά καλαμάκια, στο κάτω κάτω όλο και κάπου θα βρεις μερικά να αγοράσεις, έστω και στη μαύρη αγορά. Κάπως σαν τα τραγούδια του Θεοδωράκη σε κασέτες επί χούντας. Και τα δύο στην Ομόνοια. Τον νεογενιτσαρισμό, όμως, που κυκλοφορεί ελεύθερος κυρίως σε ηθικά θέματα είναι αδύνατον να τον ανεχθώ, γιατί μερικά από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας ξεκίνησαν από ανάλογους φανατικούς «προς τον καλό σκοπό». Από το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» μέχρι το «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».