Από τα πιο τραγικά πρόσωπα των λογοτεχνικών μύθων της ελληνικής αρχαιότητας, η Μήδεια έχει μεταφερθεί ατέλειωτες φορές σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες, με πιο χαρακτηριστικές την εκδοχή του Πιερ Πάολο Παζολίνι με τη Μαρία Κάλλας στον πρωταγωνιστικό ρόλο (1969) και αυτήν του πρώιμου Λαρς φον Τρίερ για τη δανική τηλεόραση (1988).

Εχει μεταφερθεί όμως και σε κόμικς, σε μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα προσαρμογή του Νίκου Γιαμαλάκη (Εκδόσεις Ιάμβλιχος, 1997). Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε όμως ακόμα μια εκδοχή, πρωτότυπη και πολύ πλούσια εικαστικά.

Το κείμενο υπογράφει η Σοφία Κομηνέα και την εικονογράφηση ο Αντρέας Γιοβάνος (Εκδόσεις Comicdom Press) που φιλοτεχνούν μια πολύ σύνθετη Μήδεια εμπνευσμένη όχι μόνο από το ομώνυμο έργο του Ευριπίδη αλλά και από αυτά του Σενέκα, του Jean Anouilh και του Heinrich Müller.

Μια εικόνα, 288 λέξεις

Σε κόκκινο και μαύρο χρώμα και με ελάχιστες παρεμβάσεις του λευκού, με επιρροές από το σκοτεινό Sin City του Frank Miller, άλλοτε με ολοσέλιδα ή και δισέλιδα καρέ – splash pages και άλλοτε με έξυπνα κλεισίματα του ματιού στους πιο παραδοσιακούς αναγνώστες κόμικς με τεχνητούς τεμαχισμούς των σελίδων σε ομοιόμορφα τετραγωνάκια, οι Κομηνέα και Γιοβάνος ιχνηλατούν, χωρίς ούτε μια σταγόνα αίμα, την τραγική και καθηλωτική πορεία της Μήδειας προς την απόλυτη εκδίκηση, τη δολοφονία, την παιδοκτονία, την παράβαση κάθε ηθικού, ανθρώπινου, γραπτού ή άγραφου νόμου. Και πάλι όμως, αφήνουν ένα περιθώριο στον αναγνώστη να μπει στην ψυχοσύνθεση της απατημένης συζύγου, της μητέρας που θυσίασε τα πάντα για τον Ιάσονα για να γνωρίσει μόνο την εγκατάλειψη και την προδοσία.

Γι’ αυτό και ο αφορισμός του Jean Annouilh στην τελευταία σελίδα («Δεν θα υπάρξουν άλλες Μήδειες ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο. Ποτέ πια οι μανάδες δεν θα δώσουν στα κορίτσια τους το όνομα αυτό») υπενθυμίζει οδυνηρά ότι τα ονόματα αλλάζουν, η πραγματικότητα όχι.