Μια από τις πιο συναρπαστικές και χιουμοριστικές στιγμές στην τετραλογία των ταινιών «Toy Story» είναι η αποκάλυψη στην οποία προβαίνει ο διαβολικός αυτοκράτορας Ζοργκ κατά την τελική του αναμέτρηση με τον αστρομαχητή-πλαστικό παιχνίδι Μπαζ Λάιτγιαρ. Στο τέλος της δεύτερης ταινίας και ενώ η μάχη μαίνεται, ο Μπαζ κατηγορεί τον Ζοργκ ότι σκότωσε τον πατέρα του. Ο Ζοργκ, όμως, ανατρέπει την κατάσταση αποκαλύπτοντας την πικρή αλήθεια: «Εγώ είμαι ο πατέρας σου!»
Η σκηνή και ο διάλογος αποτελούν μια ευθεία παρωδία της αντίστοιχης, δραματικής ωστόσο, σκηνής από το «Star Wars» με τον Λουκ Σκαιγουόκερ να αντιμετωπίζει τον απόλυτο κακό Νταρθ Βέιντερ. Οταν ο Λουκ έχει πια εξουδετερωθεί και με κομμένο το χέρι από το φωτόσπαθο του αντιπάλου του, ακούει τα θλιβερά μαντάτα: «Εγώ είμαι ο πατέρας σου!» Από τέτοιες διακειμενικές αναφορές είναι γεμάτες οι ταινίες της Pixar γενικώς. Και δεν υπάρχει κανείς λόγος αυτές οι αναφορές να ανατρέπονται με τη σειρά τους ώστε να χτίζονται νέα storylines που δεν εξυπηρετούν τίποτα αλλά, αντιθέτως, προκαλούν περαιτέρω σύγχυση.
Μια τέτοια ατυχής ανατροπή συμβαίνει στην πιο πρόσφατη ταινία της Pixar που παίζεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους. Το «Lightyear», μια κατά τα άλλα ενδιαφέρουσα ταινία και πλούσια ως προς τα τεχνικά της χαρακτηριστικά, ανατρέπει άγαρμπα τη σχέση του Μπαζ με τον Ζοργκ. Ενώ όλοι ξέραμε ότι ο Ζοργκ ήταν ο πατέρας του Μπαζ και μάλιστα είχαν συμφιλιωθεί, έκπληκτοι μαθαίνουμε ότι ο Ζοργκ είναι ο ίδιος ο Μπαζ σε ένα παράλληλο σύμπαν! Με άλλα λόγια, ο Μπαζ συναντά τον γερασμένο και πιο ξεροκέφαλο εαυτό του και αναμετράται μαζί του σε μια μάχη από την οποία νικητής και ηττημένος θα είναι το ίδιο πρόσωπο. Ενδιαφέρον φιλοσοφικά, μπερδεμένο και ανεξήγητο όμως. Ισως μια από τις αιτίες που η ταινία αποτελεί ώς τώρα οικονομική αποτυχία. Καθώς ακόμα και στο μεταμοντέρνο χάος των πολυσυμπάντων είναι απαραίτητες κάποιες σταθερές.
